Sevim (63) is mantelzorger voor haar dochter (39) en vader (91)

Altijd organiseren

“Mijn dagen lopen zelden zoals gepland. Ik ben mantelzorger voor mijn vader én mijn dochter en dat betekent dat ik altijd aan het organiseren en meedenken ben.” 

Vanzelfsprekend

“Mijn vader woont nog steeds zelfstandig, op vijf minuten loopafstand. Ik doe boodschappen voor hem, ik kook voor hem, ik haal medicijnen voor hem en ik ga mee naar afspraken bij de huisarts en specialisten. Sinds het overlijden van mijn moeder in maart 2023 merk ik dat hij steeds kwetsbaarder wordt en meer begeleiding nodig heeft. Soms voelt het alsof ik meer zijn mantelzorger dan dochter ben. Best confronterend. Maar dat ik voor hem zorg, voelt voor mij ook als vanzelfsprekend. Mijn vader heeft samen met mijn moeder altijd voor mij gezorgd en nu zorg ik voor hem.”

Frustratie

“Ik heb geen partner, maar wel drie kinderen. De oudste, een dochter, woont bij mij. Bij haar geboorte bleek ze een waterhoofd te hebben, waardoor haar hersenen beschadigd zijn: de rechterkant werkt trager dan de linkerkant. Ze heeft onder andere problemen met haar zicht en evenwicht. Ze kan veel zelf, maar heeft ook begeleiding nodig. Ik help haar structuur aan te brengen in haar dag en om overzicht te houden. Het moeilijkste vind ik haar frustratie. Ze wil bijvoorbeeld graag zelf haar dag indelen of ergens naartoe, maar raakt dan vaak het overzicht kwijt of haar lichaam werkt niet mee. Dan wordt ze boos of verdrietig. Op zo’n moment probeer ik haar te kalmeren en vertrouwen te geven.”

Alleen

“Het mantelzorgen is al jarenlang onderdeel van mijn leven. Nadat mijn moeder een tia kreeg, in 2021, heb ik haar anderhalf jaar intensief verzorgd. En na haar overlijden in maart 2024 werd de zorg voor mijn vader vanzelf groter. Mijn broer helpt mijn vader door hem twee keer per week naar een buurtrestaurant te brengen, maar verder ligt de zorg vooral bij mij. Als ik bij mijn broer aangeef dat het me te zwaar wordt, krijg ik soms te horen dat mijn vader het zelf maar moet uitzoeken. Die houding vind ik hard. Ik zou mijn vader nooit laten vallen, dus dan doe ik het maar alleen.”

Hulp

“Toen ik in 2024 een zware longontsteking kreeg en maandenlang naar adem moest happen, werd alles me te veel. Terwijl de zorg voor mijn vader en dochter gewoon doorging. Dat was voor mij het moment waarop ik inzag dat ik dit niet langer alleen kon. Via de huisarts heb ik toen hulp ingeschakeld en inmiddels krijgt mijn vader een paar dagen per week thuiszorg. De rest doe ik.”

Hetzelfde schuitje

“Gelukkig kan ik altijd mijn ei kwijt bij vrienden en andere mantelzorgers. Via een mantelzorgclub kom ik één keer per maand samen met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. We praten open, zonder oordeel. Daarnaast heb ik een kleine appgroep met mantelzorgers met wie ik ook buiten die bijeenkomsten afspreek. Dit contact houdt me overeind.”

Opladen

“Om op te laden wandel ik veel met mijn hond. Dat is goed voor mijn longen én voor mijn hoofd. Vroeger gaf ik drie keer per week sportles, maar sinds mijn longontsteking lukt werken niet meer. Dat accepteren was moeilijk, maar ik moest wel.”

Mooie momenten

“Die zijn er ook. Vaak zit het ‘m in kleine dingen. Met mijn dochter ga ik soms een paar uur naar de sauna of we eten samen ergens. Dan zijn we even niet bezig met zorg, maar zijn we gewoon moeder en dochter. En als ik mijn vader zie genieten van zijn kleinkinderen en achterkleinkind… Die momenten koester ik.”

Positief denken

“Ik blijf overeind door positief te denken en realistisch te blijven. Dit is de situatie nu eenmaal. Mijn vader is er nog en zolang dat zo is, zorg ik voor hem. Tegelijkertijd heb ik geleerd dat ik mezelf niet helemaal mag verliezen in het mantelzorgen. Op de drie dagen per week dat mijn dochter naar haar vrijwilligerswerk is, gun ik mezelf rust. Dan doe ik bewust even helemaal niets. Geen huishouden, geen zorg, geen geregel. Dat is geen luxe, maar pure noodzaak. Want alleen als ik goed voor mezelf zorg, kan ik er ook blijven zijn voor de mensen die mij nodig hebben.”

Foto: Getty Images