Zlata en Manu kregen drie tweelingen (en een eenling)

Zlata: “Ik ben enig kind, mijn moeder is enig kind; een tweeling krijgen zit absoluut niet in onze familie. Het gekke was dat ik net zwanger was en meteen levendige dromen over twee kinderen kreeg. Ik was daardoor voorbereid tijdens de eerste echo. Ik keek er niet van op twee kindjes op het scherm te zien. Voor mij vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Manu wilde altijd al een groot gezin. Dat hij in één keer twee kinderen kreeg, was voor hem wel een verrassing.
Ik heb Manu zeven jaar geleden ontmoet tijdens een filosofische lezing. We liepen elkaar tegen het lijf en werden goede vrienden. We dachten van elkaar dat we elkaars type niet waren en gingen op in een vriendenclubje, met wie we een podcast maakten. En toen bleek er dus wel liefde op te bloeien. Geen heel romantische start dus. We zijn gaan samenwonen, tussendoor nog ergens getrouwd en niet snel later was ik zwanger van de tweeling.
Die zwangerschap verliep goed. Ik was vrij fit en sportte tot de dag voor de bevalling nog. Victor en Louise kwamen vijf weken te vroeg, maar waren gezond. Ze hoefden niet in de couveuse en na twee weken mochten we naar huis. Ik werd zelf al na een dag ontslagen uit het ziekenhuis, dat vond ik wel pittig. Je hebt dan geen kraamzorg en ook nog eens je kinderen niet bij je. Veel mensen snappen dat niet. ‘Lekker hoor, geen gebroken nachten’, heb ik wel gehoord. Maar ik wilde alleen maar bij ze zijn. En premature baby’s reageren heel anders op prikkels dan voldragen kinderen. Van het minste geluid of van de minste onrust, raakten ze overstuur. Louise had ook nog eens vlak voordat ze met ons mee mocht een stikincident, wat heel eng was om mee te maken. In die tijd had je nog maar een week ouderschapsverlof, dus Manu ging al snel weer aan het werk. Gelukkig waren Victor en Louise makkelijke baby’s.”

Weer levendige dromen

“Negen maanden later was ik opnieuw zwanger. Ik droomde niet over twee, maar over één kindje. De echo bevestigde dat voorgevoel. We zouden vlak na Tristans geboorte verhuizen naar onze nieuwe woning. Thuis bevallen leek me wel leuk, maar op de dag dat Tristan zich aankondigde, had de makelaar twaalf bezichtigen in ons huis gepland. Ik moest dus toch naar het ziekenhuis… En daar ging het allemaal zo snel, dat we alweer naar huis mochten, terwijl de bezichtigingen nog bezig waren. Het was niet de bedoeling dat we nog langer een bed bezet hielden. We zijn even bij vrienden langsgegaan met onze kersverse baby, om daar de tijd uit te zitten. De kraamzorg hebben we een dag later laten komen.
Nu we een flinke eengezinswoning hadden en het zo goed ging met onze drie kinderen, stond ik wel open voor een vierde. Waar Manu altijd een groot gezin wilde, had ik dat gevoel niet zo. Ik raakte snel zwanger en opnieuw begonnen de levendige dromen over twee kinderen… ‘Oh ja, dat klopt’, dacht ik toen ik ze op de echo zag. We schrokken niet, waren vooral blij. Het scheelt dat we wisten hoe het met een tweeling in z’n werk gaat. Bij Victor en Louise moesten we alles nog ontdekken. Bij Isabella en Catharina hadden we geen vragen meer. Het zou nog drukker worden, maar daar maakten we ons geen zorgen over.”

Veel plakken

“Tristan was nog geen twee toen de meiden met 38 weken geboren werden. Na een nachtje ziekenhuis, mochten we naar huis, ondanks dat Isabella maar twee kilo woog. Ze deed het goed en we hadden superfijne kraamzorg. Het viel me op dat bij ons de meisjes heel erg ‘plakken’ – die willen het liefst bij mij zijn. De jongens vinden het meer ‘wel best’. Vijf kinderen onder de vier was aanpoten. We hadden een gastouder aan huis, zodat ik muziekvideo’s kon opnemen; ik geef namelijk online vioollessen. We hebben de pech dat we door overlijden of gezondheidsproblemen geen hulp van ouders hebben. ‘Where’s my village?’ denk ik soms. Als ik aan het werk was, stuurde de gastouder een appje naar boven als ik borstvoeding moest komen geven. En dan liep ik een heen en weer. De meiden lagen in de kinderwagen als we naar buiten gingen. De andere kinderen liepen mee of stonden op een plankje. Ze zijn daar heel snel heel makkelijk in geworden. Je bent met vijf kinderen onder de vier altijd druk, er is altijd wel iemand om achteraan te rennen. Maar dan heb je de sportschool tenminste ook meteen gehad!
Toen ik opnieuw zwanger was en weer droomde over twee kinderen, wist ik het al. Nóg een tweeling! Ik zag het direct toen ik een echo kreeg, en moest lachen. Manu ook. Of we nou zes of zeven kinderen hadden, druk hadden we het toch wel! ‘Dit is typisch iets voor ons’, zeiden we. Ook dit keer werden de kinderen in het ziekenhuis geboren. Daar zijn we inmiddels een beetje beroemd geworden. Het meeste verplegend personeel en de meeste artsen op de afdeling verloskunde weten wel wie we zijn. Ze hadden het nog niet eerder meegemaakt: een stel dat drie tweelingen krijgt. In onze verloskundigenpraktijk is het ook niet eerder voor gekomen. En in de meerlingenfacebookgroepen waar ik zit, ben ik ook nog niemand tegengekomen met drie tweelingen.”

Geen gastouder meer

“Felice en Filip kwamen niet geheel probleemloos ter wereld. Zij bleven tot 37 weken zitten en werden op 24 december 2024 geboren. Filip moest even de couveuse in, maar hij mocht uiteindelijk verrassend snel mee naar huis. Een paar dagen voordat ze ter wereld kwamen, kregen we te horen dat onze gastouder niet kon blijven. Een gastouder mag voor maximaal zes kinderen zorgen. We hebben nog geprobeerd haar te behouden door haar er alleen tijdens schooltijd te laten zijn – dan zijn er immers drie kinderen niet thuis, maar daar was de GGD het niet mee eens. Na drie jaar moesten we de gastouder aan wie onze kinderen ook zo gehecht waren geraakt, laten gaan. Ik ben noodgedwongen nagenoeg helemaal gestopt met werken. Ik snap heel goed dat er regels zijn, maar een beetje maatwerk was wel fijn geweest. We zitten in een nogal uitzonderlijke situatie…
Als ik met mijn hele gezin buiten loop, voel ik me net een circusattractie. Iedereen kijkt. ‘Je hebt je handen wel vol hè?’ zeggen mensen dan. Ja, dat klopt. Ik snap het wel. Het moet ook een bijzonder gezicht zijn.
De baby’s slapen nu net door, ik geef nog borstvoeding en qua gezondheid gaat het allemaal goed. We hebben een drukke periode achter de rug. Mijn moeder is net naar een verzorgingshuis gegaan en ik ben met Muziekmama begonnen, een programma waarmee ik baby’s, peuters en kleuters in aanraking breng met muziek. Zo maak ik onder meer muzikale prentenboeken voor kinderen en wil ik in de toekomst, als de baby’s wat groter zijn en niet meer de hele dag op mij zitten, lokaal groepslessen gaan geven.”

Bijzondere dynamiek

“Onze kinderen zijn zelf ook muzikaal. Victor speelt fanatiek piano en Louise speelt niét zo fanatiek viool. De rest zingt veel liedjes en we doen volop muziekspelletjes samen op muziekbellen. Ik ben geen moeder die knutselt of met blokken speelt. Daar heb ik veel te weinig geduld voor. Het ideale van een groot gezin, is dat je ook niet de hele dag hoeft te entertainen. De kinderen hebben elkaar.
De dynamiek tussen de kinderen had ik niet verwacht. Isabella en Catharina hadden vanaf het begin al een grafhekel aan elkaar. Ze konden elkaar als baby’s al niet zien of luchten; die leuke lachjes die je bij andere tweelingen op social media weleens ziet, heb ik bij mijn meiden niet gezien. Ik vraag me soms af hoe ze het negen maanden in mijn buik hebben volgehouden! Maar inmiddels zijn ze een beetje vriendinnen aan het worden.
Louise en Victor waren wel meteen vrienden. Zij lachten met vier maanden op het voedingskussen naar elkaar en zijn héél lief voor elkaar. Louise speelt veel met Catarina. En Victor is op zijn beurt weer dol op Filip. Tristan is veel alleen en hij was als peuter behoorlijk uitdagend. Ik denk dat dit ook echt wel door de bijzondere samenstelling van ons gezin komt. Hij is toch de enige eenling tussen drie tweelingen. Hij zegt er nooit iets over, maar hij heeft wel echt dubbel en dwars het middelste kindsyndroom. Verpletterd tussen tweelingen. Tristan kan goed zelfstandig spelen en hij is gek op dieren. Misschien, als iedereen uit de luiers is, kopen we voor hem wel een hondje.”

Geen achtste meer

“Het afgelopen jaar heb ik weinig tijd voor mezelf gehad. Als iedereen om negen uur op bed ligt, wil ik rond tien uur zelf ook wel slapen. Filmpjes maken voor Muziekmama geeft mij wel ontspanning. Maar er is voortdurend het gevoel dat je heel hard werkt, maar niks afkrijgt. Mijn grootste achievement op een dag is dat mijn kinderen aan het einde van de rit nog leven, haha.
Isabella en Catharina gingen drie ochtenden in de week naar de peuterspeelzaal. Dat heb ik weer teruggebracht naar twee ochtenden, want ik merkte dat als zij er niet waren, de baby’s alleen maar meer van mijn aandacht vroegen. Ik krijg voorlopig toch nog niets voor elkaar. De kinderen slapen overdag weinig of niet tegelijk. Het is echt haasten om er een wasje doorgeen te krijgen. Zo rond vier uur ’s middags is mijn energie en geduld op en hebben we nog een stuk dag over. Dan is het wel even doorbijten. Manu is freelancer geworden, hij werkt veel. We zijn allebei druk met ons gezin. De momenten dat hij niet werkt en wij echt samen zijn, zijn spaarzaam. We zijn het afgelopen jaar ook niet op vakantie geweest, dat willen we dit jaar wel doen. Dan gaan we met twee auto’s naar Tsjechië. We hadden ook een busje kunnen kopen, maar Manu houdt van mooie auto’s. Een SUV was het maximaal haalbare voor hem. We hebben nooit het plan gehad met zeven kinderen te eindigen, maar ik ben hartstikke blij met mijn mooie, grote gezin. Het is wel klaar nu. Blijkbaar heb ik met grote regelmaat een dubbele eisprong, de kans op een vierde tweeling is mij veel te groot. Onze dochters zullen mogelijk hetzelfde krijgen. Dan krijgen we dus ook misschien tweeling-kleinkinderen. Ik kijk er naar uit. We kunnen dan in elk geval onze ervaringen delen.”

Foto: Yasmijn Tan
Visagie: Wilma Scholte

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.