Zo gaat het nu met Holland’s Got Talent-winnaars Vladyslav en Veronika

Veronika: “Ik dans al mijn hele leven. Toen ik als jong meisje het dansen ontdekte, wist ik: dit wil ik doen. Mijn moeder was bang dat het een te moeilijk vak voor me was waarmee ik niet genoeg geld zou gaan verdienen. Maar mijn vader vond het belangrijk dat ik mijn hart volgde. Ik ging naar het College of Arts in Charkiv om klassiek ballet studeren. Mijn vader was zo trots toen hij naar mijn eerste voorstelling kwam kijken. Mijn ouders wisten toen dat ik de juiste keuze had gemaakt.”
Vladyslav: “Ook ik dans al sinds ik jong ben. Ik had als kind veel energie en leefde in mijn eigen fantasiewereld. Ik schilderde, schreef gedichten en was van alles aan het maken. Omdat ik zo druk was, stuurde mijn moeder me naar allerlei clubjes. Karate, verschillende buitensporten, maar ook naar een danscollectief. Het was showdance met veel acrobatiek. Tijdens die lessen werd ik verliefd op het podium. Op mijn elfde begon ik pas met klassiek ballet, voor een danser relatief laat.”

Liefde voor dans

Veronika: “Na mijn studie verhuisde ik naar Kyiv om in het Kyiv Opera Ballet te gaan werken. Ik had altijd klassiek ballet gedaan, maar voelde in mijn twintiger jaren dat het niet meer mijn passie was. Het was hard werken, en het voelde alsof dat niet werd gezien. Ik stond op het punt mijn danscarrière te stoppen, toen ik auditie deed voor een moderne dans. Ik vreesde dat het te laat was om nog van dansstijl te veranderden. Maar ik kreeg de rol, en bleef dansen.”
Vladyslav: “Ik kreeg na mijn middelbare school een beurs voor de Nationale Universiteit voor Cultuur en Kunst in Kyiv. Dat was hard werken, omdat ik de technieken niet goed beheerste. Ik vroeg vrienden om me bijles te geven en volgde workshops. Ik poetste de vloer van de studio’s in ruil voor gratis masterclasses dans en ontdekte mijn liefde voor moderne dans. Daarin kon ik mijn vrijheid en verbeelding kwijt. Na mijn master begon ik als danser bij Kyiv Modern Ballet, de plek waar Veronika toen al werkte.”

Verliefd

Veronika: “In de opera had je twee gezelschappen: Kyiv Modern Ballet en Kyiv Opera Ballet. Vlad repeteerde ’s avonds, ik overdag. We zaten dagelijks in dezelfde studio, maar nooit tegelijk. We dansten dus letterlijk maanden om elkaar heen en we zagen elkaar voor het eerst in 2020. Vlad leidde een nieuw project en hield voor dat stuk een auditie waar zestig dansers aan meedoen. Het stuk duurde maar vier minuten, maar was zo intens. Tijdens die auditie voelde ik sterk: dit is écht wat ik wil doen. Ik wenste dat die vier minuten eindeloos zouden duren. Na de auditie koos Vlad acht dansers voor het stuk, en was ik een van de gelukkigen.”
Vladyslav: “Ik zag meteen je kwaliteit, ik was zo onder de indruk van wat je op het podium deed. Na de repetities hadden we tussen onze werkschema’s alleen ’s avonds laat de tijd om bij te praten, na tien uur. We werden al snel verliefd en kregen een relatie. Veronika riep eerst dat ze geen vriendje in haar appartement wilde, maar we woonden binnen een maand samen. ’s Ochtends vroeg ging ik met Veronika mee naar het werk en dan sliep ik nog een paar uur in haar kleedkamer.”
Veronika: “Onze collega’s dachten dat je werkloos was, en dat je daarom op je werk sliep! Dit was in 2021 en dat was een hele leuke tijd. We waren verliefd, en we konden eindelijk weer aan het werk als dansers. Als professioneel danser moet je je lichaam in topconditie houden, dat was tijdens corona heel lastig geweest. Na het stuk van Vlad in het theater, werd ik ontdekt. Ik zie die auditie als een keerpunt in mijn danscarrière.”

Oorlog

Vladyslav: “Iedereen die je zag dansen was onder de indruk. Ik werkte ondertussen aan het produceren van dansen. Ons leven was perfect, zo voelde het echt. En toen begon de oorlog. Er gingen al maanden geruchten en het werd aangeraden je voor te bereiden op het ergste. We legden belangrijke documenten in een koffer, namen cash geld op en als ik naar de winkel ging nam ik iedere keer notenrepen mee, zodat we wat houdbaars op voorraad hadden.”
Veronika: “We zetten dan wel een vluchtkoffer klaar, toch hadden we niet écht door dat er oorlog zou kunnen uitbreken. Ik nam iedere ochtend bij mijn koffie zo’n reep en dan zei Vlad: ‘Veronika, die zijn voor moeilijke dagen!’ Toen de oorlog begon, was de voorraad op. De ochtend dat het zover was, zal ik nooit meer vergeten. Om vijf uur ’s ochtends werd ik wakker van inkomende berichtjes en Vlad’s telefoon, die onophoudelijk rinkelde. Zijn broer belde en toen we opnamen zei hij droog en zakelijk: ‘Het is begonnen.’”

Angst

Vladyslav: “Op het nieuws zag ik dat er een kerk in brand stond in Charkiv, vlak bij Veronika’s ouders. En een kaart van Oekraïne, vol rode plekken waar bommen waren gevallen. We voelden de spanning van iedereen om ons heen, je kon de angst bijna ruiken. Toen het luchtalarm in Kyiv afging moesten we een plan maken. Onze ouders boden aan dat we bij hen konden verblijven, maar het voelde toen nog vreemd om ons huis en werk te verlaten.”
Veronika: “Toen we op het nieuws de Russische tanks richting Kyiv zagen rijden, wisten we dat we moesten vertrekken. We hebben zelf geen auto, dus belden met vrienden en familie en besloten naar een vriend in het westen van Oekraïne te gaan. We verzamelden onze persoonlijke spullen, en die van onze Maine Coone Boston. De helft van onze bagage bestond uit spullen voor de kat. We waren continu het nieuws aan het verversen om te weten waar de bommen vielen.”
Vladyslav: “We waren heel pragmatisch want er was al snel overal gevaar. Bommen, sirenes, overal om ons heen. We zaten in schuilkelders om niet geraakt te worden. Het was lastig om te weten wie je kon vertrouwen, we waren bang voor Russische saboteurs. Tegelijkertijd was het hartverwarmend wat voor lieve dingen mensen deden. Mensen namen elkaar mee in auto’s, en deden er alles aan om katten en honden uit huizen te redden. Die verbondenheid heb ik nooit eerder meegemaakt.”

Alles kwijt

Veronika: “De oorlog kwam steeds dichterbij: de eerste overledenen kenden we niet, maar langzaam vielen er doden die we wel kenden. Het meest traumatische moment was voor mij het moment dat ik en Vlad uit elkaar gingen. We moesten scheiden, omdat Vlad als man in Oekraïne beschikbaar moest blijven voor het leger. Hij wilde dat ik naar het buitenland ging, maar de enige plek waar ik me enigszins ontspannen voelde, was bij hem. Ik dacht: als we gescheiden worden, zien we elkaar misschien nooit meer.”
Vladyslav: “Er was voor jou geen reden om te blijven. Het was overal gevaarlijk. Ik moest haar ervan overtuigen dat vluchten het beste was. Uiteindelijk is Veronika samen met onze kat en haar ouders richting Krakau in Polen gereden. Je laat elkaar los en je hebt geen idee wanneer en of je elkaar nog levend terug gaat zien. Ik reisde driehonderd kilometer terug Oekraïne in, naar de plek waar mijn ouders wonen. Op dat moment was ik alles kwijt: mijn werk, mijn huis, mijn vrouw, en ik wist niet voor hoe lang.”

Emoties op pauze

Veronika: “Mijn vader besloot vanuit Polen naar Amsterdam te gaan. De eerste tijd in Nederland was moeilijk. Vlad zat nog in de oorlog en ik kende de cultuur, taal en mensen niet. Ik probeerde werk te vinden en stuurde mijn cv naar verschillende dansgezelschappen. Ik mocht toen aan de slag bij een Oekraïens balletgezelschap in Den Haag.”
Vladyslav: “Je zette je emoties op pauze en werkte constant. Je probeerde zoveel mogelijk geld te verdienen omdat je niet afhankelijk van je ouders wilde zijn. Op een dag belde Veronika me op en zei ze dat het United Ukrainian Ballet probeerde mannelijke dansers naar Nederland te brengen. Vanaf het moment dat ze dat wist, heeft ze iedereen over mij verteld, in de hoop dat ze mij zouden uitkiezen.”
Veronika: “Ik begon interviews te geven om het verhaal over de oorlog te vertellen en vertelde dan over Vlad. De regering moest inzien dat hij hier als danser meer zou kunnen betekenen, dan als soldaat in de oorlog. En het werkte! In maart was ik in Nederland, en in juli mocht Vlad naar Nederland komen, om ook in Den Haag als danser te gaan werken.”

Weer samen

Vladyslav: “Het moment dat we weer samen waren, was geweldig. Het bizarre is dat ik in 2020 al een tournee had gepland naar Nederland, die ging toen niet door vanwege corona. Veronika en ik hadden nu hetzelfde doel: Nederland laten kennismaken met Oekraïense dans en ons verhaal vertellen. Sinds de dag dat de oorlog uitbrak zaten we vastgeklampt aan onze telefoon. Tijdens het dansen hadden we geen mobiel en probeerden we letterlijk los te komen van de oorlog.”
Veronika: “In Nederland dansten we pas voor het eerst samen! Als Rusland Oekraïne niet was binnengevallen, hadden we misschien nooit samengewerkt. Dansen werd voor ons een manier van communiceren zonder woorden. Op het podium deelden we onze gevoelens tijdens de eerste maanden van de oorlog. De angst, de wanhoop, de chaos, de onwetendheid, en de liefde.”

Hoop en liefde

Vladyslav: “Toen we werden gevraagd of we mee wilden doen aan Holland’s Got Talent dacht ik in eerste instantie: nee, daar hebben we geen tijd voor, we moeten werken! Maar toch gingen we ervoor, want het was een geweldige kans om ons verhaal aan het grote publiek te vertellen. We maakten een korte versie van onze dans, om te laten zien op Nederlandse televisie.”
Veronika: “Ons optreden gaat over verlies en pijn, maar ook over hoop en liefde. We hebben onze dans opgedragen aan alle mensen die op de vlucht zijn. Onze dans heeft geen hoog entertainment gehalte, dus we waren verrast dat we zoveel indruk maakten op de jury. Ons verhaal raakte mensen, dat was in de studio te zien en voelen. Dat we de show wonnen, was overweldigend, en zagen we niet aankomen. En ik wist niet eens dat we 50.000 euro zouden winnen!”

Verhaal delen

Vladyslav: “Het prijzengeld willen we gebruiken om te trouwen, maar ook voor onze stichting en dansvoorstellingen. Bijna vier jaar nadat de oorlog uitbrak zijn we er klaar voor, en is het stuk waaraan we zo lang hebben gewerkt af. Volgend jaar gaan we met Revelation op theatertour door Nederland. My Orpheus is een stuk over het vinden van je identiteit als kunstenaar, en EVERGLOW vertelt een persoonlijk verhaal over het vluchten uit ons land tijdens de oorlog. Iedere keer dat we op het podium staan, herbeleven we weer alle momenten die we hebben meegemaakt. Van doodsangst, strijd om te leven tot ware liefde.”
Veronika: “Als extra optreden dansen we in onze voorstelling ook nog de dans waarmee we Holland’s Got Talent wonnen. We zijn dankbaar dat we via dans ons verhaal kunnen delen, omdat het ook het verhaal is van zoveel anderen. Ons doel? We willen laten zien dat kunst de kracht heeft om te inspireren, te helen en te transformeren. Dat mensen die naar ons kijken beter snappen wat er in Oekraïne gebeurt. Kunst kan je blik op de wereld veranderen.”

Foto: Mariel Kolmschot
Visagie: Tirzah Waasdorp

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.