Persoonlijke verhalen

Christie: ‘Het is mijn schuld dat mijn kind te dik is’

Christie (45) en haar man Dirk (44) houden van veel en ongezond eten. Hun dochter Carlijn (11) is daar niet anders in, maar ze wordt ook gepest. “Haar klasgenoten noemen haar een vet varken…”

Bourgondiërs

Christie: “Wij zijn thuis echte Brabantse Bourgondiërs. In onze familie komen geen vegetariërs voor. We zijn allemaal dol op vlees en houden vooral van veel eten. Een weekend is niets zonder taart op tafel. Gaan we uit eten naar een all you can eat restaurant, dan halen we met gemak ronde vijf. En mogen we van een buffet pakken, dan blijven we borden halen. Mijn man en ik zijn echte gezelligheidseters en dat is ons ook aan te zien. Ik heb al jaren niet meer op een weegschaal gestaan, maar ik schat dat ik rond de honderd kilo weeg en ook mijn man heeft flink wat overgewicht. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat dit figuur bij mij past. Wil ik echt superslank zijn – iets wat ik nooit ben geweest – dan moet ik leven op blaadjes sla en dat heb ik er niet voor over.

Maar het erge is dat onze dochter Carlijn (11) dezelfde kant op gaat. Vorig jaar werd ik bestraffend toegesproken door de schoolarts; hij vond haar met 63 kilo te dik voor haar lengte van 1 meter 50. Iets wat ik diep van binnen wel wist. Ik hoor het al jaren. Ook op het consultatiebureau werd ik gewaarschuwd dat mijn dochter te zwaar was. Carlijn heeft altijd op de +2 lijn gezeten. Ik heb me daar destijds nooit zorgen over gemaakt. Het is maar een gemiddelde. Je houdt altijd dunne en wat dikkere kinderen en zij heeft gewoon een zwaardere bouw.

Inmiddels heb ik die mening wel bijgesteld. Zeker sinds Carlijn steeds vaker wordt gepest vanwege haar overgewicht. De eerste jaren op de basisschool viel het wel mee, maar sinds twee jaar heeft ze een paar jongens in de klas die haar regelmatig uitmaken voor ‘vet varken’. Hoe boos de juf ook wordt, die pestkoppen blijven haar uitschelden. Carlijn komt bijna dagelijks in tranen thuis. Ik moet me dan inhouden niet met haar mee te huilen, zo zielig vind ik het.”
 

Rijkelijk aangeklede koffietafel

“Het erge is: het is mijn schuld dat ze zo dik is. Ze is niet alleen net zo’n goede eter als wij, ik kan haar ook niets weigeren. Carlijn is niet bewust ons enige kind. We hebben er tien jaar over gedaan om haar te krijgen en daarna heb ik nog drie miskramen gehad. Inmiddels hebben we ons neergelegd bij het feit dat we nooit meer kinderen zullen krijgen, maar daardoor koesteren we ons prinsesje nog eens extra. Dus als wij ‘s avonds gezellig met een wijntje en toastjes op de bank zitten, kan ik moeilijk zeggen dat zij komkommer of wortels moet knagen. Carlijn eet ook graag Franse kaas, chips en olijven, dus meestal eet ze met ons mee.

Vorig jaar verwees de schoolarts ons door naar een diëtiste. Het ging in eerste instantie niet eens om afvallen, maar hij wilde dat Carlijn wat handvatten kreeg om beter met voeding om te gaan. Tot mijn schaamte zijn we daar maar één keer geweest. Het dieet dat Carlijn kreeg, was zó strikt, dat was gewoon niet vol te houden. Carlijn houdt niet van bruinbrood of volkorenrijst en gaat spugen van sperziebonen en broccoli, dus weigerde ze dat in haar mond te stoppen. Hoe ik ook aandrong en zei dat het voor haar eigen bestwil was.

Te slap

Ik geef eerlijk toe: ik ben gewoon te slap om op mijn punten te staan en hier ruzie over te maken. Wel zijn we toen gaan minderen met frisdrank en andere zoetigheid. Carlijn krijgt nog slechts één snoepje per dag en drinkt alleen in het weekend nog Fanta. Maar onze levensstijl is verder niet veranderd, dat besef ik goed. We zijn alle drie niet gek op groenten, anders dan die verwerkt in een stamppot met rookworst. We eten liever een karbonade dan magere kipfilet en over de aardappelen moet jus of een pepersausje. Eigenlijk vinden we eten dat niet goed voor je is het lekkerst. Zoals shoarma, pizza en friet. En zoals ik al eerder zei: we zijn echte Brabanders. Feestjes bij ons draaien om gezelligheid en daar hoort voedsel bij: een rijkelijk aangeklede koffietafel, taart en borrelhapjes. Als Carlijn bij mijn ouders komt, haalt mijn moeder altijd Carlijns favoriete worstenbroodjes bij de bakker. Ik vind het zielig als ik ons meisje dat opeens allemaal moet ontzeggen.”

Hekel aan gym

“Natuurlijk is gepest worden erger dan op een wortel knagen. Maar bepaalt een ander of zij op dieet moet of niet? Moet ik mijn kind uithongeren omdat een ander kind haar niet goed genoeg vindt? Dat dacht ik niet! Soms kan ik de kinderen uit haar klas wel aanvliegen, omdat ze zulke lelijke dingen zeggen. Ik moet me inhouden om niet naar een van die pestkoppen te stappen en te zeggen dat het rotzakken zijn. Ik ben ook al een paar keer naar Carlijns lerares gestapt. Zij heeft het aangekaart bij de klas en sindsdien gebeurt het daar al een stuk minder.

Maar pesten zit soms ook in subtiele dingen. Zoals Carlijn niet meevragen buiten te spelen in de pauze en uit te sluiten bij verjaardagspartijtjes. Of haar altijd als laatste kiezen bij gym. Carlijn heeft een bloedhekel aan gym en krijgt iedere week weer buikpijn als het zover is. Als ze echt bang is, schrijf ik een briefje dat ze last heeft van groeipijn of ik verzin een enkelblessure. Alles beter dan dat ze in haar eentje langs de kant zit en weer verdrietig wordt.

Onzeker

Soms snap ik het ook wel. Als Carlijn rent, ziet dat er koddig uit. Ze is niet zo snel. Dus dan krijg je dat kinderen bij een spel als honk- of trefbal liever iemand anders in hun team kiezen. Dat weet ik nog uit mijn eigen jeugd. Ik was ook altijd de laatste overgeblevene bij gym. Ik was mollig en werd daar ook wel mee geplaagd, maar nooit in die mate als Carlijn. En pas later, op de middelbare school. In mijn tijd lag de focus nog niet zo op slank zijn, zoals nu met Instagram. Alles lijkt om uiterlijk vertoon te draaien en meiden van tien gedragen zich als heuse fitgirls. Carlijns vriendinnen Hannah en Floor zijn slanke dennen die bijna dagelijks selfies posten in hippe kleding. Ze zijn enorm druk met hun uiterlijk. Carlijn zou dat best ook willen, maar voelt zich vreselijk onzeker over haar lichaam en durft dat niet. Meestal mag zij de foto’s van haar vriendinnen maken. Ogenschijnlijk doet ze alsof ze dat niet erg vindt, maar ’s avonds ligt ze vaak in haar bed te huilen. ‘Waarom ben ik ook niet dun, zoals zij?’ snikt ze dan.”

Lees ook: Annelies en haar zoon liggen niet lekker in de groep: ‘We worden gemeden op het schoolplein’

Emo-eter

“Als moeder vreet het aan me dat mijn kind ongelukkig is. Haar pijn snijdt door mijn hart. Wat dat betreft is haar verdriet ook niet goed voor mijn lijn, want ik ga daardoor zelf weer snaaien. De laatste jaren ben ik steeds dikker geworden. Want naast onze voorliefde voor ongezond eten, ben ik ook een echte emo-eter. Problemen los ik het liefst op met een zak kerstkransjes of gevulde koeken. Als Carlijn depressief uit school komt, fleur ik haar op door samen een zak Vlaamse friet te gaan halen of een zakje warme noten op de markt. Heel slecht natuurlijk, want daarmee geef ik niet bepaald het goede voorbeeld. Maar het troost wel.

Af en toe proberen we samen te lijnen. Sonjabakkeren, punten tellen, shakes. Carlijn is dan net zo gemotiveerd en eet keurig haar fruit en wil zelfs magere kipfilet op brood. We houden het alleen nooit vol. We beginnen keurig op maandagochtend, maar halverwege de week is er altijd wel iets waardoor we moeten afhaken. Een verjaardag of Sinterklaas, een keer geen tijd om te koken; en dan stellen we het weer even uit.

Tegelijkertijd ben ik doodsbang dat ik te veel hamer op haar overgewicht en haar een eetstoornis aanpraat. Het laatste wat ik wil, is dat ze denkt dat ze niet goed genoeg is en zich moet uithongeren. Ik vind die scheidslijn bij kinderen dun. Aan de ene kant wil ik dolgraag dat ze een gezond gewicht heeft en lekker in haar vel zit, maar ik ben ook als de dood dat ze doorslaat. Ik heb laatst een verhaal gelezen over een meisje dat met extreem ondergewicht was opgenomen in een kliniek. Bij haar was het uithongeren al op haar achtste ontstaan, omdat haar moeder altijd zeurde over haar dikke buik. Uiteindelijk was ze gaan afvallen en was het uitgemond in een levensbedreigende vorm van anorexia. Nou, dan liever maar een iets dikker kind.”

Stappen tellen

“Toch kan ik hier echt wakker van liggen, net als mijn man en mijn ouders. We zijn allemaal stapel op haar en dat wil je niet dat ze zo veel verdriet heeft. Soms denk ik: we moeten gewoon met z’n allen meer gaan bewegen, maar Carlijn háát sporten. Niet alleen gym is superstom, ook alle bal- en teamsporten. Ooit heeft ze een blauwe maandag op ballet gezeten en op streetdance, maar het bleek niets voor haar. Schaatsen kan ze niet, zwemmen was een verplicht nummer. Na haar B-diploma hebben we nooit meer een voet gezet in het zwembad. Buiten spelen doet ze alleen in de zomer en we wonen te ver van school om te fietsen, ik breng haar elke dag met de auto. 

Om haar te motiveren toch meer te bewegen heb ik een paar weken terug een stappenteller voor haar en mij gekocht, die we allebei om de pols dragen. Ik heb er een spelletje van gemaakt. We doen elke dag een wedstrijd wie de meeste meters heeft gemaakt. Gewoon door in huis of op school te lopen, een keer extra de trap, naar de brievenbus of de supermarkt te lopen in plaats van met de auto of gewoon een blokje om.

We proberen elke dag minstens 5000 stappen te zetten. Elke keer als ze dat aantal heeft gehaald krijgt Carlijn een sticker en bij tien stickers mag ze een cadeautje uitzoeken. Iets kleins, een LOL-poppetje of zo. We zijn nu veertien dagen bezig en ik merk nu al dat het een succes is. Niet dat we het terugzien op de weegschaal, maar onze broeken gaan wel iets ruimer zitten. En als ze buiten heeft gelopen, heeft ze van die lekkere gezonde rode wangen. Met een beetje geluk krijgt ze de smaak te pakken en krijgt ze meer zin om te bewegen. Als ze afvalt, is dat extra meegenomen, maar het zou al enorm fijn zijn als haar zelfbeeld positiever wordt.”

Lees ook: Thekla: ‘Mijn kinderen zijn beter af bij hun vader’

Reageer op dit artikel

Angela

Maak je niet zo’n zorgen over dat je het zielig vindt als je haar iets ontzegt. Of dat je haar een eetstoornis aan zou praten. Over-eten is ook een stoornis, net als emo-eten. Geef haar levenslessen mee over gezond eten, waar een uitspatting met kaas, chips, snoep echt wel kan; met mate. Je geeft haar daarmee een gezonde toekomst, fysiek in eerste instantie. En daarna ook een gepaste trots en zelf vertrouwen dat ze dit heeft bereikt. Ik spreek uit ervaring. Het is nu nog vóór de middelbare school, daar kan ze een nieuwe start maken zonder pesterijen. Want hoe erg ik pesten ook veroordeel, het is de realiteit. En in dit geval kunnen jullie hier als gezin iets aan doen om haar als slachtoffer niet interessant te maken. Komt haar mentale toestand ook ten goede.

Beantwoorden
Diane

Het komt bijna over alsof gezond eten zielig is.. Denk dat een kind beter getroost kan worden met een knuffel en een goed plan van aanpak, dan met een zak patat..

Beantwoorden
Malka

Hebben jullie al eens gekeken naar een lijfstijl coach? Met hulp van zo’n coach kan je misschien de dingen vinden die jullie wel vol kunnen houden. Ik heb er zelf heel veel aan gehad en ben van een ontzettende snoeperd en niet-sporter naar een gezonde eter die nog steeds lekker eet en ook nog shoarma en pizza kan eten. En ik heb ontdekt welke manieren van bewegen bij mij passen. Ik wens jullie veel warme en gezonde dagen toe!

Beantwoorden
Noah

Anorexia is niet de enige eetstoornis. Boulimia en BED zijn net zo ernstig, maar worden helaas door de media nauwelijks genoemd. Je kind ‘leren’ dat eten je beter doet voelen, kan leiden tot een van deze 2 stoornissen, zeker als dit gepaard gaat met een laag zelfvertrouwen en een slecht eigenbeeld. Het voelt misschien heel zielig om je kind dat lekkere eten te ontzien, maar het is veel zielige dat ze door haar situatie zo ongelukkig is. Ipv alles te verbieden is het misschien een idee om samen te koken. Gezond eten kan ook heel lekker zijn. En doe zelf ook mee. Het is veel moeilijker om je kind iets te verbieden wat je zelf wel gewoon blijft doen.

Beantwoorden
Marisa

Je bedoelt het vast goed, maar ik heb medelijden met je dochtertje. Als je nu geen veranderingen doorvoert, gaat ze dit haar hele leven meedragen. Gezond eten is inderdaad geen straf en smaken moet je leren apprecieren. Ze lust misschien nu geen broccoli, maar dat komt… Het gaat trouwens niet enkel om gewicht en zelfbeeld, maar ook om gezondheid. Als ze diabetes ontwikkelt door haar slechte eetgedrag, is het trouwens meteen gedaan met snoepen… Doe het als gezin samen, voor haar 🙂

Beantwoorden
Gerda

Arm kind. Je houdt zo veel van je dochter? Blijkbaar niet zó veel dat je jou en je gezin een gezonder eetpatroon aan wilt meten in plaats van haar vol te proppen met friet als “troost”. Je zet haar zo op weg om een levenslange dikkerd te blijven. Verschillende smaken voedsel had ze al van kleins af aan moeten leren eten. Dat heeft tijd nodig, langer dan 2 of 3 keer proberen. Maar ja, zelf gezonder eten vergt ook opoffering van papa en mama, en daar lijken jullie in dit verhaal niet veel zin in te hebben. Op deze manier saboteer je haar alleen maar, je ziet toch dat ze ongelukkig is door hoe jij haar hebt gevoed? Een worstenbroodje op zijn tijd kan echt wel – met nadruk op zijn tijd. Ik ben ervaringsdeskundige als het gaat om overgewicht, niet gekozen worden, eetstoornis en pesten. Ook mijn moeder saboteerde mij toen ik naar de huisarts was geweest als veertienjarige en hij mij op dieet had gezet. Gewicht verliezen is al lastig genoeg, zonder dat je gesaboteerd wordt door degene die je juist zou moeten helpen. Wandelen is een prima optie als alternatief voor die vervelende teamsporten . Plattelandskinderen fietsen gemakkelijk een kilometertje of 10 naar school. Hoe ver is die school van jouw dochter wel niet? Pak, in het belang van je dochter, je eigen leefstijl aan; daar heb je zelf profijt van maar zij nog véél meer – zo geef je haar een eerlijke, hoewel wat verlate, start in het leven. Het is nog niet te laat. En zoek eens wat medische artikelen op over de invloed van overgewicht van kinderen op hun gezondheid , ook in hun volwassen leven. Ik hoop dat je dan in kan zien dat die zak friet en het troosteten veel meer kwaad doet dan die groente die zij nog lekker moet leren vinden, de jus met mate eten en de kilometertjes fietsen naar school.

Beantwoorden
Samira

Wist je dat slecht en ongezond eten erger is dan roken? Mijn kids zij ook zwaar; troosten met eten is geen optie! Sporten verplicht: ik doe niet aan geen zin. En wat er niet in huis is kan je ook niet opeten. En ik hou van eten,maar nog meer van mijn kinderen

Beantwoorden
Paola

Het is helemaal niet nodig om haar iets lekkers te ontzeggen. Het gaat alleen om de hoeveelheden die ze er van eet.

Beantwoorden
e

Ik heb vroeger in Carlijns schoenen gestaan qua overgewicht en pesterij. Nog steeds schommel ik tussen maat 36 tot maat 42. Maar wat ik wel weet is toen ik afviel ik een stuk gelukkiger werd. De puberteit vond ik zwaar. Want dan ga je jezelf vergelijken, je bent minder in de markt voor vriendjes en dat knaagt enorm als puber. Daarnaast brengt het ook complicaties met zich mee. Bedenk dat vooral. grotere kans op suiker ziekte etc. Probeer met zijn 3 een realistisch dieet op te stellen. Je kan beginnen met bijvoorbeeld roerbak groente met kip filet erin en dan zoetzure saus. En dan skip je de aardappelen en rijst erbij. En als je aardappelen etc eet dit alleen in de airfryer bereiden. Zoek een sport waar zij blij van wordt en niet lenig voor hoeft te zijn. Dat zocht ik ook. Zwemmen is een no go. Dan voel je je onzeker. Ik vond dansen ontspannend en karate. Mijn karate leraar was streng tegen pesterij dus als iemand ooit wat zij moest hij de gevolgen zelf onder ogen zien. Dat is nooit gebeurd, iedereen wist wat je te wachten stond. Daardoor viel ik wel af omdat ik bewoog.

succes

Beantwoorden
Elena

Wat vervelend, kinderen zijn gemeen. Ik was zelf altijd wel slank en hield van sporten, maar ik heb eczeem en werd ook getreiterd. Waarom nemen jullie geen hond in huis? Zo’n viervoetige vriend geeft meer excuses om een wandeling te maken over de hei of het strand en je moet er iedere dag uit. Daarnaast is een dier die niet op uiterlijk oordeelt een hele fijne vriend waar je dochter veel comfort bij kan vinden.

Beantwoorden
Chris

Emoties weg eten is ook een eetstoornis dus die heeft ze al. En aan obisitas gaat je kind net zo hard dood als aan anorexio. Ga naar een therapeut om een ruggen graat voor jezelf te creëren. Je wilt niet dat je dochter op haar 25e diabetes heeft of in een rolstoel zit neem ik aan. En gewoon gezond eten heeft niks te maken met op ‘een wortel knagen’. Als je een app download die zegt hoeveel calorien ze mag kan ze gewoon elke dag wat lekkers krijgen net als ieder ander kind. En sorry een kind van 11 fanta geven vind ik echt van de zotten en dat heeft niks met brabander zijn te maken. Je kan ook afspreken om alleen met oud en nieuw een worstenbroodje te eten ipv iedere week. Sucses en sterkte voor dat kleine meisje dat zo gepest word door deze toestand.

Beantwoorden
Lysanne

Oh wat erg om dit te lezen.. Als je zo zuinig wil zijn op je meisje geef je het goede voorbeeld en gaan jullie allemaal gezond eten. Jullie maken alledrie, ook je dochter, kans op diabetes en andere ziektes als je zo doorgaat. Dan kun je niet meer zeggen dat je het beste wilde voor je kind.. in het weekend wat lekkerder eten is prima maar de basis moet toch echt gezond zijn

Beantwoorden
Fenny

Ik lees in dit verhaal eerlijk gezegd ook veel smoesjes….. en ik denk dan wat is belangrijker voor je dochter? Behalve dat overgewicht ongezond is, is pesten nog veel vervelender!! Pak het aan en ga wél bewegen, wandelen (neem een hond!) fietsen enzovoorts en eten zal ze dan maar moeten leren, misschien hard maar uiteindelijk zal ze je er dankbaar voor zijn…

Beantwoorden
Chantal

Ik denk dat het belangrijker is dat ze leert wat gezond eten is, en gezond eten hoeft niet vies te zijn. Ik vind het erger dat je zelf haar het verkeerde voorbeeld geeft door te troosten met eten terwijl de meid zelf al aangeeft dat ze slank wil zijn. Nu kan het nog, en gezond eten moet je ook leren. Heb er zelf ook voor moeten strijden, en ook mijn eigen ouders waren aansteker van mijn overgewicht en ik wist niet anders. Vervolgens kom je op de middelbare school en word je depressief omdat je zo erg gepest word en onzeker bent. En je hoeft echt niet op blaadjes te leven maar juiste voeding en genoeg beweging is toch echt wel de enige manier. Een kind van 11 is nog in de groei, dus beter nu dan later.

Beantwoorden
Wendy

Wat een triest verhaal dit. Je bent egoïstisch , ongedisiplineerd en vol smoesjes. Wij en onze families zijn ook Bourgondiërs maar wij zijn allemaal op een gezond gewicht. Dit is gewoon kinderverwaarlozing. Je dot dit om jezelf beter te laten voelen niet om je kind beter te laten voelen. Je hoort een schop onder je kont te krijgen. Sorry als dit erg bot en hard overkomt maar ik weet uit ervaring dat je dit soms nodig hebt om de waarheid goed te horen. Jij kunt dit nog goed maken, maar dan moet je wel NU in actie komen. Ga de confrontatie met jezelf aan en zet je meisje op 1. Hoe moelijk het ook is. En je moet in jezelf geloven. Je kan het!! Stop met die smoesjes stop met je eigen gevoelens op 1 te zetten en start met je dochter haar gevoelens op 1 te zetten! Komt echt goed en je kan het echt

Beantwoorden
Carin

Ik kom ook uit brabant en houdt ontzettend van lekker eten. Het enige verschil is dat ik dit in normale porties doe. Er is nog nooit iemand dik geworden van 1 keer in de week frietjes en een schaaltje (geen zak) chips op zijn tijd. Ik werk als diabetes verpleegkundige en zie de ellende die een ongezonde leefstijl geeft. Echt paps en mams raap jezelf bij elkaar en maak er iets van! Leefstijl coaching wordt volledig vergoed door de zorgverzekering. Laat je voorlichten en zwelg niet in je eigen excuses. Ik neem aan dat jullie ook gezomd oud willen worden om je dochter uit te zien groeien tot een mooie vrouw.

Beantwoorden
Jj

Wij zijn voor onze dochter gestart bij lekker puh, kindercoaching /dieetist. Niets ontzeggen maar meer lessen over gezonde voeding. Ook sporten via een fysiotherapeut kan een mogelijkheid zijn.

Beantwoorden
Kelly

Wat maakt dat je niet het levenstijl van je hele gezin aanpast? Dit maakt het makkelijker voor Carlijn. Snap dat het niet gaat werken als jullie aan de kaas en toastjes zitten en zij komkommer zal moeten eten…

Beantwoorden
Jolanda

Het is niet zielig als je je dochter een worstenbroodje ontzegd, of andere lekkere ongezonde dingen. Het is pas zielig als je je kind ontzegd om gezond oud te worden. Het gaat helemaal niet om het figuur, maar om de gezondheid. Je dochter hoeft niet slank te worden, maar wel gezond. Als je het op die manier benadert praat je haar volgens mij niets aan. Waar je mee bent begonnen (met een stappenteller)is al een goed begin. Misschien is, zoals hieronder ook beschreven, een lifestyle coach iets voor jullie. Die kijkt naar wat er bij je past. het moet in jullie en haar levensstijl gaan horen.
Ik wens jullie veel succes.

Beantwoorden
Yvonne

Kindermishandeling vind ik het! Echt belachelijk wat je je kind aandoet. Jullie hebben hulp nodig.

Beantwoorden
Karin

Als ik je verhaal lees denk ik alleen maar : wat sneu voor dat meiske dat ze een moeder heeft die alleen maar aan haar zelf denkt. Als je namelijk om haar dacht dan had je allang de levensstijl veranderd die jullie als gezin hanteren. En sorry hoor maar het feit dat je brabander bent als excuus te gebruiken voor een bourgondische levensstijl is helemaal van den zotte. Jij maar ook je man moeten een schop onder jullie achterste krijgen en gaan nadenken over de gevaren waar je je dochter aan bloot stelt : eetstoornis, hart en vaatziekten op later leeftijd enz enz. Ga naar iemand toe die jullie kan begeleiden als gezin. Pak jezelf aan ipv te zeggen op de helft van de week is er altijd wel iets : hoezo een verjaardag en niet je dieet kunnen vasthouden, je kan ook nee tegen dat gebakje zeggen en komkommer nemen ipv worst bij de hapjes, water ipv fanta voor drinken. Als je kind jullie prinsesje is dan behoor je ook voor haar te zorgen als was ze een prinsesje. Pak jezelf aan en zorg voor je kind want dat verdiend ze

Beantwoorden