Persoonlijke verhalen

Carolina: ‘Ineens zei mijn moeder: ‘Je vader is niet je echte vader”

Carolina (41) hoorde op haar 28ste dat haar vader niet haar biologische vader is. “Toen ze in tranen vertelde wat er was gebeurd, kreeg ik medelijden met haar. Mijn aanvankelijke boosheid verdween.”

Carolina: “Mijn moeder kwam die bewuste dag zenuwachtig over. Het was niet te missen dat ze ergens mee zat; ik had haar nog nooit zo ongemakkelijk meegemaakt. Ze had me een dag eerder gevraagd langs te komen, alleen. Ik wilde uiteraard meteen weten wat er aan de hand was. Het eerste wat door mijn hoofd schoot, was een ziekte. Ze had vast borstkanker ofzo. Of iets anders heftigs. Mijn moeder is nogal beschermend naar mij en mijn zusje toe. Ze houdt dingen graag voor zichzelf, om ons er niet mee te belasten. Pas als het echt niet anders kan, deelt ze haar zorgen met ons.

Ik eiste meteen aan de telefoon al meer duidelijkheid. ‘Mam, ben je ziek?’ wilde ik weten. Ze zei dat dat echt niet het geval was. En het was ook niet ernstig, zei ze, ik hoefde me niet ongerust te maken. Ze wilde iets met mij bespreken. Ik vond het maar raar. Waarom wel met mij en niet met mijn zus?

Die nacht sliep ik slecht. Het maalde maar door mijn hoofd en ik hield me vast aan haar woorden dat het niet ernstig was. Toen ik bij haar binnenkwam, geloofde ik daar niets meer van. Als het niet ernstig was, waarom zag ze er dan zo ontzettend gespannen uit? Ze zette koffie en praatte wat over koetjes en kalfjes. Alle woorden gingen langs me heen. ‘To the point, mam’, heb ik na een paar minuten al geroepen. Ik hield het niet meer uit.”

Lees ook: Jaqueline: ‘De ontmoeting met mijn biologische moeder viel tegen’

Te veel emotie

“Ze begon heel voorzichtig. Zei dat ze mij iets moest vertellen, waar ze al jaren mee rondliep, mijn hele leven eigenlijk al. En dat ze het niet langer voor zich kon en wilde houden. Ik had geen idee welke kant haar verhaal op ging, het was zo’n chaos in mijn hoofd, ik was niet in staat om helder te denken.

‘Papa is niet jouw biologische vader’, zei ze ineens, redelijk plompverloren. Mijn oren begonnen te suizen en ik kreeg het bloedheet. Ik begon te huilen, zonder dat ik nog echt wist waarom. De echte inhoud van haar woorden drong niet tot me door, het was te veel emotie, een te grote schok.

Mijn ouders waren enkele jaren daarvoor uit elkaar gegaan. Ik kan ze mij vooral als een heel gelukkig stel herinneren. Mijn zus en ik hebben echt een fijne kindertijd gehad. Pas toen we allebei het huis uit waren, begon het huwelijk van mijn ouders scheuren te vertonen. Ze kregen vaker ruzie en gingen allebei steeds meer hun eigen weg. Daar kregen mijn zus en ik niet al te veel van mee. We waren druk met ons eigen leven en gingen ervan uit dat de problemen van tijdelijke aard waren. Een soort midlifecrisis; onze ouders zouden dat wel overleven. We stonden dan ook allebei perplex toen ze ons op een dag vertelden dat ze gingen scheiden. Mijn vader had gevoelens gekregen voor een andere vrouw. Hij verliet mijn moeder, die het leven geheel boven verwachting snel weer oppakte. Ook zij vond een nieuwe liefde.”

Lees ook: Joëlle ontmoette haar donorvader

Groot geheim

“Het was die nieuwe liefde die haar ervan overtuigde om eerlijk tegen mij te zijn. ‘Hij vindt dat je het recht hebt dit te weten’, zei mijn moeder. Ik heb even naar adem gehapt en toen woedend geroepen dat hij daar gelijk in heeft. ‘Wat denk je zelf mam? Dit is toch een van de belangrijkste zaken denkbaar? Hoezo dacht je dit voor mij te moeten verbergen?’

Ze begon ook te huilen. Ik wilde weten of mijn zus het al wist. Ze schudde haar hoofd. Vrijwel niemand wist het. Het liefst was ik haar huis uitgerend om voorlopig niet meer terug te komen. Maar ik wilde antwoorden op de vele vragen die ik had.”

Lees de rest van Carolina’s verhaal in Vriendin 41 2019.

Tekst: Hester Zitvast. Om privacyredenen zijn alle namen veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Reageer op dit artikel