Saskia: ‘Wat wil ik eigenlijk? Waar kies IK voor?’
Saskia (37) is bewust single, maar geniet van haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach reist ze het hele land door om winkelteams te trainen. Maar of ze privé net zo goed weet wat ze doet?
Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Dinsdag 3 maart 2026
Mijn auto maakt al dagen een licht schurend geluid wanneer ik optrek. Er branden geen waarschuwingslampjes maar het is meer een grk-grk-geluid alsof hij mij voorzichtig ergens op wil wijzen. Het kwam me die eerste dagen niet uit en ik negeerde het. Maar vanochtend, terwijl ik bij een rood licht stond, dacht ik ineens: misschien moet ik niet overal doorheen willen rijden maar er gewoon even naar laten kijken. En dus belde ik voor een afspraak voor later vandaag, in de hoop dat ik mijn cursus vandaag haal.
Op hoop van zegen rijd ik naar Winschoten, naar een supermarkt waar ik een training mag geven over servicegerichtheid en preventie van winkeldiefstal. Een lesblok voor de ochtend. Een voor de middag. Alles gaat goed, de groep is wat ‘kat-uit-de-boom-kijkerig’ maar als ik eenmaal de eerste deelnemer meekrijg, volgt de rest vlot en wordt het een erg leuke dag. Ik krijg zelfs een doos chocolaatjes mee bij mijn vertrek.
Aan de rand van de stad
Vlak voor sluitingstijd stop ik bij de garage aan de rand van de stad. Hij ligt aan een industriegebied. De leenwagen die ik huurde tot vrijdag staat al voor me klaar: een Volkwagen T-Roc. Sportief model, maar een stuk kleiner dan mijn eigen Audi.
Ik loop door de glazen showroom met een heuse koffiecorner en fruitmand. De geur van cockpitspray in plaats van olie en metaal. Dus sta ik nu voor een kleine garage aan de rand van de stad.
De receptionist in een keurig wit overhemd neemt mijn sleutels aan. Achter hem een monteur in een blauw pak die de sleutels in een plastic zakje stopt met een formulier erin met mijn klacht. Een oprechte glimlach. Donkere krullen, een baard van een paar dagen en handen die weten wat ze doen. Het is een vreemd soort geruststelling.
Ik leg uit wat mijn auto doet. Hij neemt de sleutels uit het zakje, loopt met me mee naar buiten, buigt zich voorover, luistert zonder me te onderbreken. Hij vraagt me om even in te stappen en op te trekken. Knikt. Legt uit wat het waarschijnlijk is: een riem met wat speling. En deze man gaat dat voor me oplossen.
Ik merk dat ik hem aankijk zoals ik klanten aankijk wanneer ze mij iets toevertrouwen. Hij praat tegen mij, niet over mijn hoofd heen. En ineens realiseer ik me hoe weinig mannen dat eigenlijk doen.‘Jouw afspraak is er tussen gepropt, maar donderdag is hij klaar,’ zegt hij. ‘Ik vertrek donderdag naar Duitsland voor mijn werk. Met die T-Roc daar.’ Ik wijs naar de donkerpaarse wagen. ‘Vrijdag haal ik hem op. Dat is al zo afgesproken.’ Hij knikt. Staat op het punt om te vragen wat ik voor werk doe, maar doet het niet. Discretie. Ze volgen hier ook cursussen, denk ik met een grimas in mijn buik.
Ik geef mijn sleutels af en voel iets wat niets met auto’s te maken heeft. Iemand jouw eigendom geven om te repareren is een vorm van vertrouwen. En vertrouwen is iets waar ik de laatste weken opvallend zuinig op ben geworden.
Hij wil mij
Terwijl ik optrek in het blinkend schone paarse racemonster, denk ik aan Jonathan.
Aan de heuvel in Edinburgh waar hij me meenam naar zijn verleden. Aan hoe warm zijn hand in mijn nek voelde. Aan hoe mijn lichaam precies wist wat het moest doen. En hoe mijn mond exact wist wat ik moest zeggen. Maar hoe ik daar zat en mezelf meer een bezoeker voelde in een leven waar ik niet in voorkwam. Hij wil mij. Dat voel ik. Hij begeert me zonder terughoudendheid. Maar begeerte is geen richting. Begeerte is een moment. Wil ik momenten? Of wil ik een plek?
Mijn telefoon trilt.
Mandy.
Ze vraagt of ik donderdag zin heb om bij te kletsen zodat ze me kan vertellen over haar kennismakingsbijeenkomst bij de Kamer van Koophandel, want die is vanavond. Ze klinkt vol enthousiasme en dat maakt mij weer vrolijk.
‘Ik vertrek donderdag naar Dortmund voor een training van anderhalve dag en ik moet alles nog preppen. Dus donderdag lukt niet en vanavond blijf ik ook liever thuis, als je het niet erg vindt.’ We spreken af dat we woensdag een terrasje gaan doen als het weer zo mooi blijft. Ik ben zo nieuwsgierig naar haar gedachten!
‘Wat wil ik eigenlijk?’
Na ons gesprek bel ik mijn sushimannetje en geef een bestelling door. En terwijl ik het laatste stuk naar huis rijdt, betrap ik mezelf op een nieuwe vraag. Wat als Jonathan en ik geen blijvertje is? Wat als hij niet wil waar ik langzaam een beetje over na aan het denken ben. Een vaste relatie. Jonathan is een vrijbuiter. Een man die je niet aan een touw kunt vastbinden. Maar hoe zou het voelen om iemand tegen te komen die gewoon in Nederland woont? Die er gewoon voor me is? Die s’ avonds eens een keertje langskomt voor een kop thee of die op een mooie zonnige dag spontaan een terrasje met me doet. Maakt dat de relatie met Jonathan minder diep? Dat we dat niet doen? Wat wil ik eigenlijk? Waar kies IK voor?
LEES MEER
Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Uit andere media
