8 lezeressen over die ene liefde verloren ging: ‘Na vijftig jaar denk ik nog aan hem’

‘Dat was geen traan van ontroering’

Fiona (40): “Er is een foto van mij, gemaakt op de bruiloft van mijn zus. Je ziet één traan over mijn wang glijden. Mijn zus en moeder vinden die foto zo ontroerend dat hij in een lijstje in hun huizen staat, maar wat zij niet weten, is dat dat geen traan van ontroering is. Het is een traan van liefdesverdriet. Want de man die daar voor het altaar stond en die met zoveel liefde zijn eeuwige trouw beloofde aan mijn zus, is de man die ik zo graag wilde.
Ik leerde Wouter tien jaar geleden kennen via een vriendin. We raakten bevriend, al vond ik hem meteen veel leuker dan alleen maar vriendschap. Eén keer zoenden we en wist ik: dit is hem, de liefde van mijn leven. Wouter sprak uit dat hij mij ook speciaal vond en ik liep een week lang op wolken, ik was nog nooit zó verliefd geweest. Maar toen ontmoette hij via mij mijn zus Elske en werd híj heel erg verliefd – op haar. Over onze zoen hadden we het niet meer, hij zei alleen nog dat hij blij was met zo’n geweldige vriendin als ik. Maar zijn liefde en zijn leven gingen naar Elske. Nu hou ik veel van mijn zus en gun haar haar geluk. Ik heb er nooit over gesproken met haar dat ik in stilte nog heel lang verliefd op Wouter ben gebleven en dat ik nog steeds een enorme steek voel als ik denk aan het leven dat hij en ik samen hadden kunnen hebben. Hadden moeten hebben, als je het mij vraagt. Maar liefde laat zich niet dwingen en ik zie dat hij Elske op handen draagt. Ik ben niet jaloers of haatdragend en ik prijs mezelf gelukkig dat ik inmiddels sinds een paar maanden een leuke vriend heb, maar die allesomvattende verliefdheid, die heb ik nooit meer gehad.”

‘Ik moest het contact radicaal verbreken

Sera (43): “Elk jaar weer huil ik zo’n beetje mijn ogen eruit bij de All You Need Is Love-kerstspecial. Al die langeafstandsliefdes die herenigd worden en, zo denk ik dan, samen oud gaan worden. Uit de praktijk weet ik hoe verschrikkelijk moeilijk het is om een langeafstandsliefde te hebben en hoeveel pijn het doet als de afstand het wint van de liefde. Ik denk dat Juan altijd mijn grootste liefde zal blijven, maar hij woont bijna tienduizend kilometer bij mij vandaan en ik heb hem al twaalf jaar niet meer gesproken. Toch denk ik nog bijna wekelijks aan hem. Ik werkte destijds tijdelijk in Quito, de hoofdstad van Ecuador. Juan was een collega op wie ik al snel verliefd werd. Alles wat ik zocht in een man had hij: charme, humor, zorgzaamheid, avontuurlijkheid. We beleefden zes fantastische maanden en droomden over een leven samen. In Nederland, want ik moest terug en hij wilde wel verhuizen. Maar toen ik eenmaal in Amsterdam zat en hem vreselijk miste, twijfelde hij ineens over de verhuizing. En voor mij was een leven opbouwen in Quito niet mogelijk. Lang verhaal kort: na heel veel verbroken beloftes kreeg ik door dat onze liefde geen toekomst had. Om mezelf nog meer pijn te besparen, moest ik het contact radicaal verbreken. Ik heb Juan nooit meer gesproken en ik heb nog nooit zo’n liefdesverdriet gehad. Ook al ben ik nu getrouwd met een nuchtere Nederlander, Juan zal voor mij altijd die ene verloren liefde zijn,  waarvan ik me blijf afvragen: wat als het anders was gelopen?”

‘Het was in elk geval nooit saai’

Sascha (33): “Je zou Tony een foute man kunnen noemen, hij voldoet aan alle kenmerken: player, flirt, bindingsangst, altijd bakken met geld, maar schimmig over hoe hij eraan kwam. En dat trok me juist zo in hem aan. Als braaf meisje uit een net zo braaf gezin maakte hij iets in mij los dat ik niet kende. De andere kant van het leven, zeg maar. Vrijheid, impulsiviteit, geilheid ook, hij was een beest in bed. Met Tony was het in elk geval nooit saai en niemand heeft me ooit zo’n geweldig gevoel over mezelf gegeven. Alsof ik de allermooiste vrouw op aarde was, het meest bijzondere wat ooit hier heeft rondgelopen. En toch ben ik al jaren niet meer met Tony. Want ik wist ook wel: saaiheid overwint. Die bindingsangst van hem stond een gezinsleven – toch wel mijn droom – in de weg en hij was te veel een player om me voor eeuwig trouw te kunnen blijven. En toch mis ik hem, vijf jaar later, nog weleens. Dan zou ik me nog wel één keer die hele bijzondere vrouw willen voelen.”

‘Ik heb het hem nooit verteld’

Ciska (50): “Van het moment dat Jacco ons kantoor binnenstapte tot het moment dat ikzelf de deur dichttrok, bijna een jaar later, was ik smoorverliefd op hem. En ik heb het hem nooit verteld. Hij was getrouwd, ik ook. Mijn huwelijk was gebaseerd op verstand en sudderde voort, mijn man en ik probeerden vooral veel zonder elkaar te doen om elkaar niet in de weg te zitten. Liefde had ik afgeschreven. En toen zag ik Jacco, met zijn lach, zijn stem, zijn humor, zijn energieke blik en zijn twinkelende ogen. Alles aan hem trok me aan. We werkten vrij veel samen en leerden elkaar steeds beter kennen, maar eerlijk zijn over mijn gevoel durfde ik niet. Omdat hij getrouwd was, maar vooral omdat ik mezelf niet voor gek wilde zetten. Als ik vertelde dat ik verliefd op hem was en het was niet wederzijds, zou ik me elke dag dat ik met hem werkte kapotschamen. Na tien maanden hield ik het niet meer vol om hem elke dag te zien. Ik vond een andere baan en verliet het bedrijf met pijn in mijn hart. Slechts drie maanden later hoorde ik dat Jacco was gescheiden. Nog steeds heb ik pijn als ik denk: had ik het maar gezegd, dan waren we nu misschien wel samen geweest.”

‘We deelden alles, behalve ons toekomstbeeld’

Rosa (45): “Tien jaar waren Steef en ik samen en tien jaar waren we heel erg gelukkig. We deelden alles, onze liefde voor reizen, onze levensinstelling, onze hang naar genieten en lol maken. Maar wat we niet deelden, was ons toekomstbeeld. Steef wilde pertinent geen kinderen, ik pertinent wel. Voor mij was een leven zonder kinderen onbespreekbaar, ik verlangde er zo hevig naar dat het me helemaal in beslag nam. Steef twijfelde niet, Steef moest ook niet aan het idee wennen, Steef wilde onder geen enkel beding een kind. Als je zo ver uit elkaar staat, is er geen toenadering meer mogelijk. Een compromis ook niet, niet bij dit onderwerp. Het dreef ons uit elkaar en op mijn achtendertigste nam ik de moeilijkste beslissing van mijn leven: ik verliet de liefde van mijn leven. Nu ben ik single moeder van een geweldige dochter van vijf en zij vult mijn hele leven met liefde. Ik heb geen spijt dat ik voor mezelf en mijn kinderwens heb gekozen, maar o, wat mis ik soms de Steef met wie ik zo gelukkig was.”

‘Soms luister ik nog naar zijn stem’

Emma (47): “In een bureaula, verstopt achter een stapeltje enveloppen, ligt een oude telefoon. Die gebruik ik al jaren niet mee, maar soms laad ik hem even op en speel een voicemail af die erop staat. Dan hoor ik de stem van Joël, mijn ex, die een liedje voor me zingt. Hij kan helemaal niet zingen, maar het is zo lief en ontroerend. Hij sprak het in toen we elkaar nog niet zo lang kenden en we bizar verliefd op elkaar waren. Een paar jaar deelden we ons leven tot we een relatiedipje hadden en ik iets stoms deed: ik ging vreemd met een kennis. Één keer belandde ik bij hem in bed, Joël kwam erachter en dat was het einde van onze relatie. Ik kan mezelf wel iets aandoen dat ik zo’n geweldige man zo heb gekwetst dat hij geen andere optie zag dan bij mij weg te gaan. Het is al tien jaar geleden en ik ben inmiddels drie relaties verder, maar zo leuk als met Joël is het nooit meer geworden.”

‘We waren veel te jong’

Tamara (31): “Jorg was mijn jeugdliefde. We kregen verkering in vier havo en hielden dat vol tot na ons eindexamen. Onze ouders vonden het wel schattig, zo’n kalverliefde, maar voor ons voelde het alsof we onze soulmate hadden gevonden. Maar met zeventien jaar waren we natuurlijk nog wel erg jong en om iets stoms – een ruzie tussen vrienden waarbij we allebei een andere kant kozen – gingen we uit elkaar. We waren ook veel te jong om ons te binden. Net in die tijd moest ik een keuze maken waar ik ging studeren en niet meer gebonden aan Jorg, koos ik voor een heel andere stad dan hij. Ik genoot van het vrijgezellenleven, maar ergens bleef wel knagen dat ik zo’n geweldige band met iemand verloren had laten gaan. Drie jaar later en met een door een ander gebroken hart, besloot ik dat Jorg het voor mij was. Ik zocht contact, maar hij bleek een heel leuke vriendin te hebben met wie hij ging samenwonen. Ik was te laat.
Inmiddels ben ik getrouwd en zwanger. Ik hou van mijn man, maar Jorg zal altijd speciaal voor mij zijn. Onlangs benaderde hij me via Instagram, zo’n berichtje van: hé hoi, hoe is het? Hij is ook getrouwd en al vader. We spraken af voor koffie, for old times’ sake. Ik hoopte dat ik dan zou denken: nou, daar mis ik ook niks aan. Maar hij bleek nog leuker dan ik me herinnerde. Het is beter om het contact weer helemaal te verbreken, voor ik domme dingen ga doen.”

‘Na vijftig jaar denk ik nog aan hem’

Hanny (70): “We zijn inmiddels allebei opa en oma, er ligt een leven tussen ons. Maar nooit zal ik vergeten hoe bijzonder het was met Corné. We woonden in hetzelfde dorp, maar gingen naar ander kerken. En in het strenggelovige gezin waarin ik opgroeide, was dat een onoverbrugbaar verschil. Bij mijn vriendinnetje thuis waren ze een stuk losser en dus mochten er ook vriendschappen zijn met mensen van andere kerken. Zo leerde ik Corné kennen, als vriend van haar broer. Ik was zestien en zo bleu als wat en ik wist niet wat me overkwam. Corné vond mij ook speciaal. Als ik wil overdrijven, denk ik weleens dat we een soort Romeo en Julia waren: opgegroeid in twee totaal verschillende werelden, verbonden door liefde. En net als de twee in het klassieke verhaal, verloren we elkaar. Mijn ouders regelden een man vanuit onze eigen kerk van wie ik uiteindelijk dan wel ging houden. Maar soms als ik op Cornés Facebook-profiel kijk, kan ik nog steeds verdrietig worden over het leven dat ik níét heb geleefd, met hem.”

Om privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.
Foto: Getty Images