Pauline Wingelaar open over ADHD-diagnose: ‘Ik heb het altijd geweten’

De afgelopen week stond voor Pauline in het teken van gesprekken, inzichten en de nodige emoties. Samen met haar psycholoog, haar moeder en haar man Harmen kwam ze tot een conclusie die ergens niet als een verrassing voelde, maar wel als een bevestiging: dit is het dus.

Al op jonge leeftijd liep ze rond met gevoelens die ze niet goed kon plaatsen. Onzekerheid, faalangst en een constant gevoel van ‘zoekende zijn’ kleurden haar twintiger jaren. “Toen ik begin twintig was, voelde ik me depri. Ik was zoekende naar wat ik wilde in het leven en met werk”, vertelt ze.

Hoewel ze zichzelf toen al herkende in verhalen over ADHD, kreeg ze die diagnose niet. In plaats daarvan werd er een ander label geplakt, eentje waar ze zich totaal niet in kon vinden. “Ik zou volgens hem een gegeneraliseerde angststoornis hebben. Ik ging teleurgesteld naar huis.”

Signalen

Achteraf kijkt ze daar met gefronste wenkbrauwen op terug. Want de signalen waren er wel degelijk: afspraken vergeten, alles voor je uitschuiven en continu het gevoel hebben dat je achter de feiten aanrent alsof het een marathon is zonder finishlijn. “Waarom daar toen niet alle alarmbellen zijn afgegaan, weet ik ook niet.”

Die periode kende ook diepe dalen. Zo werd ze zelfs ‘ontslagen’ door een psycholoog omdat ze afspraken miste, iets wat achteraf pijnlijk ironisch voelt. Haar man Harmen liet het er niet bij zitten. “Daar is Harmen woedend over geworden. Hij heeft de praktijk gebeld en gezegd: ‘Hoe kunnen jullie haar naar huis sturen? Ze is de weg kwijt. Ze huilt alleen nog maar en roept dat ze tegen een boom wil rijden.'”

Toch wist Pauline haar leven daarna stukje bij beetje weer op te bouwen. Structuur vond ze onder andere in haar deelname aan de Gooise Bingo Show, een onverwachte redder in chaotische tijden. “Dat was een geluk bij een ongeluk.”

Diagnose

Pas jaren later, toen het overzicht opnieuw ver te zoeken was (ergens tussen to-do lijstjes en vergeten afspraken), besloot ze weer hulp te zoeken. Dit keer werd er grondig gekeken, en bingo: ADHD-C. De meest voorkomende vorm, waarbij zowel aandachtsproblemen als impulsiviteit een rol spelen. Oftewel: een hoofd dat nooit op stil staat.

De diagnose brengt vooral rust. “Ik vind het nu vooral belangrijk dat ik al die jaren niet gek ben geweest. Ik heb het altijd geweten en vind het fijn dat het nu eindelijk erkend wordt en ik er wat aan kan doen.” Tegelijk sluipt er ook een gedachte binnen van ‘wat als’. “Veel dingen waren voor mij echt een hele zware bevalling.”

Voor nu kijkt Pauline vooruit. Geen grote sprongen, maar praktische stappen: werken aan structuur, overzicht creëren en haar dagen iets minder ‘Gooisch chaotisch’ maken. Een werkboek ligt al klaar en medicatie? Dat is een vraag voor later.

Eén ding is zeker: waar eerst verwarring zat, is nu ruimte voor begrip. En dat is misschien wel de grootste winst van allemaal.

Beeld: Getty Images

Bron: LINDA.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.