Simone (37) heeft een minnaar, met medeweten van haar vriend

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Verschillend

“Mijn vriend en ik zijn altijd al heel erg verschillend geweest. Ik ben extravert, hij is een binnenvetter. Ik laat mij leiden door emoties, hij is de rationele van ons twee. We vullen elkaar mooi aan, vond ik altijd.

Emotionele connectie

Toen we zo’n vijf jaar een relatie hadden, struikelden we voor het eerst over onze verschillen. Ik maakte een overlijden in mijn familie mee en we gingen hier totaal tegengesteld mee om. Ik had behoefte aan emotionele steun, aan iemand die mijn verdriet meebeleefde. Mijn vriend was daar niet toe in staat. Niet uit onwil, weet ik nu, maar doordat hij simpelweg anders in elkaar steekt dan ik. Hij kon niets met de enormiteit van mijn verdriet, hij sloeg er totaal door dicht. Terwijl hij verstandelijk voor mij trachtte te doen wat hij kon, wekte hij boosheid en teleurstelling in mij op. Ik stoorde me aan zijn geredder met kopjes thee en praktische hulp. Ik zocht naar een emotionele connectie, maar die was er onvoldoende. Hij op zijn beurt voelde zich constant tekortschieten.”

IJzersterk team

“De verschillen waardoor we elkaar zo mooi leken aan te vullen, bleken in tijden van crisis een onoverbrugbare afstand te creëren. In de tijd daarna hebben we ons afgevraagd hoe we hiermee moesten omgaan. Was dit het einde van onze liefde? We hebben er veel over gepraat en concludeerden dat we niet het onmogelijke van elkaar konden verwachten. Mijn vriend zou nooit dezelfde mindset als ik krijgen of mij ten volle begrijpen. En ik zou nooit in zíjn huid kunnen kruipen en tegemoet kunnen komen aan zijn behoefte om rationeel om te gaan met levensgebeurtenissen.

Liefde sterk

En toch, de liefde die we voor elkaar voelden was zo ontzettend sterk. Vóór het overlijden in de familie en ook weer een tijd daarna, was
het zo ontzettend goed en fijn tussen ons. Groot verdriet konden we duidelijk niet als team aan, maar in goede tijden waren we ijzersterk samen. We waren aan elkaar verknocht en waardeerden hoe we elkaar vooruit stuwden, juist door onze verschillen. Hij motiveerde mij bijvoorbeeld om de studie op te pakken die ik al heel lang wilde doen. Door heel praktisch uiteen te zetten hoe ik die in mijn agenda kon passen naast mijn werk en sociale leven, overtuigde hij me. Ik kon hem ertoe aanzetten een carrièremove te maken binnen zijn werk, door hem te wijzen op het belang gelukkig te zijn. Niet je inkomen of status staat voorop, maar dat je elke dag het gevoel hebt een verschil te hebben gemaakt. Ik kon hem een spiegel voorhouden die hij zelf maar lastig kon oppakken.

Dit alles wilden we niet weggooien. Het leven is, als het goed is, ook geen aaneenschakeling van crises, dus waarom zouden we die bepalend laten zijn voor onze relatie? Met volle overtuiging pakten we de draad weer op.”

Onrustig

“Naarmate de jaren verstreken, begonnen de verschillen tussen ons echter op te spelen op een specifiek aspect van onze relatie. Namelijk tussen de lakens. Seks dus. Net zoals waarschijnlijk in iedere relatie, spatten de vonken er in de loop van de tijd minder vanaf. En het is wellicht atypisch: ik ben degene die veel vaker wil vrijen dan hij.
Dat begon mij onrustig te maken. Ik wilde weer seksuele passie voelen, misschien een beetje experimenteren in bed en het vuurtje opstoken. Mijn vriend liet heel duidelijk weten dat hij het juist wel prima vond zo. ‘Ik heb totaal geen behoefte aan verandering hierin,’ zei hij. ‘Ik vind het ontzettend fijn dat de seks genegenheid is geworden.’ Dat stelde me teleur, maar ik begreep hem óók. Want al deden we het niet zo vaak meer, de kalmte van ons vrijen had iets heerlijk teders en was altijd liefdevol. Dat waardeerde ik net zo goed.

Passie

Ik was er alleen nog niet aan toe dit volledig te omarmen. Ik voelde me oud en saai en er ontstond een groeiend verzet in mij. Ik wilde nog passie voelen, alle hoeken van de kamer zien, iemand met huid en haar opvreten en mij begeerd voelen. Maar ik wilde mijn vriend ook niet kwijt, mijn maatje, mijn vertrouwde, slimme levensgezel.”

Gevaar

“Dat dilemma hebben we in alle openheid met elkaar besproken. Onze conclusie was dat het grootste gevaar voor onze relatie niet mijn behoefte aan passie was – en zijn behoefte aan vertrouwdheid en kalmte – maar de onvervulde verwachting die ik van hem had. Als ik bleef hopen dat hij me dat gevoel kon gaan geven, zou ik teleurgesteld zijn in hem, en ontevreden met óns. ‘De oplossing is,’ zo zei hij nuchter, ‘dat jij die verwachting dus bijstelt.’ Tot mijn verrassing voegde hij eraan toe: ‘En dat ik jou vrijlaat elders te zoeken wat je thuis mist.’
Het was een scenario dat niet in mij was opgekomen, want hoe scheidt een mens liefde, genegenheid en seks? Zijn woorden zorgden voor een ontploffing in mijn hoofd. Een minnaar, ik? Ik belandde in een kluwen van gedachten die ik niet kon ontwarren. Ik dacht: als mijn partner dit toestaat, en zelfs voorstelt, houdt hij dan eigenlijk wel van mij? Het maakte me in eerste instantie boos. Ik verweet hem er makkelijk vanaf te willen komen. Ik wierp hem voor de voeten dat hij me kennelijk zomaar weg wilde geven en dat hem dat niet eens pijn deed.
Hij hoorde het geduldig aan, maar bleef herhalen dat voor hem dergelijke emoties niet meespeelden. ‘Mijn liefde voor jou verliest geen flintertje van z’n omvang, als jij puur seks buiten de deur zoekt. Zolang dat het is, een fysieke aangelegenheid, kan ik dat los zien van ons.’ Voor hem was het een effectieve en aanvaardbare oplossing voor een heel goed doel: samen kunnen blijven en behouden wat goed is tussen ons.

Wennen

Ik heb een tijdje aan het idee moeten wennen, maar uiteindelijk zag ik in hoe liefdevol het is als je elkaar als stel dit kunt gunnen. Als je de verwachtingen loslaat die een ander niet kan vervullen zonder zichzelf geweld aan te doen. Wanneer je dat dus niet van de ander eist, de ander niet voor het blok zet en het gevoel geeft tekort te schieten, is dat dan niet juist een teken van liefde en respect?
Ik ben op internet gaan kijken op sites waar je onverholen op zoek kunt gaan naar seksdates. De eerste man met wie ik na chatten en bellen daadwerkelijk durfde af te spreken in een hotel, is gelukkig meteen een blijvertje gebleken. Ook hij doet dit met medeweten van zijn partner en er is in de anderhalf jaar dat we elkaar nu zien, geen wanklank of misverstand geweest.”

Vuurtje opstoken

“Het is wonderlijk hoe goed ik, terwijl ik echt een gevoelsmens ben, seksuele passie en liefdesgevoelens kan scheiden. De spanning die ik voel als ik naar het hotel rijd, het feit dat het, op onze partners na, een geheim is, dat alles stookt het vuurtje op. Maar het verwart mij niet, noch mijn vriend. Onze liefde is van een ander kaliber en is een constante factor. Wanneer ik bij mijn minnaar wegrijd, is dat deel van mijn leven afgesloten voor een paar weken. Ik denk verder niet aan hem, ik mijmer niet, ik verlang pas weer naar zijn lijf als onze maandelijkse ontmoeting nadert.

Geen wondermiddel

Kijk, ik zal niet zeggen dat dit een wondermiddel is voor ons. Feit blijft dat we in tijden van verlies en verdriet moeite zullen houden onze verschillen te overbruggen. We hebben besloten dat we daar niet op willen vooruitlopen. We leven nu en dit werkt nu voor ons. Veel mensen zouden oordelen dat we dit samen hadden moeten oplossen. Wij vinden nou juist dat we precies dát perfect hebben gedaan.”

Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd.
Foto: Getty Images

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!