Deze vrouwen maakten ontrouw mee, maar leerden ervan: ‘Ik weet nu: dit kan iedereen overkomen’

‘Ik neem nooit meer genoegen met kruimels’

Annemiek (33): “Mijn vriendinnen voorspelden het vanaf het begin en ik las het ook in boeken: een getrouwde man verlaat zelden zijn gezin voor zijn minnares. Bij Marc was dat anders, dat wist ik heel zeker. Onze liefde was zo uniek, dat bevestigde hij ook. Dat voelde hij niet meer bij zijn vrouw; hij bleef alleen bij haar voor de kinderen. Geduld dus, dacht ik, dan komt het goed. Ondertussen maakte ik het hem zo makkelijk mogelijk. Ik was standaard vrolijk en lief, en wachtte Marc altijd op in mooie lingerie. Dan zou hij vanzelf ontdekken dat hij onmogelijk zonder me kon. Maar er ging een jaar voorbij, toen twee, en drie. Ondanks mooie beloftes op mijn steeds groter wordende smeekbedes bleef hij de beslissing om te scheiden uitstellen.
Tot zijn vrouw een appje van ons vond. Nu staat hij straks voor mijn deur, dacht ik. Ik ruimde mijn halve kledingkast al uit. Maar Marc bleef bij zijn gezin en bande mij volledig uit zijn leven. Drie maanden heb ik gehuild, een maand voor ieder jaar dat ik aan hem vergooid had. Toen raapte ik mezelf bij elkaar en besloot: ik neem nooit meer genoegen met kruimels. Een volgende liefde moet er echt voor mij zijn, ook als ik niet op mijn allerleukst ben. Ik heb mijn eeuwige pleasegedrag aangepakt en leerde beter op te komen voor mijn eigen wensen en grenzen. Ik ben nu met de leukste man die er maar bestaat, die mij ook leuk vindt in mijn verwassen huispak. En raad eens? Hij is honderd procent van mij!”

‘We leerden om weer fysiek contact te maken met elkaar’

Inge (37): “Huilend zat hij naast me op bed. Mijn man had me net opgebiecht dat hij een slippertje had gemaakt. Ik was ziedend, maar voelde me ook beschaamd. Want ik besefte meteen dat dit niet uit het niets kwam. Sinds de komst van onze tweeling besteedde ik nog maar weinig aandacht aan mijn man. Ik was zo druk met alle ballen hooghouden dat hij altijd op de allerlaatste plek stond. En seks? Dat hadden we al bijna twee jaar niet gehad. ‘Geef me nog even de tijd’, zei ik om de paar maanden, om vervolgens vaak op een ander tijdstip naar bed te gaan dan hij, om hem maar af te houden. Hoe naar ik de beelden in mijn hoofd ook vond van mijn man met iemand anders in bed: ik besloot hem te vergeven. En ik verraste hem met een tantracursus. Terwijl mijn ouders op de tweeling pasten, leerden wij voorzichtig om weer fysiek contact te maken met elkaar. Dat was eng en ging met horten en stoten. Maar nu zit het qua intimiteit en aandacht weer helemaal goed tussen ons. ‘Een ander, nooit meer’, heeft hij me plechtig beloofd. En ik vertrouw erop dat hij zich daar nu aan houdt.”

Lees ook 8x zó overleefden wij ontrouw: ‘Een wake-upcall’

‘Ik weet nu: dit kan iedereen overkomen’

Carola (44): “Ik was vroeger iemand die haar mening klaar had over ontrouw, die op social media lekker los kon gaan over BN’ers die vreemdgingen. Tegen mijn man zei ik zelfs: als jij me dat ooit flikt, zorg ik ervoor dat je de kinderen niet meer te zien krijgt. Toch kwam de dag dat ik zelf over de grens ging. Ik had al een tijd een zwak voor een collega. En bij een teamuitje was de spanning zo groot dat we bij het afscheid zoenden. Hoe schuldig ik me ook voelde toen ik die avond naast mijn man in bed lag, ik sprak toch nog een keer met die collega af. En nog eens, en nog eens. Tot ik werkelijk niet meer met mezelf kon leven en volledig instortte bij mijn man, in de veronderstelling dat hij me de deur zou wijzen.

Kapot van

Tot mijn verbazing deed hij dat niet. Hij was er kapot van, maar zei ook: ‘Mijn liefde voor jou is niet weg, ik wil met jou verder.’ Het is ontzettend moeilijk geweest, vooral omdat ik die collega nog wel zag op het werk. Maar na mijn biecht was alle aantrekkingskracht gelukkig weg. Mijn man en ik hebben keihard gewerkt om hier samen uit te komen. Soms met tranen, dan weer met vrijpartijen waarbij de passie hoger opvlamde dan ooit. Na een jaar dat een achtbaan was, gaat het nu weer goed tussen ons. Tegenwoordig zing ik online een flink toontje lager. Ik ben eerder degene die sussend schrijft: ‘Zeg nooit nooit, dit kan iedereen overkomen.’”

‘Kon ik het wel, in mijn eentje wonen?’

Tineke (53): “Ik was al jaren niet gelukkig meer in mijn relatie. Sjoerd en ik leefden langs elkaar heen en hadden het alleen nog maar over praktische zaken. Seks was zeldzaam, dat deden we alleen nog als we veel gedronken hadden. In mijn hart wist ik dat het op was tussen ons, toch durfde ik niet over een scheiding te beginnen. Ondanks alles voelde mijn leven met Sjoerd veilig. Want kon ik het wel, in mijn eentje wonen? Zou ik mezelf wel financieel kunnen redden, en hoe moest het dan met de kinderen? Als Sjoerd niet was vreemdgegaan, was alles waarschijnlijk nog jaren voortgekabbeld. Maar mijn zus zag hem met een andere vrouw in de stad en maakte een hoop stampij. Met hangende pootjes kwam Sjoerd naar huis. Hij stelde relatietherapie voor en uit een soort automatisme zei ik nog ja ook. Maar al bij de derde sessie wist ik: we moeten stoppen. Want ik voelde niets dan onverschilligheid over zijn ontrouw. Nou, hoe duidelijk wil je het hebben? Onze scheiding is in gang gezet. Hoe ingewikkeld het hierna ook werd, ik heb nooit een moment spijt gehad. Zijn ontrouw was precies het zetje dat ik nodig had.”

Lees ook 6 lezeressen over hun relatiegeheim: ‘Hij denkt dat hij mijn eerste was’

‘Ik wilde vooral gezien worden’

Roos (37): “Toen Lara en ik een dochter kregen, leek het logisch dat ik een stapje terug zou zetten qua werk. Ik had ons kind gedragen, bovendien verdiende Lara veel meer. Toen we nog een kind kregen en zij een promotie maakte waardoor ze veel op reis moest, stopte ik zelfs helemaal met werken. Wat destijds een goede keuze leek, leidde ertoe dat ik steeds meer het klassieke huisvrouwtje werd. Ik deed alles thuis, zorgde voor de kids en regelde hun dingen voor school. Lara vloog ondertussen letterlijk in en uit. Als ze er was, dan was het altijd leuk, maar eigenlijk was er weinig connectie. En toen was daar Thomas. Gewoon een vriend, zo omschreef ik hem aan Lara. Dat dacht ik ook echt, want ik had nog nooit gevoelens voor een man gehad. Maar we werden heel intiem, eerst alleen emotioneel, later ook seksueel. Omdat ik zelf ook niet goed begreep hoe dit kon – ik viel toch op vrouwen? – durfde ik het niet tegen Lara te zeggen. Tot zij ons in bed betrapte, toen ze op een avond onverwacht eerder thuiskwam.

Grote liefde

Alles schudde op zijn grondvesten. Heel eerlijk: als onze kinderen er niet waren geweest, dan waren we vast uit elkaar gegaan. Maar die waren er wel, en voor hen besloten we voor onze relatie te vechten. In therapie ontdekte ik dat we oude patronen uit ons verleden herhaalden. Ik was in de zorgende groef van mijn moeder geschoten; Lara was de grote afwezige, zoals mijn vader. Thomas, die alle aandacht voor mij had, had mijn grote behoefte vervuld om gezien te worden, een behoefte die ik al mijn hele leven had. Maar hoe bijzonder ik hem ook vond, Lara was mijn grote liefde. Ik snakte naar aandacht van haar. Lara moest op haar beurt werken aan haar bindingsangst. Het was een hele klus, maar meer dan dertig therapiesessies later deed zij mij een huwelijksaanzoek. En ik zei volmondig ja. Hoe pijnlijk de periode van ontrouw ook was: wij weten nu hoe we ons echt kunnen verbinden en zijn veel meer betrokken bij elkaar. En Thomas? Die is nu een goede, platonische vriend van ons allebei!”

‘We pasten helemaal niet bij elkaar’

Danique (32): “Timo en ik waren al samen sinds de vierde klas havo. We waren twintig toen we trouwden; kort daarna begonnen we een gezin. Ik dacht dat ik gelukkig was. Tot ik Arno leerde kennen. Dertig was ik toen, en inmiddels wist ik zoveel beter wie ik was. Met Arno voelde alles anders. Waar Timo mij wegwuifde als ik problemen wilde bespreken, had Arno altijd een luisterend oor. We voerden hele diepe gesprekken. Hij inspireerde me om een boek te gaan schrijven, iets wat ik altijd al had gewild. En de seks was ook adembenemend. Niet de voorspelbare standjes die Timo en ik altijd deden, eigenlijk vanaf het begin. Het is een afschuwelijk drama geworden, want door voor Arno te kiezen, maakte ik niet alleen ons gezinnetje kapot, maar scheurden ook onze families en vriendenkring uiteen. Maar ik kon niet anders – het was bovenal een keuze voor mezelf, omdat ik door Arno inzag dat Timo en ik gewoon niet bij elkaar pasten. Hoe ik mezelf ook heb veroordeeld omdat ik zo lang stiekem over de schreef ben gegaan, ik ben toch heel blij dat het is gebeurd. Door Arno weet ik echt wie ik ben en wie er echt bij mij past. En dat is hij!”

Lees ook 7 lezeressen vertellen hoe zij hun vreemdgaande partner betrapten: ‘Daar werd niet bepaald gewandeld’

‘Om ontrouw te verwerken, moet je op zoek naar de betekenis van de affaire’

Annette Burgers, relatietherapeut gespecialiseerd in herstel na ontrouw en co-auteur van het boek Sterker na ontrouw: “Ontrouw heeft een foeilelijke verpakking, toch kan het uiteindelijk een cadeau blijken: omdat het je iets essentieels kan leren over jezelf en je relatie. De affaire is zelden het echte verhaal. Dat begint vaak jaren eerder, als partners stoppen met elkaar werkelijk te laten zien wat er in hen leeft, en het gesprek is stilgevallen.

Geen gebrek aan liefde

De grootste misvatting over ontrouw is dat het altijd gaat over een gebrek aan liefde. In mijn praktijk zie ik juist regelmatig mensen die nog veel van hun partner houden, maar onderweg de verbinding met zichzelf zijn kwijtgeraakt. Soms misten ze dingen waarvan ze zich nauwelijks bewust zijn; vaak precies de dingen die ze vroeger thuis ook tekortkwamen: warmte, aandacht, gezien of gehoord worden. Daarom is het zoeken naar de betekenis van de affaire van groot belang: om jezelf te begrijpen en niet in herhaling te vallen, en voor je partner. Want als je het niet begrijpt, kun je het niet verwerken.

Ga het samen aan

Mijn advies is dus: ga het samen aan. Wat is er gebeurd? Waarom? Is het vertrouwen te herstellen, en hoe? Als dat lukt, kom je daar zoveel sterker uit. Onderzoek is altijd zinvol, ook als je niet bij elkaar blijft. Anders blijft er een open wond, die een bommetje vormt in een volgende relatie. Ook als derde in een relatie heb je onderzoek te doen. Want ook daar zit een verhaal achter. Als je genoegen neemt met tien procent van iemands tijd en alleen zit met kerst en oud en nieuw, dan is het waardevol jezelf af te vragen: wat zegt dit over mijn zelfliefde? Welke liefde heb ik vroeger ontvangen, of gemist? En wat kan ik van deze situatie leren, hoe kan ik er beter uitkomen? Voor alle betrokkenen geldt: zoek professionele hulp als je er zelf niet uitkomt. Anders kan de ontrouw een trauma worden, in plaats van een kans op diepere verbinding met jezelf en de ander.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.