Sabine kan als door een wonder na dertien jaar weer lopen

Wat Sabine is overkomen, kan eigenlijk niet. Artsen noemen het ‘medisch onverklaarbaar’. Ze kan het zelf ook nog amper geloven en verklaart het als wonder van God dat ze na ruim dertien jaar verlamd te zijn geweest, weer kan lopen…

Begeleid wonen

“Mijn verhaal begint toen ik een peuter was. Ik was anderhalf jaar toen ik het herpesvirus opliep. Daardoor ben ik aan de linkerkant van mijn lichaam spastisch geworden en kreeg ik epilepsie. Ik functioneerde wel, maar kon niet goed meekomen met de rest. Ik hoorde er niet bij, ik werd door de andere kinderen niet geaccepteerd. Dat heeft mij in mijn jeugd heel eenzaam gemaakt. Ook op het speciaal onderwijs waar ik zat, was ik een buitenbeentje.
Er was thuis veel ruzie, ik voelde me er niet fijn. Ik had ook geen connectie met de omgeving en de kinderen in de buurt. Met mijn ouders had ik wel een goede band, maar op m’n vijftiende koos ik er zelf voor om begeleid te gaan wonen. Ik kwam in een omgeving terecht met andere jongeren en dat was fijn. Maar waar ik me altijd echt gelukkig voelde, was tussen de dieren. Ik heb niet voor niets op een manege stagegelopen en daar uiteindelijk ook gewerkt.”

Zwaar insult

Sabines hele puberteit staat in het teken van haar epilepsie. Soms heeft ze wel dertig aanvallen per dag. “Op m’n 21ste kreeg ik een zwaar epileptisch insult. Ik was ziek en had al diverse heftige aanvallen gehad, maar het was niet nodig om te worden opgenomen, vond de dienstdoend arts. Tot dat heel zware insult kwam, dus. Als ik een aanval heb, draaien mijn ogen weg en begin ik te schokken. Echt wat mensen van epilepsie kennen. Ik weet daar achteraf zelf dan niets meer van, ik ben vooral heel moe en ik heb veel spierpijn als ik weer bijkom.
In het ziekenhuis kreeg ik medicatie zonder dat er met een neuroloog overlegd werd. Mijn ouders probeerden nog in te grijpen, omdat ik qua medicijnen vrij lastig ben in te stellen, zoals dat heet. Maar er werd niet naar ze geluisterd. Ik kreeg steeds meer medicatie en het ging steeds slechter met me. Uiteindelijk raakte ik in coma. Zeven dagen lang was ik niet aanspreekbaar en al die tijd kwam er geen neuroloog bij mij kijken. Mijn moeder zat naast me te bidden, in de hoop dat ik er levend uit zou komen. ‘Neem maar alvast afscheid’, is zelfs tegen mijn vader en moeder gezegd, nadat het tot twee keer toe onmogelijk bleek te zijn om mij van de beademing te halen. Mijn ouders smeekten de artsen om het nog een derde kans te geven. En toen kwam ik bij. Het was heel fijn, weet ik nog. ‘Hoi!’ was mijn eerste woord. Ik was heel kalm. Ik had in mijn coma een licht gezien, maar was daar niet naartoe gelopen, maar juist van weggegaan. Ik denk dat dat licht de dood is geweest. Het was totaal niet eng, maar juist heel fijn en rustig. Het was mijn tijd gewoon nog niet. Toen ik bijkwam, had ik die vredige rust nog steeds: Het komt allemaal wel goed, dacht ik. En dat ben ik altijd blijven denken.”

Positieve levensinstelling

Maar zo ‘goed’ komt het niet direct. Sabine is verlamd en kan haar linkerarm en haar beide benen niet meer bewegen. Toch is ze totaal niet in paniek. “Ik was vooral blij dat ik er nog was. Dat past ook wel bij mijn levensinstelling. Ik ben altijd heel dankbaar voor wat ik wél heb. Uit een scan van mijn hoofd bleek dat driekwart van mijn rechterhersenhelft door zuurstofgebrek weg was. Het was een wonder dat ik nog praatte, want in het zwarte gebied op de scan, zat het spraakgedeelte. Ik had een kasplantje moeten zijn, maar was het niet. Ik weet nog goed dat een arts tegen mij zei, toen ik in mijn elektrische rolstoel zat: ‘Hoe jij erbij zit, kan eigenlijk niet.’ Niemand begreep het.”
Sabine pakt haar leven weer zo goed en zo kwaad als het kan op. Ze trekt erop uit met de hulphond die ze krijgt en doet vrijwilligerswerk. “Ik ben een bezige bij. Ik bleef ook paardrijden, maar dan in een aangepast zadel. Sturen deed ik met één hand. Mijn leven had een andere, maar wel heel mooie invulling gekregen en daar was ik zo dankbaar voor. Ik woonde inmiddels op mezelf met zorg op afroep. Ik had de regie. Iedere dag kwam iemand mij uit bed helpen en helpen met wassen en aankleden. Mijn hulphond Yuno sloeg alarm als ik weer een epileptische aanval had, zo kon ik tijdig veilig gaan liggen. Van dertig aanvallen per dag, had ik er nu nog ‘maar’ zes. Natuurlijk was ik daardoor best beperkt, maar ik zag het eerder als een uitdaging.”

Kinderwens

Sabine wordt ook verliefd. Ze is door haar coma veel van haar geheugen kwijt en herkent veel mensen niet meer. Maar ze herinnert zich haar oude bovenbuurman nog wel, als ze hem in haar rolstoel op straat tegenkomt. Ze raken aan de praat en krijgen een relatie. In 2016 trouwen ze. “Het was de perfecte bruiloft, ik heb er enorm van genoten. Niet lang na ons huwelijk kreeg mijn man een auto-ongeluk, waar hij niet-aangeboren hersenletsel aan overhield – ook dat nog. We hadden allebei een kinderwens en ik heb eerst uitgezocht of dat met mijn verlamming realistisch was. We hebben heel goed met elkaar en met de artsen over mogelijke risico’s gesproken. Het kon! Mijn zwangerschap verliep goed en ik ben op natuurlijke wijze in het ziekenhuis bevallen van Elijah. Ons geluk was, ondanks onze eigen uitdagingen, compleet.”
Maar dan breekt corona uit en krijgt Sabine het virus én long-covid. Twee jaar lang ligt ze op bed en ze is zo ziek, dat ze zelfs sondevoeding krijgt. “Ik probeerde positief te blijven en te genieten van Elijah, maar het was heel zwaar. Toen ik uiteindelijk weer naar de kerk ging, merkte ik ineens dat ik niet meer moe was en geen pijn meer had. Het leek eindelijk beter met me te gaan. Die zaterdag had ik geen pijnstilling meer nodig en die maandag is mijn sonde verwijderd. Voor de grap zei ik: ‘Als ik nu ook weer kan lopen, kun je mij naar het gekkenhuis brengen…’”

Gevoel in benen

Tien weken later zit Sabine weer in de kerk. Ze voelt zich inmiddels stukken beter en het lijkt erop dat ze de long-covidperiode definitief achter zich heeft gelaten. Haar man zit naast haar in de kerk en plotseling voelt ze haar benen weer. “Ik ben zelf veel te nuchter om zoiets te geloven, maar natuurlijk schrok ik behoorlijk van wat er gebeurde. ‘Eh, schatje… Ik voel mijn benen weer’, fluisterde ik. Hij viel stil. Het was al aan het einde van de dienst. Na de zegening stroomde de kerk leeg en ben ik opgestaan en gaan lopen. Het besef van wat er werkelijk gebeurde, was er niet. Ik was stil en blij en ik moest lachen. Van echt lopen was nog geen sprake. Als je ruim dertien jaar geen stap hebt gezet, moet je ondersteund worden, omdat je helemaal geen spieren meer hebt. Maar ik bewoog weer. Het was heel bizar. Ik heb vrijwel meteen mijn ouders gebeld, toen ik weer thuis was. ‘Willen jullie komen? Ik wil jullie iets laten zien’, heb ik gezegd. Ze wisten niet wat ze zagen. Mijn vader was stomverbaasd en mijn moeder moest huilen.”
Sabine moet helemaal opnieuw leren lopen. Ook de fysio die haar daarbij helpt, is, zoals Sabine het noemt ‘flabbergasted’ van het wonder. Artsen noemen het medisch onverklaarbaar. “Er is nooit meer een nieuwe scan gemaakt, die zou namelijk ook niet verklaren hoe dit kon gebeuren. Als er wel weer hersenactiviteit te zien is, zou niemand dat begrijpen. En als er in mijn brein niets is veranderd, is dat al net zo onverklaarbaar.
Drie weken na dat bijzondere moment in de kerk, kon ik voor het eerst zelfstandig mijn zoontje staand optillen. Ik denk dat ik dat nog wel het meest bijzondere moment vond.
Mijn ene voet heeft nog een paar weken in spitsstand gestaan, wat het lopen bemoeilijkte. We stonden op het punt over te gaan tot opereren, toen die voet ineens normaal stond. Inmiddels loop ik zoals iedereen, hoewel je wel ziet dat links iets onderontwikkeld is. Een half jaar nadat mijn gevoel terugkwam, kon ik weer volledig zelfstandig lopen.”

Meer energie dan ooit

Ze kan inmiddels weer alles en geniet daar enorm van. “Vooral het feit dat ik weer volledig zelf voor Elijah kan zorgen, maakt me heel gelukkig. Ik heb meer energie dan ik ooit had. Mijn epilepsie is stabiel en heel veel beter dan het was. Ik heb altijd al in mogelijkheden gedacht, nooit in beperkingen. Dat doe ik nog steeds en dat werkt heel goed.”
De relatie die Sabine met Elijahs vader heeft, heeft geen standgehouden. “Ik heb voor mezelf en mijn zoon gekozen. Voor mijn eigen geluk. Binnenkort gaan we verhuizen naar onze eigen plek en daar heb ik heel veel zin in. Het voelt als een nieuwe start, in ieder opzicht. Het is niet zo dat ik in die dertien jaar heb stilgestaan, maar ik merk wel dat ik mezelf nu echt aan het ontdekken ben. Ik ben zelfverzekerd en durf weer te dromen. Nu ik echt onafhankelijk ben, kan ik mezelf ontwikkelen zoals ik dat altijd heb gewild. Zo ben ik gek op fotograferen. Daar zou ik graag meer mee willen doen. 2026 gaat voor mij en Elijah een mooi jaar worden, dat voel ik aan alles. Ik kijk er in elk geval met veel vertrouwen naar uit.”

Foto: Mariel Kolmschot
Visagie: Wilma Scholte
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.