Mathilde verloor haar zoontje en man en hervond de liefde in Michel

Mathilde: “Ik heb een jaar EMDR gehad, het was na het overlijden van Jona en Sebastian gewoon niet meer leefbaar voor me. Ik had voortdurend herbelevingen. Met Jona’s overlijden heb ik destijds amper iets gekund. Hij werd ziek geboren en we wisten al vrij snel dat hij niet oud zou worden. Op de dag na zijn uitvaart ontdekte ik dat ik zwanger was. ‘Ik heb hier helemaal geen zin in’, dacht ik. Tot de eerste echo negeerde ik mijn zwangerschap, zo goed als ik kon. Ergens was ik wel blij, maar ik wilde geen ander kind. Niemand kon Jona vervangen. En bovenal; ik kon er niet nog eentje verliezen. Ik heb de hele zwangerschap met mijn ziel onder mijn arm op de bank gezeten. Ik zat vol in de rouw, het was niet te doen. Met Benjamin was alles vanaf het begin totaal anders dan met Jona. Hij was zo relaxed. Ik was blij dat hij er was, maar mijn armen voelden leeg.”

Herbelevingen

“Benjamin was een paar maanden oud toen Sebastian ziek werd. Hij had acute lymfatische leukemie, maar er was volop hoop. Het slechte gevoel dat ik diep van binnen voelde, drukte ik weg. De stamceltransplantatie die hij kreeg, sloeg niet aan en een tweede transplantatie werd hem fataal. Die tijd op de IC was afschuwelijk. Nog steeds kan ik schrikken van het piepje als de vriezer te lang open staat, dat doet me denken aan alle alarmen die ik op de IC heb gehoord. ‘Hij gaat dood’, golft er dan paniekerig door mijn lijf. Maar hij is al dood. De herbelevingen die ik na het overlijden van Sebastian kreeg, waren heel heftig. Ik schakelde uit, ik kon nergens meer op reageren, maar mijn lichaam reageerde op alle beelden die zich in mijn hoofd afspeelden. Alsof ik het allemaal weer opnieuw moest meemaken.
Alles was me in die tijd te veel. Ik wilde niet dood, maar ik wilde ook niet op deze manier leven. Ik kon me heel goed voorstellen dat mensen in een soortgelijke situatie aan de alcohol of drugs gaan. De pijn moet weg. Toch heb ik die verleiding altijd weten te weerstaan. Ik wist dat ik er doorheen moest en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan, met behulp van EMDR.”

Verdriet als basis

“Ik kon me niet indenken dat ik ooit weer een relatie zou krijgen. Ik vond mezelf geen leuke vrouw meer. Nog steeds vaak niet. Middenin de rouw ontwikkelde er een vriendschap met Michel, een kennis. Ik liet hem toe als vriend, maar op afstand. Ik had al een man, maar die was er niet meer. En alles van mijzelf nam zo veel ruimte in. Daar paste niemand meer bij. Mensen om mij heen spraken de hoop uit dat er in de toekomst wel weer iets moois op mijn pad zou komen. ‘Je hoeft mij niets te gunnen wat ik zelf niet eens wil’, dacht ik dan. Het was allemaal lief bedoeld, maar ik vond het ook wel irritant. Anderen willen je ongemak oplossen, omdat ze het daar zelf zwaar mee hebben. Het is zo ingewikkeld… Liever had ik dat mensen dat voor zich hielden en konden begrijpen dat overal een tijd voor was en dat geluk na verlies er voor iedereen ook weer anders uit ziet. Ik kreeg weer ruimte voor nieuwe liefde, doordat het op mijn pad kwam. Het zelf opzoeken had ik waarschijnlijk heel moeilijk gevonden.
Verdriet werd de basis van mijn relatie met Michel. We hebben avonden op de bank gezeten en gepraat. Hij heeft mijn herbelevingen van dichtbij meegemaakt. Michel was de eerste aan wie ik mijn echte verdriet durfde te laten zien. Voor hem was het ook heftig om die herbelevingen aan de zijlijn mee te maken, nu het allemaal achter ons ligt grap ik weleens dat ik hem een trauma heb bezorgd met mijn trauma.
Rock bottom leefde ik niet meer in het heden. Dat wat ik had meegemaakt, haalde me in. Ik was alleen nog maar aan het overleven en voelde me geen goede moeder. Benjamin vroeg gelukkig niet veel van mij. Ik gaf hem eten en drinken, ik verschoonde zijn luiers en legde hem op bed. Spelen deed hij zelf en op die momenten kon ik mijn eigen gang gaan.”

Bizar idee

“Als ik er op terugkijk, heb ik het best goed gedaan, maar op dat moment zag ik alleen mijn tekortkomingen. Sporten werd mijn uitlaatklep, dat deed ik wel vijf keer in de week. Ook daar zag ik Michel. Toegeven aan mezelf dat ik verliefd werd vond ik heel moeilijk, ik wilde dat toch niet? Sebas was toch mijn man, hoe kon het dat er ruimte kwam voor iemand anders? Sebastian en ik hebben het samen nooit over een eventuele nieuwe liefde gehad. Hij wilde er niet aan dat hij kon overlijden, hij wilde vechten. Maar feit is dat wij nu hier leven en dat alles gewoon doorgaat. Ik weet nog dat ik voor het eerst met Michel en Benjamin samen aan de eettafel zat. Nog maar een paar jaar daarvoor zat ik aan diezelfde tafel met Jona en Sebastian. ‘Wat is er toch gebeurd?’ vroeg ik mezelf af. Van dat leven met Jona en Sebas ben ik alleen nog over. Dat blijft een bizar idee.
Dat ik een relatie kreeg met Michel leek een vrijbrief voor iedereen om iets te vinden. In positieve zin, maar veel ook in negatieve zin. Mensen voelen de behoefte hun eigen gevoel erbij te benoemen, maar hadden geen idee welke hordes ik al had moeten nemen om op het punt te komen een relatie aan te gaan. Daar had ik genoeg aan, wat zij ervan vonden of erbij voelden hoefde niet per se op mijn bord terecht te komen.”

Tweede keuze

“Ik heb in het begin regelmatig in bed naast Michel liggen huilen om Sebastian. Nog steeds gebeurt dat wel. Ik mis hem zo. ‘Mag dit wel? Voelt Michel zich daardoor geen tweede keuze?’ vroeg ik me dan af. Michel is daar heel helder in. ‘Er is een man waar je naast mij nog van mag houden en dat is Sebastian en dat zal altijd zo blijven’, zegt hij dan. Hij vindt het niet meer dan logisch dat ik daar nog verdriet om heb.
Benjamin is nu vier. Ik heb hem voor de eerste keer naar school gebracht zonder dat zijn vader daarbij was. Dat doet pijn. Ben lijkt zo op Sebas. Ik kan daar vol vertedering naar kijken. Hij weet niet beter dan dat ‘Papa Sebas’ er niet meer is. Hij is er nu nog niet mee bezig en vraagt er nauwelijks naar. Op Sebas’ verjaardag eten we altijd taart. Als ik dan emotioneel een verhaal wil beginnen, heeft hij daar geen oren naar en vindt hij vooral de taart erg lekker. Kinderen van zijn leeftijd leven nou eenmaal in het hier en nu. Gelukkig krijg ik vanuit de omgeving en school goede signalen, zij zien vooral een blij en gelukkig jongetje. Dat stelt me ook gerust.”

Emotionele bruiloft

“Vorig jaar gingen we voor het eerst met z’n drietjes op vakantie, naar Dubai. De laatste dag werd Michel ziek. Paniek en angst golft omhoog op die momenten. ‘Zie je wel, het gaat weer mis’, denk ik dan. Ik weet mezelf wel altijd te kalmeren, maar ziekte triggert iets in me. Terwijl Michel in de hotelkamer bleef, gingen Benjamin en ik ontbijten. ‘Mijn Michel is ziek’, vertelde hij tegen iemand die daar geen woord van verstond. ‘Mijn papa is ziek’, zou een ander kind zeggen. We hebben toen samen een gesprek gehad en ik heb hem gezegd dat als hij Michel papa wil noemen, dat mag. Dat wilde hij. Hij heeft nu Papa Sebas en Papa Michel.
Afgelopen september zijn Michel en ik getrouwd. Eerst hoefde het niet zo van mij, ik had het allemaal al een keer meegemaakt, maar was het ook allemaal weer verloren. Welke meerwaarde heeft het dan? Er was niets meer van over. Als ik met Michel zou trouwen, zou ik bovendien Sebastians achternaam kwijtraken. Dat wilde ik ook niet.
Maar tijdens een bijzonder gesprek op de bank besloten we toch dat deze liefde te mooi was om het niet te doen. Er was geen aanzoek, het was een gezamenlijk besluit. De trouwdag was perfect, het was stralend weer. We hadden drie lege stoelen neergezet; een voor Jona, een voor Sebas en een voor mijn vader. Mijn vader die een jaar geleden overleed. Voor onze gasten was het ook emotioneel, maar alles mocht er zijn die dag. Het verdriet is een onderdeel van ons allebei geworden. We hebben keihard gejankt en heel veel en heel hard gelachen. Er was vooral een glimlach van oor tot oor. Ik ben heel blij dat we dit toch gedaan hebben.”

Meerdere manieren

“Voor nu heb ik vooral veel zin in rust. Michel en ik hebben samen een huis gekocht, waar we nog maar net wonen. We woonden samen in mijn huis en waren eraan toe om iets van ons samen op te bouwen, hoe moeilijk het ook was de plek achter te laten waar zoveel herinneringen lagen. Maar dat wat ik daar heb meegemaakt, zit ’m niet in dat huis. Het zit in mij. Ik laat niet los, ik hou het anders vast.
Naast rouw en verdriet, leef ik ook weer. Jarenlang heb ik geen pan aangeraakt en nu kook ik weer. Ik kan me weer druk maken om gewone dingen, maar ook laten gaan wat niet belangrijk is. Dat ik niet gestofzuigd heb voordat er mensen langskomen bijvoorbeeld: wat interesseert mij dat nou? Ik ben opgegroeid in een reformatorische omgeving, maar ben door de tijd heen anders tegen dingen aan gaan kijken en vul het geloof nu op een andere manier in. Er is niet één manier die goed is, ik mag zelf uitzoeken wat bij mij past en waar ik gelukkig van word.”

Leven in het nu

“Ik ben er nog niet. Ik heb weinig energie en moet goed doseren. Als ik te moe ben, heb ik meer moeite om het ongezonde deel in mij de baas te zijn. Dat deel is negatief over alles, zit vol angst en onzekerheid. Maar ik ben uiteindelijk altijd sterker dan dat. Ik draai weer mee, in de mate van het mogelijke. Alles kost mij nog steeds meer moeite. Misschien wordt dat ooit beter. Als ik opsta, is er een bepaalde zwaarte, waarvan ik weet dat die in de loop van de dag weer optrekt. Of ik weer gelukkig ben? Ja en nee. In de liefde ben ik gelukkig en ik ben ook zo blij met Benjamin. Maar er is ook heel veel wat ik niet meer heb. Ik vind het oneerlijk dat ik zo hard heb moeten werken om mijn leven weer leefbaar te krijgen. Als iedereen dichtbij me is, dan is het goed.

Ik wil niet te veel werken en vooral moeder zijn voor Benjamin. Ik kan het maar één keer goed doen. Natuurlijk ben ik bang, maar me druk maken over wat er morgen kan gebeuren, heeft geen zin. Ik wil in het nu leven. Ik kan weer intens geluk ervaren en het ook heel zwaar met mezelf hebben. Soms overvalt het geluk me na al het ongeluk dat ik heb gevoeld en dan jank ik vanuit mijn tenen. Ik ben wel eens bang dat ik te veel ben. ‘Voor mij ben je nooit te veel’, heeft Michel mij in zijn huwelijksgelofte op mijn hart gedrukt. Hij verwacht niets van mij, als ik er maar ben.”

Foto: Mariel Kolmschot
Visagie: Nicolette Brøndsted.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.