Huisarts Anne-Marijn heeft een affaire met een oud-patiënt

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Zo nu en dan houdt het me ’s nachts uit mijn slaap. De geheime en precaire relatie die ik met André heb, kan de doodsteek worden voor mijn loopbaan als huisarts. In de stilte van die doorwaakte, nachtelijke uren vliegt me dat dan ineens aan. Ik maak mezelf verwijten en beland in een kolkende gedachtenstroom. Waarom doe ik dit? Waarom neem ik dit risico? Wat als…?

Klik

André is geen patiënt meer van mij. Dat hebben we zo snel mogelijk geregeld, nadat we verliefd werden. Ik ben nog wel altijd de huisarts van zijn vrouw – laat ik haar Martha noemen – en ben intensief betrokken bij haar problematiek. Ze heeft drie jaar geleden een zwaar ongeluk gehad en liep daarbij onder andere hersenschade op. André verzorgt haar thuis, samen met mantelzorgers uit haar familie. Ik ken het stel al twintig jaar, vanaf dat ze bij mij in de praktijk kwamen. Ik had die net overgenomen en zij waren twee van de eerste patiënten die zich inschreven. We waren leeftijdsgenoten, stonden alle drie aan het begin van een gezinsleven en het klikte. Met sommige patiënten heb je dat nu eenmaal meer dan met andere. Natuurlijk behield ik een professionele afstand, maar het was prettig dat we elkaar gemakkelijk begrepen. Toen Martha maar niet zwanger raakte van een zo gewenst tweede kindje, leefde ik oprecht met hen mee.

Na een flinke medische molen mochten ze hun tweede dochter eindelijk verwelkomen en ik herinner me dat hun geboortekaartje me echt ontroerde. Ik was destijds natuurlijk een beginnend huisarts en dat zal meegespeeld hebben in de mate waarin ik meevoelde met sommige patiënten. Hoewel verdriet én geluk me nog altijd kunnen raken – dat zou ik ook niet anders willen – ben ik inmiddels wel meer door de wol geverfd. De meelevendheid is er nog, maar ik laat haar achter als ik aan het einde van de dag de praktijkdeuren sluit.”

Hersenletsel

“Een uitzondering daarop was het ongeluk van Martha. Dat kwam niet alleen doordat zij en André al zo lang patiënt bij mij waren en ik hen al jaren met lief en leed op het spreekuur had ontvangen. De aard van haar ongeval maakte ook diepe indruk op me. Ik zie veel leed, pijn en ziekte en vaak voelen die als een noodlot. Dat is niet minder verdrietig, maar voor mij als huisarts dan wel goed professioneel te benaderen. Heel soms voelt het leed dat ik meemaak als puur onrecht en dat was het geval bij Martha’s val. Ze was altijd een fanatiek indoor en outdoor klimmer geweest. Met veel liefde en vakkundigheid trainde ze de lokale jeugd op de klimwand in het sportcentrum. Ook mijn zoon was daar onder haar hoede. Ze was geliefd onder jong en oud, moedigde zelfs de meest angstige beginneling aan en wist diegene letterlijk en figuurlijk tot grote hoogten te stuwen. Ik bewonderde haar oog voor juist die leerlingen die het nodig hadden een prestatie te leveren.
Dat ene schuchtere, onzekere kind dat zichzelf bovenaan de klimwand vond en glunderde van trots – dat was wat zij wist te stimuleren. Het was precies zo’n kind dat zich drie jaar geleden aan de klimwand vastklampte en niet verder naar boven noch naar beneden durfde. Martha zal haar hebben aangemoedigd en op enig moment hebben besloten naar haar toe te komen. We weten niet precies wat er toen is gebeurd. De kinderen die erbij waren, vertellen uiteenlopende verhalen. De andere vrijwillige instructeur bij de training, was net even weggelopen, toen hij de een doffe klap hoorde en het gegil van de kinderen. Feit is dat Martha op de grond lag, met het angstige meisje ongedeerd bovenop haar. De zekering waarmee zoiets voorkomen zou moeten worden, had kennelijk niet goed gefunctioneerd. De val was niet eens van grote hoogte, maar Martha was op haar alleronfortuinlijkst terecht gekomen. Ze had een ernstige schedelbreuk aan de voorzijde van haar hoofd en zeven botbreuken in haar rug en nek. Na extra complicaties in het ziekenhuis werd na enkele weken vastgesteld dat ze nooit meer de oude zou worden. Haar motorische vermogens waren ernstig beperkt geraakt en ze had ondersteuning nodig bij vrijwel alle dagelijkse handelingen. Zowel haar lange, maar vooral haar kortetermijngeheugen bleken onherstelbaar aangetast. Ze herkent de kinderen, André en haar eigen omgeving niet altijd, wat haar frustreert en boos maakt, omdat ze de situatie niet begrijpt. Ze kan woedend worden, een moment later intens verdrietig en dan weer uitgelaten, doordat ook haar eigen emoties aan vergetelheid onderhevig zijn.”

Huisarts

“In mijn rol als huisarts bezocht ik Martha enkele malen in het ziekenhuis en in het revalidatiecentrum waar ze daarna tijdelijk woonde. André was vastbesloten haar naar huis te halen en samen met andere familieleden en professionele hulp de zorg op zich te nemen. Ik bezocht hem en zijn dochters kort voor Martha’s geplande thuiskomst. Ik voelde veel bewondering voor zijn besluit, maar wilde als huisarts ook vaststellen hoe het stond met zijn welzijn en dat van de kinderen. Konden zij dit aan? Hadden ze er goed over nagedacht en kon André overzien wat dit betekende? Het was het begin van een reeks gesprekken die ik de weken daarop met hem voerde. Professionele gesprekken van arts tot patiënt, die allengs een iets andere toon kregen. Ik merkte dat ik vaker langsging bij hem en Martha, die inmiddels thuis was, dan het protocol van mij vroeg. Ik belde hem soms nog extra even op, ook na sluitingstijd van de praktijk. We spraken allang niet meer alleen over zijn mentale welzijn en de praktische en medische situatie van Martha. Ik vroeg hem of hij die-en-die serie al gezien had, hij informeerde naar mijn vakantieplannen en soms hingen we, voor we het wisten, een uur aan de telefoon met elkaar.”

Verhouding

“De lijn tussen professie en privé vervaagde zonder dat ik precies kan aanwijzen wanneer ik de grens definitief overging. Misschien was dat toen we af en toe samen gingen wandelen, als de thuiszorg er voor Martha was. Misschien toen we op een middag langs mijn huis liepen en ik voorstelde daar een kop koffie te drinken. Of toen ik André vertelde dat mijn man vaak voor langere tijd voor zaken van huis was en hij zei: ‘Mis je dan soms geen arm om je heen?’ Ik weet het… in al die gevallen was de grens eigenlijk al genomen. Onze affaire begon op zo’n middag bij mij thuis en de volgend ochtend vond ik Andrés uitschrijving als patiënt in de praktijkmail.

We beseften allebei dat onze verhouding tot elkaar onomkeerbaar veranderd was en we wisten óók dat we niet anders wilden. Het voelde zo goed, zo gewenst en ook zo nodig om in elkaars armen te kunnen liggen. Meer was en is niet nodig. We willen beiden geen ander thuisfront en hechten aan de plek die we innemen in onze eigen gezinnen, huwelijken en dagelijkse bestaan. Maar we verlangen ook onweerstaanbaar naar die paar maal per maand dat we daar eventjes van loskomen. André van zijn rol als mantelzorger, die zo intensief is dat het zijn gevoelsleven als man nagenoeg opslokt. En ik van mijn rol als moeder van drie met een vaak afwezige echtgenoot, bovenop mijn drukke, professionele taak.

André en ik begrijpen elkaar zonder woorden. We verlangen naar hetzelfde: een kus, een streling, een zachte erkenning van wat we ook zijn, namelijk een man en een vrouw met behoeften als ieder ander. De afgelopen twee jaar hebben bewezen dat onze affaire en mijn professionele rol ten opzichte van Martha goed naast elkaar kunnen bestaan. Beroepsethisch gezien is de situatie echter volstrekt afkeurenswaardig. Mocht het ooit uitkomen, dan is de uitoefening van mijn beroep zeer waarschijnlijk onhoudbaar. Dat baart mij soms zorgen, maar keer op keer wint het hart dat interne debat. Met afstand.”

Uit privacy overwegingen zijn de namen in dit verhaal veranderd. Namen zijn bij redactie beken.
Foto: Getty Images

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!