Carla zorgt samen met haar broer voor haar ouders en dat levert spanningen op

Bewijzen

“Ik heb net een nieuwe baan en ben daar een maand later begonnen, omdat er een enorme crisis met mijn moeder was. Nu moet ik me echt even twee maanden bewijzen, ik kan niet voortdurend in mijn proefperiode verlof opnemen om naar mijn ouders te gaan. Dat heb ik mijn broers gezegd, zij moeten het opvangen. Maar ook zij hebben banen en jonge gezinnen. Onze ouders zijn allebei 75. Mijn moeder heeft al haar hele leven diabetes type 1 en twee maanden geleden heeft ze de diagnose Alzheimer gekregen. Ze is via de crisisopvang in een verpleeghuis opgenomen. We hebben daar hemel en aarde voor moeten bewegen, maar het is wel gelukt. Mijn vader is nog thuis, maar hij heeft al 18 jaar Parkinson en sinds een half jaar hartproblemen. Zoals het er nu naar uitziet, krijgt ook hij binnenkort een kamer in het verpleeghuis. Niet op dezelfde afdeling als mijn moeder, zij zit op een gesloten afdeling.”

Altijd alert

“Mantelzorgen sluipt erin. Sinds mijn vader Parkinson heeft, viel de zorg naar ons weg en draaiden de rollen om. Nu waren wij op dat moment ook al volwassen, dus dat was niet erg. Het begint met een boodschapje voor ze doen en wat vaker op bezoek gaan. En inmiddels staan we alle drie constant aan, we zijn altijd alert. Er kan ieder moment iets gebeuren. Dan is er weer een gevallen en dan moet er weer een naar het ziekenhuis. – afspraken worden gewoon ingepland, of jij kan of niet. Mijn moeder heeft een periode gehad dat ze haar eigen suiker niet meer kon controleren en steeds hypo’s kreeg. Het is heel fijn dat dit nu in het verpleeghuis in de gaten wordt gehouden.”

Spanningen

“Gelukkig zijn we op tijd met onze ouders in gesprek gegaan en hebben we een levenstestament met ze op laten maken. Ik ben er voor het medische deel, mijn ene broer doet de financiën en mijn andere broer woont dicht bij ze in de buurt, hij is er voor operationele zaken als de boodschappen. Je moet continu met elkaar blijven afstemmen. Mijn broers liggen door de situatie regelmatig overhoop met elkaar. Het mantelzorgen geeft spanningen. Je stapt met z’n drieën een project in waar je niet om hebt gevraagd en je moet het maar zien te regelen met elkaar.”

Extra baan

“Onze ouders hebben lang een façade weten op te houden. Op het eerste oog zag alles er nog best oké uit, maar als je de koelkast opentrok, was de helft van de inhoud rot. De administratie ging niet meer, het huis verloederde. Ze zijn allebei intelligent en verbaal goed, waardoor het lang duurde voordat de ernst van de situatie erkend werd. En er is wel hulp, je moet het alleen zelf zien te vinden. Een WLZ-indicatie aanvragen is zo ingewikkeld, daar heb je gewoon een extra baan aan. Tegelijkertijd is je eigen gezin er ook nog. Ik kocht luiers voor mijn dochter én voor mijn moeder.”

Mijn gedoe

“Ik had het graag anders gezien. Je doet het, omdat het moet. Ik voel me ondertussen in alles tekortschieten: als moeder, als partner, als dochter, als werknemer en als vriendin. Ontspannen is nooit mijn sterkste kant geweest. En erover praten met vriendinnen wil ik ook niet steeds. Het hoeft niet altijd over ‘mijn gedoe’ te gaan. Wat ik wel heb gedaan, is op retraite naar Mexico, in m’n eentje. Maar het daar loslaten? Nee, dat kon ik niet. Eerlijk? Ik hoop soms dat het niet nog heel lang duurt. Het afscheid nemen is al volop bezig. Je raakt steeds weer een stukje kwijt.”

Voor de gezelligheid

“Mijn vader is zich heel bewust van wat hij zijn eigen kinderen ‘aandoet’. Hij kan er niks aan doen en toch ben ik soms boos en kan ik uit mijn slof schieten. Ik verlang ernaar dat ik weer voor de gezelligheid op bezoek kan gaan als hij binnenkort in het verpleeghuis wordt opgenomen. Dat ik kind kan zijn in plaats van verzorgende. Soms vraag ik me af of je dit voor je kinderen kunt voorkomen. Ik denk het eigenlijk niet…”

Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.