10 vrouwen over hun wraakactie: ‘Een tikkie van 22 cent’

Happy wedding

Merlijn (39): “Een goede vriendin bleef tot haar 35ste ongewild vrijgezel. Dus toen ze Jacco ontmoette en hij haar na tien maanden ten huwelijk vroeg, juichten wij, haar vriendinnen, mee. Eindelijk had ze haar trouwfeest, haar droomjurk – en een taart. Die trouwens nog een heel ding werd, want Jacco is diabeet.Maar eerlijk? Wij vonden Jacco vreselijk. Hij antwoordde voor haar als je vroeg wat ze wilde drinken. Hij hield niet van dieren, snapte onze grapjes niet, besliste wanneer ze naar huis gingen en zelfs welke tuinmeubels ze moest kopen. Hij onthield geen namen, stelde ons of onze partners nooit vragen en gaf kritiek alsof hij daar recht op had. Jacco besliste alles.Zelfs de trouwkaart was typisch Jacco: geen enveloppen, maar ‘persoonlijke cadeaus’, want hij verdiende heus genoeg. En er kwam een kledingvoorschrift: pastel, geen hakken (dan leek hij klein), geen sneakers (te slordig). O, en verder: geen sketches of liedjes (te ongemakkelijk).Mijn cadeau voor het bruidspaar? Een waardebon voor een workshop bonbons maken. Jacco mag geen suiker. Eindelijk een activiteit waar hij gegarandeerd níét bij zou zijn.”

De heg des onheils

Thekla (52): “Mijn buurman en ik hebben een simpele afspraak: de heg blijft op één meter zestig. Voor mij is dat al te laag, maar soms moet je compromissen sluiten. We wonen immers naast elkaar. Maar hij kan het niet laten: steeds weer pakt hij de snoeischaar en knipt rigoureus twintig centimeter lager ‘voor licht in zijn volière’. Resultaat: ik zie letterlijk op hun borden of ze wortels of sperziebonen eten. Na zijn laatste snoeisessie was het genoeg. Ik heb een brede plank gepakt, mijn lijmpistool aangezet en al het verse snoeiafval stevig vastgelijmd. Daarna heeft mijn man de plank pontificaal boven op de heg vast-gemaakt. Vanaf mijn kant ziet het er pompeus uit, maar ik heb wel énige privacy. Maar buurman kijkt nu elke ochtend naar een kunstwerk van dorre takjes. De volgende keer kan hij kiezen: óf eindelijk de heg laten groeien tot waar hij hoort óf opnieuw die plank voor zijn neus.”

Buufzilla

Zara (48): “Mijn single buurvrouw is gierig. Ze schept altijd op over bespaaracties en vangt douchewater op om de wc mee door te trekken. Geen probleem, dacht ik. Ze heeft een goede baan en is vriendelijk. Soms bracht ze zelfgebakken cake, en toen ik onverwacht weg moest voor werk, paste ze op mijn kat. Ik gaf haar mijn sleutel en alarmcode. We hadden goed contact, dus toen ze Netflix wilde zien, gaf ik haar ook mijn inloggegevens. Wat kon het voor kwaad?Totdat ik via de alarmregistratie zag dat ze mijn sleutel gebruikte zonder overleg: soms een kwartier, één keer was ze zelfs drie uur binnen geweest! Er ontbrak niets, maar ik was woest. Ik haalde met een smoes de sleutel terug en veranderde de code.Mijn wraak kwam later. Toen ze een bloedstollende serie bingede, sloeg ik toe. Precies op de avond van de ontknoping veranderde ik mijn wachtwoord.We groeten elkaar nog steeds. Maar een kattenoppas? Die zoek ik elders. En Netflix betaalt ze voortaan maar lekker zelf.”

Centenkrent

Charlie (32): “Ooit zat ik tegenover een collega wiens bloed ik wel kon drinken. Om één minuut voor vijf ging zijn computer uit. Als er een probleem was, moest hij ‘toevallig’ naar de wc. Naar personeelsfeestjes ging hij niet en als er gecollecteerd werd voor een pasgeboren baby of huwelijk, gaf hij niets. Volgens hem waren kinderen en huwelijken een privékeuze en daar hoefde zijn portemonnee niet onder te lijden. Toen hij een keer in de pauze naar de supermarkt ging en ik vroeg of hij een banaan voor me wilde mee-nemen, stuurde hij naderhand een tikkie van 22 cent. Ik ontplofte. Wat wilde ik graag iets terugdoen wat mij voldoening zou geven zonder dat ik in de problemen zou komen. En dus paste ik zijn automatische e-mailhandtekening aan. Vanaf die dag sloot hij elke mail af met: Remco de Vries – Senior Manager Lanterfanten & Koffiepauzes. Wekenlang mailde hij klanten, leveranciers en zelfs de directie zonder dat hij het doorhad. Ik heb nog nooit zo veel lol gehad om 22 cent.”

Gierige Gerda

Lies (61): “Mijn zus Gerrie is berucht om haar gierigheid. Binnen onze familie noemen we haar gekscherend Gierige Gerda. Ze neemt in cafés altijd theezakjes mee uit de theekist en stopt rustig koffiemelkcups in haar tas ‘voor thuis’. In restaurants is het helemaal erg: ook al ziet ze dat ik een twee-euromuntje neerleg na een perfecte lunch: zelf schuift ze een fooi richting serveerster waar ik me diep voor schaam.Laatst aten we op een terras. Het was 35 graden, de lieve studente die ons hielp, rende zich rot en een waterval aan zweetdruppels rolde over haar voorhoofd. De rekening: zestig euro. Gerrie pakte twintig cent uit haar portemonnee en legde het neer.Ik stond perplex. Geef dan niets, want dit is gênant als iemand zo zijn best voor je doet. Ik pakte een briefje van vijf en legde dat ernaast. ‘Die vijf euro zijn van mij’, zei ik zo luid dat de serveerster het kon horen, ‘en twintig hele centen namens mijn zus. Ze spaart nog voor een euro, maar laten we even kijken of ze die vandaag durft neer te leggen.’De ogen van de serveerster twinkelden. Gerrie trok haar portemonnee, legde twee euro neer en snibde dat ik blijkbaar dacht dat ze geld poepte. Tegenwoordig is ze gelukkig wat royaler. Maar hé, iemand moest de familie-eer redden.”

Antistresskrijt

Marjon (25): “Mijn baas had altijd wat op mij aan te merken. Hij vond me te brutaal en het klikte niet. Ik weigerde ook om net als mijn collega’s gratis over te werken. Misschien heb ik toen wel iets gezegd over de vakbond informeren. Het verbaasde me dan ook niet dat mijn jaarcontract niet werd verlengd.De week na mijn ontslag, toen alle formaliteiten waren afgerond en mijn salaris was gestort, kocht ik bij de Hema stoepkrijt. ’s Avonds, toen het terrein leeg was, ben ik helemaal losgegaan op de parkeerplaats van het bedrijf. Grote, felgekleurde letters voor de deur: Werknemers zijn geen slaven. En: Pas op, directeur zonder hart.De volgende ochtend stond het voltallige personeel tussen mijn krijtleuzen geparkeerd en een ex-collega vertelde me dat de magazijnhulp het terrein moest schoonspuiten. Voor mijn collega’s was mijn actie vast totaal nutteloos, maar wat voelde het goed om letterlijk het laatste woord te hebben. Soms is karma gewoon te koop bij de Hema.”

Foute man

Angela (30): “Kapot was ik toen Anton na een jaar onze relatie verbrak. Hij werkte zeventig uur per week en daar kon ik niet mee leven. Wat was ik verliefd: hij was grappig, knap en in bed een tovenaar.Na vijf maanden rouwen was ik weer een beetje boven Jan. In een bar kwam ik hem tegen. We praatten, flirtten, en toen hij vroeg of ik met hem meeging, voelde ik de vlinders weer. In zijn auto kuste hij me zoals vroeger. Ik kon hem niet weerstaan. We hadden stomende seks en even, heel even, voelde alles vertrouwd.Ik lag in zijn armen toen hij, nog nahijgend, zei: ‘Ik hoop niet dat je denkt dat dit iets betekent. Ik heb een nieuwe vriendin.’Alles in me knapte. Vijf maanden verdriet, kilo’s mini-Twix – en dit was het dan?Ik kleedde me zwijgend aan. Maar voor ik uitstapte, schoof ik ongezien mijn slipje en het gebruikte condoom onder het spiegelklepje van de passagiersstoel. Een gemener wraakcadeau bestond niet. Als zijn nieuwe liefje haar lippen zou stiften, zou ze meteen weten wat voor vreemdganger hij is.”

Stickerwraak

Madelon (28): “Mijn mannelijke collega maakte altijd nare grappen over mijn auto. ‘Rijd je in die kleuterkar? Zit Winnie de Poeh in de kofferbak?’ Hij doelde op het kleine beertje aan mijn binnenspiegel en de grote beer op de achterbank, die ik ooit van mijn vader kreeg als beschermengel. Al een paar keer had ik gezegd dat hij niet meer origineel was en dat ik zijn grappen niet prettig vond. Hij lachte erom en grapte er nog een tandje bij.Op een dag was ik er klaar mee. Geen woorden meer, maar daden. Ik kocht een stapel stickers – glimmende hartjes, unicorns en Dora – en reed ’s avonds naar zijn huis. Een uur later had ik zijn saaie grijze wagen omgetoverd tot sprookjesmobiel.De volgende ochtend belde hij me woedend. ‘Weet jij hier iets van?’ brieste hij op mijn voicemail. Ik nam expres niet op, maar wist wel dat hij altijd haast had en die dag meerdere afspraken had staan. De volgende dag verscheen hij met een ‘schone’ auto op zijn werk, maar wat heb ik enorm gelachen om de gedachte aan klanten die hem zagen aankomen in een rijdende kindercrèche.”

De auto-diva

Hanneke (23): “Mijn zus en ik wonen nog thuis. We hebben allebei een auto, maar telkens als we samen ergens heen willen, ben ik de sjaak. Mijn tank is leeg. Ik ben moe. Jij kent de weg beter. Ze heeft altijd een excuus om mij te bombarderen tot haar privéchauffeur.Tot ik op een middag van een vriendin terugkwam. Haar auto stond voor de sportschool, welgeteld vier hele minuten rijden van huis. Ineens kon ze prima rijden. En dat om nota bene op een lopende band te wandelen.Het kwam zomaar in me op. Ik reed naar huis, pakte haar reservesleutel en zette haar auto in de állerlaatste hoek van het parkeerterrein. Net ver genoeg dat het alarm nog flitste, maar ze toch een flink eind zou moeten lopen.’s Avonds kwam ze wit thuis. ‘Mijn auto was verplaatst! Heeft dat te maken met die inbraakgolf? Denk je dat ze hem wilden stelen?’ Ze snapte er niks van en ging ongerust haar telefoonoplader en bluetooth-oortjes zoeken. Mijn ouders en ik huilden van het lachen toen ik mijn streek opbiechtte. Mijn zus kon er niet om lachen, maar sindsdien hoor ik gelukkig veel minder vaak: ‘Rijd jij even?’”

Gevaarlijke huismus

Elleke (29): “Ik leerde mijn ex kennen toen hij nog studeerde. We konden van mijn inkomen nét rondkomen. Hij leefde van een beurs en zat altijd krap, dus ik betaalde vaak: etentjes, squash, benzine. Toen hij duizend euro van zijn ouders kreeg en alles aan sneakers en games besteedde, slikte ik mijn teleurstelling in en dacht: als hij straks werkt, komt het goed. Met een dubbel inkomen konden we eindelijk eens op vakantie. Maar twee weken na zijn afstuderen – ik had nog een colbert voor hem gekocht – verbrak hij na vier jaar samenwonen onze relatie. Hij vond dat we uit elkaar waren gegroeid en dat ik tuttig was geworden. Hij wilde de wereld bestormen, en dat kon niet als hij ‘vastgeplakt zat aan een huismus’. Ik was geschokt. Dit kwam uit het niets.In een opwelling pakte ik zijn diploma met cijferlijst. Ik kopieerde het blad en verving de vakken: Profiteren: 9. Meehelpen in het huishouden: 3. Egoïsme: 10. Huftergehalte: 9. Ik hield het logo, gebruikte hetzelfde lettertype en verving de originele lijst door deze nepversie, in de map die hij meenam naar sollicitaties.
Een week later belde hij woedend: hij wilde zijn origineel terug. Ik gaf het, maar wat heb ik een lol gehad toen ik me zijn rode hoofd voorstelde toen een aspirant-werkgever hem confronteerde met zijn ‘geweldige’ prestaties.”

Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.