Van een wijnvlek tot hangende oogleden: zij zijn dol op hun imperfectie

‘Ik lach net zo makkelijk breeduit als mensen met een perfect gebit’

Naam: Nathalie
Leeftijd: 63
Beroep: management ondersteuner
Relatie: alleenstaand, moeder van een volwassen dochter en oma van drie kleinkinderen
Imperfectie: tanden en moedervlek

Geen behoefte

“Ik vertelde een kennis dat ik dit interview zou gaan doen. ‘Goed dat eens aan te kaarten!’ kreeg ik meteen als reactie. Het draait tegenwoordig allemaal om perfectie. Over de moedervlek die ik tussen mijn neus en bovenlip heb zitten, krijg ik regelmatig de vraag waarom ik die niet weg laat halen. ‘Kleine moeite toch?’ wordt er dan ook nog toegevoegd. Maar ik heb er geen behoefte aan. Dit is wie ik ben. Ik zou het zelfs raar vinden in de spiegel te kijken en die moedervlek niet te zien zitten.”

Belangrijkere dingen

“In mijn kindertijd werden beugels nog niet vergoed. Mijn ouders moesten ieder dubbeltje drie keer omdraaien, dus even naar een orthodontist zat er niet in. Ik kreeg er pas zo rond m’n 25ste reacties op. Dat zal de tijdsgeest geweest zijn. Mijn tandarts stelde het ook voor, maar ik was net klaar met studeren en had een studieschuld; er waren belangrijkere dingen om me druk over te maken dan mijn tanden. Het leek me ook zo’n gedoe…”

Vervelende reacties

“Ik heb zeker wel eens vervelende reacties gehad, vooral achter mijn rug om. Zo heeft iemand een keer over mij gezegd: ‘Leuke vrouw die Nathalie. Alleen jammer van dat lelijke gebit.’ Eerlijk? Het doet me niks. Mijn tanden zijn wit, ze zijn schoon en ze staan scheef. Ik heb er geen enkele moeite mee, ik moet hooguit iets fanatieker flossen. Ik lach net zo makkelijk breeduit als mensen met een perfect gebit. Als ik klassenfoto’s van vroeger terugkijk, zie ik dat ik toen ook al anders was. Waar iedereen een spijkerbroek met een trui droeg, had ik de kleding aan die mijn moeder genaaid had naar een voorbeeld dat ik uit de Viva had geknipt. De kleding die ik voor deze fotoshoot draag, is heel neutraal voor mijn doen. Ik hou meer van felle kleuren.”

Helemaal oké mee

“Mijn dochter is als tiener wél naar de orthodontist geweest. Zij heeft dezelfde vorm kaak als ik. In haar klas droeg iedereen een beugel en inmiddels werd het wel vergoed. Dat ik er zo goed mee omga, wil natuurlijk niet zeggen dat iedereen er zo oké mee is. Dat zou ik ook aan advies aan anderen geven: doe er alleen iets aan als je er zelf last van hebt. Neem geen beugel voor een ander. Ik had best wel een weelderige bos haar willen hebben of een mooie C-cup. Maar ik accepteer gewoon wat ik heb en dat gaat me prima af.”

‘Mijn wijnvlek is een onderdeel van mij’

Naam: Marilou
Leeftijd: 29
Beroep: marketing manager
Relatie: single
Imperfectie: wijnvlek

Geen groot ding

“In groep twee werd ik door mijn juf op schoot getrokken. Zij vertelde de kinderen in de klas dat ik een wijnvlek had. ‘Dat is oké en daar gaan wij ook oké mee om’, zei ze. Ik denk wel dat dit in overleg met mijn ouders was. Voor hen was mijn wijnvlek geen groot ding, hoewel ze in het begin wel wat zorgen hebben gehad over de mogelijke connectie met een syndroom. Gelukkig heb ik dat niet. Ik ben er nooit mee gepest. Mijn ouders hadden mij geleerd dat ik er mag zijn, waardoor ik weerbaar en zelfverzekerd was. Daar ben ik ze nog steeds heel erg dankbaar voor.”

Ongevraagde actie

“Ik was een jaar of acht toen ik met mijn moeder een parfumeriezaak inging. Daar smeerde een medewerker ongevraagd concealer bij mij op. Ik voelde me daar rot onder. Ik zag in de spiegel iemand die ik niet herkende en dat vond ik best wel intens. Er werd mij een onzekerheid aangepraat.”

Risico

“Ondanks dat ik er helemaal oké mee was, heb ik wel acht laserbehandelingen ondergaan als kind – mijn ouders wilden er alles aan gedaan hebben. Het laseren gebeurde onder narcose. De wijnvlek is daar aanzienlijk door verminderd, maar verder gaan was gezien de techniek van dat moment, gevaarlijk. Ik liep een risico blind te worden en dat was het ons uiteraard niet waard. Ik heb nooit overwogen het later alsnog te doen. Zelfs als het nu pijnloos en met gegarandeerd resultaat zou zijn, zou ik het niet doen. Mijn wijnvlek is een onderdeel van mij.” 

Twee tot vijf opmerkingen per dag

“Toen ik wist dat ik dit interview ging doen, ben ik bij wijze van experiment een paar dagen zonder make-up naar mijn werk gegaan. Normaal gebruik ik een foundation en zie je mijn wijnvlek minder. Ik kreeg iedere dag tussen de twee en vijf opmerkingen, zowel van bekenden als onbekenden. Enerzijds begrijp ik dat mensen er iets over zeggen, anderzijds vind ik dat je er heel voorzichtig mee moet zijn. Niet iedereen staat zo sterk in zijn schoenen als ik. Als kinderen er iets van zeggen, is dat vrijwel altijd onschuldig. Maar ouders kunnen er heel ongemakkelijk op reageren door bijvoorbeeld weg te lopen. Dáár heb ik wel moeite mee. Ik wil alles vertellen, maar doe niet alsof ik er niet ben.”

Uniek

“Ik heb al wel vaker gehoord dat mensen vinden dat mijn wijnvlek me uniek maakt en dat ie bij me past. Dat vind ik heel leuk om te horen. Zo voel ik het ook echt, namelijk. Het zou goed zijn meer kleine imperfecties te laten zien op social media. Dat maakt mensen juist tot wie ze zijn.”

‘Mensen wilden weten of ik stoned was’

Naam: Jessie
Leeftijd: 28
Beroep: fotograaf
Relatie: single
Imperfectie: hangende oogleden

De enige

“Mijn vader heeft wel wat kleinere ogen dan gemiddeld, maar hij heeft niet de hangende oogleden die ik heb. Het zit niet in de familie, ik ben de enige met deze imperfectie. Ik had het al als kind, het wordt niet erger naarmate ik ouder word.”

Niet grappig

“Toen ik jong was, kreeg ik er niet zo veel opmerkingen over. Dat was wel het geval toen ik begon uit te gaan. Mensen wilden weten of ik stoned was. Ik ben fotograaf en werk ’s veel nachts in clubs en ook daar krijg ik de vraag weleens gesteld. Leuk vind ik dat niet, nee. Ik weet nog dat ik een keer met vrienden een club in wilde en ik uit de rij gepikt werd door de portier. ‘Gaat het? Wat heb je genomen?’ wilde hij weten. We waren net in de stad, ik was volledig nuchter. Maar omdat te bewijzen, moest ik een stukje voor hem hinkelen. Achteraf kon ik daar wel om lachen, maar op dat moment niet.”

Kritisch

“Ik heb wel een tijdje een operatie overwogen, maar verder dan overwegen kwam ik niet. Ik heb nooit stappen ondernomen het daadwerkelijk te doen. Mocht ik later minder zicht krijgen, zou ik een operatie misschien wel laten uitvoeren. Soms heb ik er tijdens mijn werk ’s nachts, weleens last van: dan krijg ik rode en nog kleinere ogen. Maar voor nu is dit wie ik ben. Het stoort me niet, hoewel het me wel altijd opvalt als ik in de spiegel kijk. En ik zie het op sommige foto’s wel wat meer en dan kies ik toch liever voor een foto waar het wat minder opvalt. Je bent daarin toch altijd wat kritischer naar jezelf dan een ander.” 

Compliment

“De visagist zei net dat ik mooie oogleden had voor make-up. Grappig om te horen; ik draag dat eigenlijk nooit of amper. Toen ik in de spiegel keek, zag ik dat ze gelijk had. Het staat prachtig. Mijn oogleden is wat mij uniek maakt. Ik omarm het absoluut.”

Stoer

“Het zou goed zijn als we allemaal wat meer onze imperfecties tonen. Ik volg op Instagram een influencer die het taboe rondom okselhaar bij vrouwen aankaart, maar ook heel open is over haar onrustige huid. Daar krijgt ze best wat commentaar op, maar ze blijft er gewoon over posten. Dat vind ik wel stoer. Het zegt vooral veel over de mensen die die rotopmerkingen maken, denk ik dan.”

Foto’s: Robert Elsing
Visagie: Wilma Scholte

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.