Tamara: ‘Hij is 28 en ik ben 44. En ook nog eens mijn knappe tennisleraar’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Dolenthousiast

“Toen Laurens en ik net iets met elkaar hadden, waren mijn vriendinnen stuk voor stuk dolenthousiast. Ze konden geen genoeg krijgen van mijn verhalen over de vlinders in mijn buik, onze geheime ontmoetingen en mijn geglunder over de fijne seks die we hadden. Ik dacht werkelijk dat ze mij steunden en mij deze liefde van harte gunden.

Maar toen de meidenclub echter doorkreeg dat Laurens en ik daadwerkelijk plannen voor de toekomst maakten, sloeg de stemming om. Ze waren slechts op sensatie belust geweest, was mijn pijnlijke conclusie. Dat ik in mijn mid-forties mijn jonge tennisleraar had verleid, is een fantastisch verhaal om menig chardonnay-avondje mee door te komen, maar dat die ongebruikelijke liefde in een serieuze relatie veranderde, was kennelijk een stap te ver.

44 en 28

Natuurlijk snap ik wel dat het even slikken is als je ons leeftijdsverschil in ogenschouw neemt. Ik ben 44 en Laurens is 28. Tel daarbij op dat hij, hoe cliché wil je het hebben, mijn knappe tennisleraar was, en ik begrijp het cynisme. Hoe kan dat ooit iets worden? Het lijkt bijna onmogelijk dat wij een gelijkwaardige relatie zouden kunnen hebben. Toch hebben we die. En natuurlijk hebben wij zelf ook geaarzeld.
Wat bijvoorbeeld als Laurens ooit kinderen zou willen? Die wens heb ik nooit gehad en mocht hij die wel krijgen, dan ben ik sowieso te oud. Laurens was degene die aan onze twijfels een einde maakte. ‘Wie kan in de toekomst kijken? We moeten ons niet laten tegenhouden door what if’s.’

Zoveelste knapperd

“We hebben elkaar ontmoet op de tennis- en squashclub waar ik van jongs af aan actief ben. Toen mijn vaste tennisleraar een blessure kreeg, kwam ik onder Laurens’ hoede. Hij was net aan het trainersteam toegevoegd. Ik had eerst niet zo’n hoge pet van hem op, omdat hij de zoveelste knappe jonge leraar was. Ze kwamen en gingen, lieten onder de vrouwelijke tienerleden steevast een spoor van gebroken harten achter en leken vooral gemotiveerd door de gratis barconsumpties die bij de functie hoorden.
Laurens was sportleraar, gaf parttime les op een grote scholengemeenschap en verdiende een extra zakcent als trainer tennis en squash op onze club. Hoewel hij aan alle clichés voldeed van de womanizers die hem voorgingen – lang, fris, knap, goedlachs, rap van tong – bleek hij toch anders te zijn.”

Uitdaging

“Al na vijf minuten was mijn voorbehoud jegens hem verdwenen. De tennisles was kundig en Laurens wist ontzettend goed te duiden waar mijn techniek voor verbetering vatbaar bleek.
Aan de meisjes die zo nu en dan langs de baan slenterden en opzichtig zijn aandacht trokken, besteedde hij niet meer dan wat beleefde aandacht. Daarna was zijn focus weer op mij gericht, en dat bedoel ik in professionele zin. Ik tenniste al sinds mijn tiende en speelde inmiddels meer uit gewoonte dan voor mijn plezier. Hij zorgde ervoor dat ik er weer lol in kreeg.
Hij droeg verbeterpunten aan die mijn vaste leraar nooit had opgemerkt en ik vond het een geweldig leuke uitdaging daarmee aan de slag te gaan. Na de les dronken we vaak een sportdrankje en praatten we over veel meer dan tennis alleen. Het klikte.”

Geluksgevoel

“Ja, onze levens waren zeker verschillend, maar onze gedachten en onze manier van praten sloten feilloos op elkaar aan. Dat laatste is op de een of andere manier doorslaggevend geweest, toen ik besloot toe te geven aan mijn gevoelens voor hem. Dat hij zijn woorden zorgvuldig kiest en zijn ideeën origineel en authentiek weet over te brengen, zorgde dat ik verliefd werd op hem. Niet zijn uiterlijk. Niet zijn gespierde lijf. Niet die goudblonde lok die voor zijn blauwe ogen viel en waarbij ik me steeds vaker moest inhouden hem niet uit zijn knappe gezicht weg te vegen – oké, dat allemaal óók. Maar de aantrekkingskracht was zeker niet alleen fysiek.

Ik realiseerde me natuurlijk dat het not done was iets met hem te beginnen. We waren allebei volwassen, bij ons volle verstand en vrijgezel, maar toch. Je kon op je vingers natellen wat er op de club en in het dorp rond zou gaan.
En ik dacht ook: wat zou zo’n knappe jongen überhaupt zien in een vrouw van mijn leeftijd? Ik was ervan overtuigd dat ik de chemie die ik in de lucht voelde hangen, verkeerd interpreteerde. Die moest wel platonisch zijn. Tot hij op een dag simpelweg een appje stuurde en me mee uit eten vroeg.
Ik stemde in, we aten, hij bracht me thuis, we begonnen in zijn kleine autootje op mijn oprit onhandig te vrijen, ik vroeg hem binnen, hij bleef slapen en ik werd wakker met een geluksgevoel dat ik lange tijd niet meer had gehad.”

Omstreden

“We hielden onze ontmoetingen de eerste tijd grotendeels geheim, om de simpele reden dat we de reuring die onze liefde zou geven, nog even niet aan wilden gaan. Hij vertelde het alleen aan zijn beste vriend, die gelukkig blij voor hem was en ik deelde het dus met mijn drie beste vriendinnen. ‘Vertel, vertel meer, vertel ons alles,’ luidde hun eerste reactie en ik was blij dat ik mijn hart bij hen kon luchten.
Toen Laurens en ik na zo’n vier maanden besloten dat we onze relatie niet langer verborgen wilden houden, waren mijn vriendinnen de eersten aan wie ik dat vertelde. Gelukkig, zo dacht ik, stonden zij in elk geval achter mij. Maar dat was een misvatting. Ik was nog niet uitgesproken, toen een van hen met een klap haar wijnglas op tafel zette, opstond en zei: ‘Ben jij helemaal gek geworden? Met zo’n jóchie?’

Confrontaties

De andere twee volgden haar voorbeeld en voordat ik het wist, was ik alleen met drie halfvolle glazen wijn en een onaangeroerd voorgerecht in de oven voor het dinertje dat ik had bereid. Ik leefde in een kringetje waar fatsoen hoogtij vierde en mensen niet buiten de gebaande paden traden, althans niet ópenlijk. Nooit eerder had ik mij dat zo sterk gerealiseerd en het was de eerste teleurstelling die ik te verduren kreeg.
Er volgden meer verdrietige confrontaties. Laurens’ vriendenkring halveerde en zijn zussen hebben enige tijd het contact verbroken. Zijn ouders, gelukkig, stapten over hun eerste schrik heen en nodigden me uit voor een kennismaking. Die verliep hartelijk en ze gunnen ons inmiddels de wereld. Mijn vader – mijn moeder is overleden – was zo ruimhartig niet. Hij heeft Laurens één keer de hand geschud op een verjaardag, maar weigert ons samen te ontvangen.

Bij de tennisclub zijn we beiden weg. We hebben de priemende ogen in onze rug en het geroddel niet afgewacht. Volgende maand verhuis ik naar de naburige stad waar Laurens woont en werkt en waar we samen een flat hebben gekocht. Dat is snel en een grote stap. Maar als je liefde zó omstreden is, moet je wel een statement maken om voor te zijn dat mensen aan de poten gaan zagen.
We willen heel duidelijk zeggen: ‘Ook wij weten niet hoe het afloopt. Wie weet dat wel? Maar we gaan ervoor, zonder voorbehoud.’ En daar heeft iedereen het mee te doen.”

Uit privacy overwegingen zijn de namen in dit verhaal veranderd – Namen zijn bij redactie bekend.
Foto: Getty Images

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!