Julia is mantelzorger voor haar ouders: ‘Het heeft geen zin te gaan piekeren’

Ernstige complicaties

“Ik dacht niet gelijk aan het ergste toen mijn moeder klachten kreeg. Dat het kanker was en ook al uitgezaaid, kwam echt als een klap. De eerste chemokuur ging nog wel. De derde kuur kostte haar bijna het leven. ‘Het gaat niet zo goed’, zei mijn vader. Nou, als hij dat zegt… Ik ben er meteen naartoe gegaan. Ze had ernstige complicaties en is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. ‘Je mag er wel bij komen liggen’, zei mij moeder nog. We kunnen altijd nog met elkaar lachen. Ze ging snel achteruit en we hebben zelfs een familiegesprek met de artsen gehad. Toen ze per ongeluk de sondevoeding lostrok, besloten ze haar weer zelf te laten eten. Daar knapte ze van op. En als door een wonder bleek de uitzaaiing weg en de tumor in haar buik geslonken.”

Vakantie

“Sinds mijn moeder ziek is, is niets meer onbevangen wat ik doe. Ik denk voordat ik iets plan, overal drie keer over na. We zijn vorig jaar naar de Olympische Spelen in Parijs geweest en we hebben echt genoten. Maar wél met de gedachte dat er bij mijn ouders iets mis kon gaan. Dat is toch anders. We zijn afgelopen zomer met mijn ouders met de boot weggeweest en dat ging niet goed. Mijn moeder werd heel ziek en ze zijn daardoor eerder teruggegaan. Ze voelde zich heel schuldig. Voor haar gevoel had ze de vakantie verpest. En voor mij werd het ineens heel tastbaar dat dit zomaar eens de laatste vakantie samen kon zijn geweest.”

Gouden collega

“Ik ben leerkracht in het basisonderwijs en deel mijn klas met een collega. Zij is haar gewicht echt in goud waard. Als ik met mijn moeder naar een doktersafspraak moet, valt ze voor mij in. Ook een andere collega helpt mij waar ze kan en de directeur van de school doet nergens moeilijk over. Ik werk niet bepaald om de hoek en heb ook echt wel overwogen dichterbij een school te zoeken. Maar toen ik daar binnenkwam en de tafels in de klas keurig in rijtjes zag staan, ben ik vertrokken. Zo’n school is niets voor mij. Ik heb in al die jaren op mijn huidige school ook zoveel opgebouwd. Dan maar vier keer per week heen en weer rijden. Tijdens die ritten bel ik vaak met mijn ouders of ik lucht mijn hart bij een vriendin. En soms jank ik even lekker.”

Samen

“Ik kan in principe goed met mijn moeder over de situatie praten. Ze vindt het lastig mij zo te moeten belasten. ‘Weet je het wel zeker?’ vraagt ze vaak. Dat mijn vader nu voor haar moet zorgen in plaats van andersom, vindt ze ook moeilijk. Ik merk de laatste tijd dat ze wat meer in zichzelf keert. Dat vind ik dan weer ingewikkeld… Ik heb gelukkig een vriendin die me heel goed begrijpt. Zij heeft haar vader nog niet zo lang geleden verloren, ze kent het ‘battlefield’ en alle medische termen waar we mee te maken krijgen.”

Duracell-konijn

“Als ik een keer niet naar een afspraak kan, gaat mijn man mee naar het ziekenhuis. Mijn ouders alleen laten gaan, zien we niet zitten. Ik merk toch dat zij de gesprekken met artsen anders interpreteren dan wij dat doen. Ik wil het zelf horen. En wat we niet begrijpen, vragen we aan ChatGPT. Soms ben ik wel moe. Maar ik weet vrijwel zeker dat ik ADHD heb, wat in dit geval wel handig is. Ik ben net een Duracell-konijn. Mijn ontspanning haal ik uit de het geven van zwemtraining aan kleine kinderen. En ik zwem zelf heel graag, het liefst buiten – ook in de winter. Mijn werk is ook een goede afleiding.”

In het moment

“Er is iedere keer weer wat. Dan heeft ze ineens weer wondroos en dan breekt ze weer een voet door een val. ‘Ik wil nu gewoon even niets, even normaal’, denk ik dan. Ver vooruitdenken over de situatie, doe ik niet. Soms schiet het wel door mijn hoofd: ‘Wat als mijn vader alleen achterblijft…’ Ik druk die gedachte dan maar weg. Het heeft geen zin te gaan piekeren. Je kunt maar beter in het moment leven, anders word je helemaal gek.”

Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.