Leo Alkemade open over schooltijd: ‘Hoopte dat die jongens er niet stonden’

Schooltijd

Als jonge jongen stapte Leo namelijk lang niet altijd zorgeloos de deur uit. “Ik werd niet echt gepest, maar ik viel er gewoon buiten. De ene dag was ik populair, de andere niet.” Die wisselende positie in de groep maakte het soms lastig navigeren op het schoolplein.

Zijn gevoel voor humor speelde daar een belangrijke rol in. Leo hield van aandacht, maakte graag grappen en gooide die er zonder aarzelen uit. Dat ging alleen niet altijd zonder gevolgen. “Ik wilde graag de aandacht, had een grote mond en maakte grappen die soms tegen het zere been waren. Daar kreeg ik weleens een paar tikken voor”, vertelt Leo.

Soms liep de spanning zo op dat hij creatieve routes moest bedenken om confrontaties te vermijden. Tijdens pauzes nam hij bijvoorbeeld liever een omweg. “Ik weet nog dat ik soms onder het viaduct langs het kanaal liep in de pauze en hoopte dat die jongens er niet stonden.” Zelfs de weg naar huis kon voelen als een kleine survivaltocht op de fiets.

Zoektocht naar balans

Achteraf ziet Leo zijn humor vooral als een slimme overlevingsstrategie. “Het was een soort schild”, geeft hij toe. Op school probeerde hij voortdurend de balans te vinden tussen twee werelden: goed presteren in de klas en tegelijk zijn plek vinden tussen leeftijdsgenoten. “Ik was voortdurend aan het schipperen tussen twee werelden, heel ingewikkeld.”

Die snelle grappen en losse opmerkingen zijn overigens nooit helemaal verdwenen. Ook nu laat Leo nog graag van zich horen wanneer hij in een nieuwe groep terechtkomt. “Niet dat ik bang ben dat mensen me anders niet leuk vinden, dat interesseert me eigenlijk niet zo.” Hij weet inmiddels dat humor nu eenmaal niet bij iedereen landt. Volgens Leo zijn er altijd mensen die zijn humor niet leuk zullen vinden.

Toch blijft één ding voor hem lastiger: kwetsbaarheid tonen in een groep. “Kwetsbaarheid tonen vind ik in een groep lastiger dan wanneer ik één op één ben met iemand.”

Onzekerheid bleek kracht

Gelukkig stond hij er vroeger niet alleen voor. Thuis kon Leo altijd rekenen op zijn ouders, die pal achter hem stonden – ook wanneer hij weer eens buiten de klas stond. “Als ik weer eens werd geschorst, stond mijn vader al op school om zijn onvrede te uiten. Ik werd vaak uit de klas gezet omdat ik te druk was. Wiebelbenen, dat soort dingen.”

Kortom: de jongen die ooit met wiebelbenen en een grote mond uit de klas werd gestuurd, groeide uiteindelijk uit tot een acteur die juist met diezelfde energie en humor het publiek aan het lachen krijgt.

Bron: Libelle

Beeld: ANP

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.