Astrid startte een speciaal escortbureau voor mensen met een beperking

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

‘‘Het is al jaren geleden dat ik een documentaire zag die me raakte. Er kwam een dame aan het woord die vertelde over haar ervaring als seksueel dienstverlener voor mensen met een beperking. Haar achterliggende gedachte dwong diep respect bij me af. Want ja, mensen met een beperking hebben ook behoefte aan intimiteit. Ik weet dat, omdat ik een jongere broer heb met een beperking. Hij is geboren met het downsyndroom en heeft daarnaast nogal wat lichamelijke uitdagingen. Zijn hele leven zit hij al in een rolstoel. Hij woont in een instelling voor mensen met een beperking en ik bezoek hem daar zo vaak als ik kan, zeker sinds mijn ouders overleden zijn. Ik ken daar de staf en de verzorgers goed en maak vaak een praatje met ze. En wat zij vertelden, kwam helemaal overeen met wat ik in die documentaire had gezien, namelijk dat de intieme verlangens van de bewoners een grote uitdaging zijn voor het personeel. Natuurlijk zijn er allerlei protocollen om daarmee om te gaan, maar vaak is het ook gewoon lastig bij de dagelijkse verzorging, waarbij soms noodgedwongen veel fysiek contact komt kijken. Maar aan de andere kant, waarom zou je geen recht hebben op lichamelijke liefde en intimiteit als je in een rolstoel zit? Tegelijk ervoer het personeel  dat het een groot taboe is. Zelfs met de familieleden van de bewoners is er nauwelijks over te praten. Dan hadden ze aan mij een goeie, want ik wilde er wél over praten. Sterker nog, ik nam me voor om me hier verder in te verdiepen, als ik er de tijd en gelegenheid voor had. Arjan
luisterde destijds vanachter zijn laptop met een half oor mee, toen die documentaire werd uitgezonden. ‘Als de tijd rijp is en ik kan een stap terug doen op kantoor, ga ik me hiérin verdiepen.’ Ik hoor het me nog zeggen. Mijn man antwoordde met een lacherig: ‘Doe vooral je best.’ Daar liet hij het bij en ik destijds ook.
Maar de tijd brak aan dat ik nog maar twee dagen hoefde te werken. Vanuit financieel oogpunt had ik zelfs helemaal kunnen stoppen, maar dat juichte mijn werkgever niet toe. En, eerlijk is eerlijk, ik vond het ook wel prettig om nog een vast ritme in mijn leven te hebben. Ik was blij met deze oplossing, net als Arjan, die ook een dag minder kon gaan werken. ‘Eindelijk tijd om leuke dingen te gaan doen,’ verzuchtte hij, toen ik vertelde dat mijn werkgever akkoord ging. Maar ik speelde met heel andere plannen dan gezamenlijke fietstochtjes maken, musea bezoeken en wijnproeverijen. Nog altijd zat die documentaire in mijn hoofd, die had me al die tijd niet losgelaten.
Stiekem verdiepte ik me in escortbureaus die zich richten op mensen met een beperking. Mensen zoals jij en ik die het ook fijn vinden om aangeraakt te worden, mensen zoals mijn broer en zijn medebewoners. Er rustte inderdaad een taboe op, dat werd me al gauw duidelijk, alsof mensen met een beperking minder mens zijn. En dat taboe wilde ik graag doorbreken door er een steentje aan bij te dragen. Er is echt een groot gebrek aan dienstverleners die zich richten op ‘minderbedeelden’. Voor het gemak wordt er vanuit gegaan dat deze mensen niet verlangen naar intimiteit, de realiteit is echter anders. Voordat ik Arjan vertelde dat ik serieus was, ging ik eerst bij mezelf te rade.
Hoe zou ik deze onderneming aanpakken? Ik dacht er lang over na en kwam tot de conclusie dat ik dan in eerste instantie zélf de intimiteit zou moeten gaan bieden. Zo kon ik peilen of de onderneming kans van slagen had.  Bovendien, als ik leiding wilde gaan geven aan zo’n bureau, moest ik ook zelf weten wat het inhield om de daadwerkelijke dienstverlening te verzorgen. Het was dus zaak om eerst zelf ervaring op te doen. Natuurlijk vroeg ik me af of ik het zelf op zou kunnen brengen. Maar aan de andere kant wist ik ook wel dat het in me zat.”

Verontwaardigd

“En zo kwam de dag dat ik Arjan over mijn concrete plannen vertelde.
Slechtnieuwsgesprekken moet je ad hoc brengen. We zaten na het eten nog aan tafel wat te praten, toen ik de boodschap bracht: ‘Arjan, ik ga een escortbureau starten voor mensen met een beperking.
Je herinnert je vast en zeker die documentaire nog wel die me zo intrigeerde. Ik heb me erin verdiept en wéét dat dit kans van slagen heeft. Zeker in deze omgeving, er zijn geen dienstverleners op dit gebied. En om het nog lastiger te maken voor jou: in eerste instantie wil ik zélf de intimiteit bieden, om te kijken hoe het gaat lopen. Als blijkt dat er daadwerkelijk vraag naar is, ga ik op zoek naar dames die hier ook voor openstaan. Maar dat zal de tijd me vanzelf wel gaan leren.’
Mijn man stond niet bepaald te juichen, om het even zacht uit te drukken. Met een mengeling van boosheid en verontwaardiging stotterde hij dat dit toch helemaal niets voor mij was? Of beter gezegd: niets voor ‘ons soort’ mensen! Het verbaasde me niet, zijn reactie, en ik had me erop voorbereid. ‘Het is juist wél werk voor mij! Het is waardig, respectvol en broodnodig.
Ik meen het serieus, ik ga dit proberen, met of zonder jouw zegen,’ zei ik vol overtuiging.”

Kantelpunt

“Die nacht sliepen we beiden slecht. Arjan lag roerloos op zijn rug, starend naar het plafond. Zelf maakte ik elk uur mee, ook klaarwakker. Tegen de ochtend fluisterde mijn man: ‘Ik snap niet hoe jij… met andere mannen… dat…’ Zijn stem brak. Toen begreep ik dat zijn weerstand niet alleen over het idee ging, maar ook over angst. Angst om mij kwijt te raken. Om me te delen en om in een wereld te stappen die hij niet begreep. Ik streelde over zijn arm. ‘Het gaat niet over mij en een ander, Arjan. Het gaat om zorg verlenen. Over liefde voor je minder fortuinlijke medemens. Jij bent mijn man, dat verandert niet, geloof me.’ Hij knikte, maar bleef nog steeds roerloos op zijn rug liggen.
De weken daarna bleef het stil. Arjan vermeed het onderwerp, maar ik voelde zijn blik als ik aan de tafel mijn plannen uitwerkte. Tot die ene avond. Ik had een intake gehad met een jongeman in een rolstoel en vertelde Arjan over de dankbare blik van zijn moeder. Eindelijk was er een vrouw die haar zoon durfde te zien als een volwassene, met ook seksuele behoeften. Terwijl ik vertelde, zag ik Arjans blik veranderen. Zijn schouders zakten en zijn ogen werden zachter. Maar het kantelpunt kwam, toen ik hem meenam naar een symposium over erotiek en mensen met een beperking. Daar hoorde Arjan van cliënten hoe groot de eenzaamheid kan zijn en hoe belangrijk fysieke aanraking is. Ik zag hem eventjes slikken, toen een man met spasmen vertelde dat dienstverleners zoals ik hem weer mens hadden laten voelen.
Op de terugweg in de auto gaf Arjan schoorvoetend toe dat hij het mis had: ‘Ik dacht alleen maar aan wat het met mij deed, niet wat het voor hen betekent. Mijn zegen heb je. En ik ga je helpen ook,’ voegde hij er moedig aan toe.
Vanaf dat moment stond Arjan naast me, eerst nog voorzichtig, later vol overgave. Hij hielp me met de bouw van een eenvoudige website en paste zijn planning aan op de aanvragen, die aanvankelijk mondjesmaat binnenkwamen. Ook bracht hij me naar de zorgcliënten toe en wachtte discreet een eindje verderop tot mijn ‘taak’ was volbracht.

Stevig

Nu, inmiddels twee jaar later, staat ons bureau stevig op de kaart. We werken samen met zorginstellingen, hebben een wachtlijst en – heel bijzonder – Arjan verzorgt de administratie. Hij zegt weleens gekscherend dat hij in de escortwereld werkt, maar ik hoor in zijn stem altijd de ondertoon van trots. Zelf verricht ik geen diensten meer. We werken met drie dames die wat jonger zijn en oprecht blij worden van hun werk.
Het leven van Arjan en mij is veranderd. Niet alleen door het bedrijf, maar ook door wat we ervan geleerd hebben.
We voeren gesprekken die we nooit hadden. Over verlangen. Over aanraking en over kwetsbaarheid. Samen hebben we ondervonden dat cliënten hun zelfvertrouwen hervonden en dat taboes er zijn om ze te doorbreken. Bij elke bedankbrief of -mail verschijnt er ook een glimlach rond Arjans lippen, alsof het ook een compliment voor hem is. Dat is terecht, want het bureau mag dan mijn idee geweest zijn, uiteindelijk werd het ons werk. Ons gedeelde project, waarin hij mijn partner is, in liefde én in missie.
Soms beginnen de grootste liefdesavonturen niet bij wijn en kaarslicht, maar met het lef om samen iets te doen waar de wereld nog niet klaar voor is. Door mijn droom waar te maken, vonden Wim en ik nieuwe diepte in ons huwelijk. Wat een rijkdom!

Tekst: Jolanda Groothuis
Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd.
Foto: Getty Images

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!