Annemarie heeft haar schoonfamilie nog steeds niet ontmoet

Annemarie: “Hij kwam aanlopen en ik wist meteen: dit is hem. En dat terwijl ik na heel wat mislukte dates met de nodige scepsis op pad ging om Jurre te ontmoeten. Ik had datingapps afgezworen, had met mezelf afgesproken nooit, maar dan ook nooit meer op een blind date te gaan en ik had in een ultieme poging de ware te vinden, een bureau ingeschakeld om dé match voor me te maken. De eerste poging was finaal mislukt. Ik heb nog steeds geen idee hoe ze dachten dat een gesjeesde Zuidas-figuur wel zou matchen met mij? Ik ben zachtaardig, werk in de zorg en houd van wandelen. Maar goed, de vrouw van het bureau beloofde me plechtig dat ze geen blunders meer zou maken en ik besloot tot een tweede, en laatste, kans. In mijn hoofd bereidde ik me al voor op een leven alleen, wat natuurlijk ook veel voordelen zou bieden behalve dan dat ik dolgraag kinderen wil en het ook wel zat was om elke avond in mijn eentje voor de tv te eten.
Op de dag van de date met Jurre, zat ik ’s middags nog met vriendinnen te appen. We maakten grappen: wat zou het deze keer zijn? Een kermisklant, boerenjongen op de trekker of vastgoedmagnaat met aardappel in zijn keel? Ik ben echt de moeilijkste niet, maar er zijn types die gewoon totaal niet bij mij passen. Maar dat viel allemaal van me af toen ik Jurre zag, vlak bij de afgesproken plek op Den Haag Centraal. Vanaf de eerste seconde klikte het. We begonnen te praten en hielden niet meer op, geen moment was het stil of ongemakkelijk. De afspraak was dat we een drankje zouden drinken, maar dat ging ongemerkt over in diner in een restaurant. Dat we afscheid namen met drie zoenen omdat we allebei niet dé stap durfden te zetten, was het enige moment waarop ik een beetje ongemak voelde omdat het geen recht deed aan de leuke tijd die we met elkaar hadden gehad. Gelukkig maakten we dat op de tweede date, slechts vier dagen later, meer dan goed met een zoen.
Dat is nu zeven maanden geleden en Jurre en ik zijn hartstikke blij met elkaar. We zijn zelfs al samen op vakantie geweest, een week naar de Canarische Eilanden. Er is geen onvertogen woord gevallen, echt álles met deze man is leuker. Er is alleen één ding wat ik heel moeilijk vind en ook niet begrijp: zijn familie heb ik nog niet ontmoet. En dat lijkt ook niet op korte termijn te gaan gebeuren. Ik heb geen idee waarom, maar het is net alsof hij me verborgen wil houden.”

Uitstellen

“Ik ben close met mijn familie en stelde al na een maand voor dat Jurre met me mee zou gaan naar mijn ouders. Hij reageerde wat terughoudend maar na enig aandringen ging hij overstag. Mijn broer en zus waren er ook en hij werd meteen hartstikke leuk ontvangen, zoals ik van mijn familie gewend ben. Onderweg naar huis zei hij meerdere keren hoe fijn en warm hij de ontvangst had gevonden. Dat viel me toen wel op, dat hij dat meer dan eens zei, alsof het voor hem niet vanzelfsprekend zou zijn. Ik dacht nog: wat kan ik bij jouw ouders verwachten? Maar dat zei ik niet, want als er op dat gebied iets was waarmee hij moeite had, wilde ik dat hij dat zelf zou vertellen op een moment dat hij er klaar voor was. Dat gebeurde niet en ook in de dagen en zelfs weken daarna, kwam het hele onderwerp ‘zijn familie’ niet ter sprake. Dat vond ik wel gek, want we gingen nog twee keer naar mijn ouders. Langzaamaan begon ik wat meer te hinten op een ontmoeting met zijn ouders, maar Jurre ging daar niet echt op in. Tot ik uiteindelijk dan maar gewoon zei: ik zou het leuk vinden om ook jouw familie te ontmoeten. Jurre reageerde daar heel vaag op. Dat dat natuurlijk ook zou gaan gebeuren maar dat ze erg druk waren en dat het nu nog niet echt het moment was. Over een ontmoeting met zijn broers deed hij al net zo vaag. Ik vroeg of zijn familie dan niet benieuwd was naar de nieuwe vriendin van hun zoon en broer, maar daar ging hij niet op in. De vraag of hij ze wel over mij had verteld, durfde ik niet te stellen.

In de tijd daarna vroeg ik nog een paar keer of we misschien eens bij zijn ouders langs konden gaan, maar Jurre hield, en houdt, dat voortdurend af. Ik heb hem zelfs gevraagd of hij misschien twijfelt aan ons, maar dan reageert hij heel erg verbaasd en soms zelfs geïrriteerd. Hij heeft wel verteld dat hij een beetje een moeilijke band met zijn ouders heeft en hij noemt ze ‘typisch’, wat dat ook moge betekenen. Ook hadden zijn ouders kennelijk nogal een goede band met Jurre ex-vriendin, met wie het drie maanden voor ons ontmoeting uitging. Maar ik kan me niet voorstellen dat je als ouders dan weigert om de nieuwe vriendin van je zoon te ontmoeten. Ik geloof ook echt niet dat zij een ontmoeting afhouden. Het is waarschijnlijker dat ze niet weten dat ik besta. En dat lijkt Jurre maar al te graag zo te willen houden.

Ongemakkelijk

Zelfs op WhatsApp laat hij ook nooit merken dat ik er ben. Er is een appgroep met zijn ouders, broers, schoonzussen en zelfs neefjes en nichtjes en daarin stuurt hij wel dingen, maar nooit iets van ons samen. Toen ik hem vroeg waarom, zei hij dat zijn ex er ook nog in zit en dat het dan dus best ongemakkelijk zou zijn voor haar als er foto’s van ons in de groep zouden staan. Maar waarom, denk ik dan. Zíj was degene die het uitmaakte en dat is al een jaar geleden. Ik vind het zelf best gek dat ze zelf niet uit die appgroep gaat – waarom zou ze willen meelezen met wat haar ex-schoonfamilie allemaal doet? Als ik weleens stiekem op zijn scherm zie wat er over en weer gaat, zou het mij denk ik niet echt interesseren als mijn ex-schoonvader laat zien wat hij op zijn brood eet en de paardrijwedstrijd van het nichtje van een ex, tja, dat kan je ook wel missen, toch? Ze reageert ook nooit ergens op, zegt Jurre. Hij denkt dat ze de groep op stil heeft gezet. ‘Zet haar er dan uit’, stelde ik laatst voor. Dat zou toch best logisch zijn? Maar dat vindt hij wel erg bruut, zei hij. Ik ben er niet over door gegaan, maar eigenlijk vind ik dit raar. Hoezo is dat bruut? Het is ook heel bruut dat zij hem van de ene op de andere dag verliet omdat hij ineens niet meer voldeed aan een eisenpakket waar hij nog nooit van had gehoord maar dat ze kennelijk wel had, en dat na vijf jaar samen. En dat ze binnen een paar maanden een ander had, lijkt mij ook wel bruut. Maar Jurre ziet dat anders. Ze gaat vanzelf wel een keer uit die appgroep, zegt hij, en dan kan hij natuurlijk foto’s van ons samen sturen. Maar wanneer, dat weet niemand. En in de tussentijd stuurt hij ook niets een-op-een naar zijn ouders, iets wat hem volgens mij vrij staat om te doen. Ik krijg hoe langer hoe meer het gevoel dat die ex er niet zoveel mee te maken heeft, maar dat dit voor hem een excuus is om zelfs digitaal niets over mijn bestaan te vermelden.”

Vreemd gevoel

“Na drie maanden met Jurre zuchtte ik een keer gelukzalig tegen een vriendin: deze is perfect. Ik had hem gevonden: de ideale man, zo lief, grappig, slim. Ik kon gewoon niets bedenken dat ik niet leuk aan hem vond, behalve dan zijn voorliefde voor Nederlandstalige meezingmuziek, maar goed, ik was bereid dat te accepteren. Ik was ook bereid om al die muziek uit mijn hoofd te leren om samen met hem mee te blèren in de auto, zo verliefd was ik. Nu, vier maanden later, ben ik nog steeds verliefd, maar krijg ik meer en meer een vreemd gevoel over die hele familiekwestie. Niet eens het feit dat ik zijn familie niet heb ontmoet, want daarvoor kunnen allerlei verklaringen zijn. Als hij het weleens over zijn jeugd heeft, wat niet vaak gebeurt, krijg ik een beeld van een nogal kil en afstandelijk ouderpaar met niet al te veel aandacht voor hun kinderen. Ik kan me voorstellen dat ze geen warme band hebben. Ik weet dat Jurre in de maanden dat wij samen zijn twee keer bij zijn ouders is geweest en nu al wekenlang niet. Ik kan me ergens ook voorstellen dat hij bang is dat zijn ouders mij afwijzen of misschien dat ik hen niet leuk vind en dat dat tussen hem en mij iets zou veranderen. Zelf ben ik daar niet bang voor, want ik ben prima in staat hem los te zien van wie dan ook, maar goed, ik ben hem niet. Er moet alleen wel iets gaan gebeuren, want wat me echt een beetje doet twijfelen, is dat hij er gewoon niet over praat. Als er iets is, zég het dan. Geef me het respect van je vertrouwen zodat ik in elk geval weet wat er speelt en we het er gewoon over kunnen hebben. Want nu krijg ik het idee dat er iets stiekems speelt en ik ben iets te vaak bedrogen in relaties om dat nog te kunnen accepteren. Iets van die strekking heb ik onlangs tegen hem gezegd, maar zelfs dan verzandt het in een vage uitleg en een redelijk zwijgzame avond. Mijn vriendinnen zeggen dat ik harder moet zijn, dat ik recht heb te weten waarom hij me verborgen wil houden. Misschien moet ik dat maar eens doen, maar ik vind het heel lastig…”

Tekst: Marieke van Wijk. Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​
Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.