Eveline: ‘Er zijn weer kriebels in onze buik’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Emigreren
Nu Emiel en ik wat meer tijd hebben, is er ook meer tijd voor andere dingen. We kijken de herhalingen van een programma over Nederlanders die gaan emigreren en geen notie hebben van het overschot aan B&B’s in Frankrijk en de onlangs opgehoogde belastingtarieven waardoor het lastig is om anno 2026 nog ‘from scratch’ te beginnen. Zeker als je de taal niet spreekt.
Iets gunnen
Fransen moeten je iets gunnen. Zo vroeg ik eergisteren (na drieënhalf jaar in Frankrijk) in een hypermarché of er zoiets bestond als gemarineerde kebab of gyros en werd ik gecorrigeerd door de verkoopster. Ik stelde mijn vraag zonder eerst ‘bonjour’ te zeggen; een teken dat ik haar had gezien en als gelijkwaardige gesprekspartner zag. Konden we even overnieuw beginnen? Respect is hier belangrijk. Ook van jongeren naar ouderen. (en voor de mensen die nu nieuwsgierig zijn: er was geen vers shoarmavlees. Alleen diepgevroren en dat raadde ze me niet aan.)
Goede gesprekken
Een ander voordeel is dat Emiel en ik meer tijd hebben voor ‘de goede gesprekken des levens’. We práten weer echt. Ik ben gezegend met een man die van kletsen houdt. Die zijn emoties toont. Soms is dat lastig, omdat Emiels verlangens niet in mijn straatje passen of andersom. Maar juist door het praten, vinden we de gulden middenweg.
Door al die gesprekken leer ik Emiel nóg beter kennen. Sterker nog, we willen elkaar weer graag blij maken. Er zijn weer kriebels in onze buik. En met Valentijnsdag in het verschiet bedacht ik me ineens: ja!
Avondje uit
Ik ga Emiel trakteren op een romantisch avondje uit. Zo kunnen we nóg meer praten, maar dan bij kaarslicht en zonder afwas.
Maar dat bleek niet zo makkelijk. Het eerste restaurant dat ik probeerde, had een speciaal Valentijnsmenu. Vier gangen voor zeventig euro per persoon. Dat is niet voor ons. Dan maar ons vertrouwde restaurant, waar de dagmenu’s rond de vijfendertig euro zijn. Maar nee hoor, ook daar was een ‘speciaal Valentijnsmenu’ voor zeventig euro. Het dubbele van de prijs voor een normale zaterdagavond. Restaurant nummer drie ‘deed niets aan Valentijn’ maar zat al volgeboekt sinds 30 januari. Nummer vier: negenenzestig euro per persoon. Restaurants struggelen in dit landelijke gebied en Valentijn is voor hen een verdienmodel geworden. Nummer vijf is voor ons een no-go omdat de eigenaar Brits is, en alle gasten Brits. Het is een enclave, en dat voelt voor ons ‘benauwend’. Nummer zes: gesloten in januari en februari. Nummer zeven vroeg 59 euro voor een ‘menu fixe’. Drie gangen per persoon voor bijna zestig euro waarvan het hoofdgerecht, kalfskop, niet te vervangen was. Ik werd er een beetje moedeloos van. Dan maar zelf koken? Thuis gourmetten?
Plekje vrij
En ineens schoot me daar een restaurant binnen dat onlangs door omstandigheden besloot om voortaan enkel nog lunch te serveren en geen diner. Ja hoor, ze waren met Valentijn wél open in de avond voor alle ‘romantische zielen’. Voor ons hadden ze een plekje vrij. ‘Wat leuk om jullie weer te zien!’ De eigenaar was euforisch. En wij ook. Samen lekker eten. Met als bonus een mooi glas wijn voor Emiel en vier gangen vol heerlijk geklets voor mij.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
