Marjons zoon Rick (27) verongelukte met zijn motor

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

“Honderdtwintig lege stoelen stonden verspreid over het grote plein in het centrum van de stad. Stoelen die symbool stonden voor de honderdtwintig verkeersdoden die Noord-Brabant in 2023 – het jaar dat Rick overleed – telde. De provincie wil met deze jaarlijks terugkerende actie bewustwording creëren voor de impact van verkeersslachtoffers en het belang van verkeersveiligheid. Met aan iedere stoel een hartje met daarop het geslacht, de leeftijd en toedracht van het ongeluk was het een indrukwekkend gezicht. Iedere stoel heeft een eigen verhaal met een tragische afloop. Achter elke stoel zit een familie. Zitten vrienden. En heel veel verdriet. Eén van die stoelen stond voor Rick. Voor mijn zoon. Voor de broer van Stan (30) en Niels (36). Voor de leegte die hij op 11 juli 2023 achterliet.  

Telefoon

Die middag had ik mijn laatste examen gehad en stuurde ik Rick via de telefoon nog een bericht dat ik geslaagd was. Ik was kapster en Rick had me het laatste duwtje gegeven om op mijn zevenenvijftigste de opleiding welzijnsbegeleider te gaan doen. Een carrièreswitch waar ik blij van werd. Ik was alleen nog niet zo handig op de computer. Maar tijdens mijn studie bracht Rick me met zijn eindeloze geduld steeds weer op weg.
“Goed gedaan, mam. Ik ben trots op je!” stond er in het allerlaatste bericht dat ik van Rick kreeg. Ik zei nog dat ik die avond gewoon ging werken en dat we er in het weekend samen uitgebreid op zouden proosten.

Terwijl ik die avond stond te knippen, bleef mijn telefoon maar afgaan. Lieve berichten met felicitaties uit mijn omgeving, die ik later wel zou lezen. Na ook nog een paar gemiste oproepen kon ik mijn telefoon niet langer negeren. Het bleek Niels, mijn oudste zoon, te zijn. Toen hij kort daarna weer belde heb ik toch maar opgenomen. Niels vertelde dat Rick een ongeluk had gehad. Denkend aan een gebroken been of iets dergelijks, vroeg ik nog in welk ziekenhuis hij lag. “Nee, Rick is weg.” Ik begreep hem niet. Hoezo weg? “Dood.” Dat was de start van een hele slechte film. Rick was op deze mooie zomerse avond met wat vrienden aan het toeren op de motor, toen hij in een spoor raakte en vervolgens met zo’n vijfentwintig kilometer per uur tegen een lantaarnpaal aan sloeg. Een klap die hem fataal werd.

Niet bevatten

Zo snel mogelijk ben ik naar huis gegaan waar de politie mij opwachtte en me verder op de hoogte bracht. Woorden die niet binnenkwamen. Ik bleef mezelf voorhouden dat het om iemand anders ging. Dat ze zich vergist hadden. Dat moest wel want Rick was geen roekeloze rijder en had een veilige motor. Maar zijn ongeluk stond hier los van. Het bleek alles te maken te hebben met een slecht wegdek. Rick is nog gereanimeerd en toen dat niet hielp is hij zelfs ter plekke geopereerd. Door een incisie in zijn borstkast werd tevergeefs geprobeerd zijn hart op gang te krijgen. Rick had altijd al gezegd dat hij niet oud zou worden: “Ik denk dat ik bij de club van 27 hoor.” Daarmee refereerde hij aan de groep muzikanten en andere beroemdheden die allemaal op 27-jarige leeftijd overleden. Voorspellende woorden. Want nu, op zijn 27 ste, was hij inderdaad aan zijn einde gekomen. 

Ik wilde meteen naar Rick toe. De politie vond dat geen goed idee maar kon me niet tegenhouden. Dus probeerden ze mij zo goed mogelijk voor te bereiden op het akelige wat komen ging. Maar het was niet akelig; het is verdorie mijn kind! Al kun je het niet bevatten. Hij was nog warm en als ik hem zou vasthouden, zijn haren zou strelen, dan deed hij vast zijn ogen weer open. Hoe ik ook mijn best deed, er gebeurde niets. Wachtend op de schouwarts bleef Rick roerloos liggen. Ook toen het ging onweren en begon te regenen. Ik vond het zó erg dat hij daar nog steeds zo lag. 

Competitief

Rick was ons cadeautje. Kinderen krijgen was voor mij en zijn vader niet vanzelfsprekend. Dus toen ik na twee gezonde jongens spontaan zwanger was, konden we ons geluk niet op.
Het was dan ook flink schrikken toen we hem, liggend in de box, tijdens een kraamvisite opeens naar adem zagen happen. Gelukkig handelde de huisarts die we belden kordaat en lag ons zes weken oude baby’tje niet veel later in het ziekenhuis. Daar werd kinkhoest vastgesteld. Ook toen hij na die ziekenhuisopname weer thuiskwam, lag hij nog lange tijd aan de monitor die ons waarschuwde als hij weer zo’n stikaanval kreeg. Dat was doodeng maar we wisten intussen dat wanneer we hem oppakten, hij weer ging ademen.
Volgens de kinderarts zou Rick wel altijd een zorgenkindje blijven met gevoelige luchtwegen. Toch was Rick in zijn leven zelden verkouden. En zwom hij zonder problemen het zwembad onder water heen en weer. Al van kleins af aan had hij een groot doorzettingsvermogen.

Rick was een heel vrolijk, levendig en ondernemend mannetje. Hij was gek met onze Ierse Setter Juul. Ons Juleke. Als hij later groot was, dan wilde hij hond worden, had hij gezegd.
Hij was sowieso dol op dieren en genoot van onze uitjes naar de boerderij. Later ging er een streep door de wens om hond te worden en droomde hij van een toekomst als F-16 piloot. Alles wat met het leger te maken had, fascineerde hem. Uren kon hij zoet zijn met zijn speelgoedsoldaatjes. En dan was er nog de muziek in zijn leven. Zijn gitaar en mondharmonica. Zijn genre was breed en hij oefende veel. Hij wilde net zo goed zijn als zijn vader. Of eigenlijk nóg beter, want Rick had een enorme drive om overal en altijd de beste te zijn. Kreeg hij vmbo/havo-advies, dan zorgde Rick ervoor dat het havo werd.
Misschien speelde zijn onzekerheid daar ook een rol in. Hij was bij zijn geboorte met zesenvijftig centimeter en negenenhalve pond dan wel een hele flinke baby, later was hij altijd kleiner dan zijn leeftijdsgenoten. Iets dat hem dwarszat en waar hij, zeker in de brugklas, mee gepest werd.  

Ik vergeet nooit dat hij Nike Air schoenen wilde met van die dikke zolen. Daar moest van hem dan nog een extra zooltje in, zodat hij nog wat groter leek. Hij stond altijd erg rechtop met zijn armen breed om nog meer indruk te maken. Met veel bravoure liep hij rond en maskeerde hij als puber zo zijn onzekerheid. De ondeugende twinkeling in zijn ogen, had plaatsgemaakt voor een serieuze oogopslag. Bovendien maakte de scheiding van mij en zijn vader het er voor hem niet makkelijker op. Laat staan het feit dat we beiden een andere partner kregen.

Toen Rick voor zijn studie Integrale Veiligheidskunde een half jaar in Finland zat, ben ik hem met Jos (67), zijn bonusvader, gaan opzoeken. Ik zag hoe hij genoot en hoe goed dit studentenleven met vele en leuke internationale studiegenoten, bij hem paste. Dat vond ik een fijne bevestiging, want het was toch mijn jongste die ik moest gaan loslaten. Niet alleen Rick maar ook Finland had mij positief verrast. Wat een prachtig land en wat hebben we hier mooie herinneringen gemaakt. Rick liet ons de vele meren zien en we hebben in alle opzichten gesmuld van een heerlijke barbecue in de bossen. Wij waren net vertrokken toen Rick viel en hij kort voor zijn examens geopereerd moest worden aan een gecompliceerde beenbreuk. Maar Rick liet zich niet gek maken en maakte dat examen in het ziekenhuis. Uiteraard met succes.

Diepe impact

Huisje, boompje, beestje; Rick had het tegenwoordig prima voor elkaar. Hij had een goede baan, een leuke vriendin en een kat en een hond. De verbouwing van hun nieuwe huis was net afgerond. Zijn vrije tijd ging op aan de vele vrienden en aan de sportschool. Hij trainde veel en dat zag je. “Als ik ooit in een kist terechtkom, vergeet dan niet de breedste te bestellen,” zei hij dan lachend. Daar dacht ik aan terug toen we hem na zijn dood verzorgden. Rick kreeg een prachtig en drukbezocht afscheid. De stoet aan motoren die Rick begeleidde was indrukwekkend. Net als de erehaag die voor hem gevormd werd. Het benadrukte nog eens hoe geliefd hij was. 

En dan? Ja, dan móet je verder. Ik hoorde eens iemand zeggen dat wanneer je een kind verliest er een leven is vóór de dood en een leven erna. Maar ik leef náást de dood. Zo voelt dat. En dat lijkt soms een onmogelijke opgave. Mijn leven gaat verder maar mijn kind komt nóóit meer terug. Mijn volledige gezin komt nooit meer terug. De zondagen waarop iedereen thuiskwam om samen te eten, komen nooit meer terug. Nooit meer samen ritjes maken op zijn motor. Samen een terrasje pikken. Samen muziek maken. Of een berichtje van hem ontvangen. Alles is veranderd en zal nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer compleet. Het gemis is onbeschrijflijk groot. Elke minuut van de dag. Ik wil het eigenlijk niet zo zwaar zeggen, maar het is net alsof er een stukje van mijn ziel weg is. En ik merk dat mijn gevoel is afgevlakt. Kippenvel omdat iemand iets vertelt dat ontzettend raakt, heb ik bijvoorbeeld niet meer. We zijn nu ruim twee jaar verder. Sinds kort durf ik voorzichtig weer wat meer te gaan genieten. Wat meer te lachen. Al blijf ik daarmee worstelen.   

Olijfboompje

In het gemis klamp ik me vast aan alle mogelijke lijntjes die naar Rick leiden. Pas kreeg ik van een goede vriendin van hem een appje hoe het met me gaat. Dat is fijn en kleurt mijn dag. Ook heb ik onlangs gesproken met de man die Rick gereanimeerd heeft. Op weg naar huis na een dagje Efteling met zijn gezin, zag hij Rick met zijn motor op de grond liggen en is hij met hulp van anderen meteen gaan handelen. Ik ben blij dat ik deze man ontmoet heb. Dat hij zo begaan was, geeft me troost.

Bij de lantaarnpaal waar Ricks leven stopte heb ik een olijfboompje geplant, die de blijvende liefde en verbondenheid met onze familie symboliseert. Zeker wekelijks bezoek ik de plek van het ongeluk waar door zijn vrienden ook een monumentje ter nagedachtenis is gemaakt. Als ik daar naartoe ga, rijd ik dezelfde weg als die Rick destijds reed. De rit waarin hij zo genoten had. Dat heb ik van zijn vrienden terug gehoord. En tegelijk de rit waar het zo afschuwelijk misging. Het heeft me nog alerter gemaakt in het verkeer. Het kan ook verkeerd aflopen als je niet eens hard rijdt. Ik hoop dat alle weggebruikers zich daarvan bewust zijn. Neem het verkeer alsjeblieft serieus. Laat alcohol staan en negeer tijdens het rijden je mobiel. Want als het fout afloopt? Het is werkelijk met geen pen te beschrijven hoeveel verdriet je achterlaat. Dat gun ik niemand. En dan de jongeren op fatbikes. Zij realiseren zich niet hoe het leven in één keer kan veranderen.

Liefdevol herdenken

Een aantal maanden voordat Rick overleed ging ik gezonder leven. En net als Rick bewuster eten en sporten. Daarmee viel ik vijfendertig kilo af. Dat deed niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk wat met mij. “Ik ben blij dat ik mijn oude moeder terug heb,” had Rick nog gezegd. Woorden die ik nooit zal vergeten. En die nu mijn drijfveer zijn om ondanks mijn verdriet goed voor mezelf te blijven zorgen. Ik vind afleiding in het sporten, net als in mijn werk. Bovendien heb ik nog twee kanjers van zonen, fijne schoondochters, twee fantastische kleinkinderen en een hele lieve man met wie ik het goed heb. Ook zij hebben Rick verloren. Al zijn we allemaal op onze eigen manier met het verlies van Rick bezig. Toen mijn kleindochter van drie jarig was, vroeg ze me of oom Rick, met wie ze altijd zo leuk kon stoeien en spelen, er volgend jaar weer bij is. Dat is aandoenlijk. En al zal Ricks stoel voor altijd leeg blijven, het is zo fijn dat hij nog genoemd wordt.”

Foto: credit beeldbank / privébezit
Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd.

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!