Ankes vriend leidde een dubbelleven: ‘‘Wie is Nadia?’, fluisterde ik’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Andere telefoon

“Het was een ochtend als alle andere. De eettafel lag nog vol broodkruimels en de kinderen waren net met Bas vertrokken richting school. Alles klopte. Tot ik zijn werktas zag liggen in de gang. Een detail, maar het viel me meteen op. Bas vergat zelden iets. Al helemaal niet zijn tas, waar zijn laptop in zat. Deze had hij nodig voor op kantoor. Daar was hij aan de slag als hij niet weken achtereen op het boorplatform was. Daar werkte hij als toolpusher en was hij verantwoordelijk voor de aansturing van de andere medewerkers.

Nadia

Ik wilde hem net een berichtje sturen, toen ik zijn telefoon zag oplichten vanuit de tas. Maar deze telefoon zag er anders uit. Het hoesje had een andere kleur en het leek een ander model. Mijn hart bonsde in mijn keel en ik pakte hem op. Even twijfelde ik nog. Misschien had hij een oude telefoon als back-up. Misschien gebruikte hij hem alleen voor werk. Misschien was er een onschuldige verklaring. Maar het scherm lichtte weer op. En wat ik toen zag, perste de lucht uit mijn longen. Een WhatsApp-gesprek, bovenaan het scherm. Haar naam was Nadia.

Kinderen

Ik probeerde zijn toestel te ontgrendelen met de code die hij bij zijn andere telefoon gebruikte. En dit lukte. Ik zocht het bericht op en klikte op de profielfoto. Die was van een vrouw met donkerblond haar en twee opgeschoten pubers. En Bas. Kan niet wachten tot je weer thuis bent, stond er.
Met wie stond Bas daar op de foto? En hoezo ‘thuis’?
Hij was thuis bij mij en onze jongens. Ik scrolde verder.
Nog meer foto’s van deze voor mij onbekende kinderen. Selfies. Zelfgemaakte filmpjes van een verjaardagsfeestje. Stemmen. Gelach. Bas. De Bas die ik kende. Maar in een leven dat ik niet kende. De adrenaline gierde door mijn lichaam. Mijn vingers trilden toen ik meer berichten opende. Ze spraken over plannen, over vakanties. Ze noemden hem ‘papa’. En toen viel het kwartje. Of nee, het kwartje donderde naar beneden als een baksteen in een leeg vat. Hij leidde een tweede leven. En de jongens en ik waren zijn tweede gezin.”

Datingapp

“Bas en ik leerden elkaar zeven jaar eerder kennen via een datingapp, op een avond dat ik me net iets eenzamer voelde dan anders. Ik had toen nog geen kinderen, geen bagage. Alleen een verlangen naar iets echts. Iemand die bleef. Iemand die ervoor ging. Zijn profiel viel op. Niet door zijn foto, al zag hij er goed uit, maar door wat hij schreef. Geen clichés over wandelen op het strand of een rood wijntje op de bank, maar woorden die raakten. Hij zei dat hij op zoek was naar rust. Naar thuiskomen. Hij sprak over zijn werk op een boorplatform, ergens ver weg op zee. Over wekenlange diensten, lange dagen, maar ook lange periodes thuis. Dat hij daardoor veel miste. Familie, vriendschappen, verbinding. Dat verhaal… het raakte me. Niet omdat het iets verdrietigs had, maar omdat ik dacht: dit is iemand die weet wat gemis is. Iemand die niet zomaar iets oppervlakkigs zoekt. We begonnen te chatten.

Gezien

Eerst een paar berichtjes per dag, maar al snel hele gesprekken. Lange avonden waarin we alles bespraken; boeken, films, jeugdherinneringen. Hij vertelde dat zijn ouders overleden waren, al jong. Hij zei dat hij geen contact meer had met zijn zussen. Er was vroeger iets gebeurd, iets wat hij nooit helemaal wilde uitleggen, maar wat ervoor gezorgd had dat hij sindsdien alleen stond. Zijn taalgebruik was warm, bedachtzaam. Hij stelde vragen, luisterde écht. Ik voelde me gezien.

Rust

Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, klikte het meteen. Er was geen vuurwerk, er was rust. Thuis. Zo voelde het. Dat hij tien jaar ouder was, zag ik als voordeel. En gek genoeg: die lange periodes dat hij ‘op zee’ was, maakten me niet argwanend. Hij stuurde foto’s. Soms ook video’s. Van een kale kamer, een metalen trap, het geluid van de wind. ‘Geen glamour, maar wel uitzicht’, zei hij dan. Alles klopte. Alles leek logisch. Als hij thuis was, was hij écht thuis. Aanwezig. Lief. Aandachtig. Hij kookte, deed spelletjes met me, plande weekendjes weg. Ik vertelde hem op een avond dat ik niet zomaar iets zocht. Dat ik klaar was met halve dingen. Zijn antwoord was helder: ‘Ik ook. Ik ben het zat om mensen te verliezen.’ En ik geloofde hem. Natuurlijk geloofde ik hem.

Nooit had ik kunnen bedenken dat er op dat moment, 150 kilometer verderop, een vrouw in haar keuken stond die precies hetzelfde over hem dacht. Misschien zelfs op dat moment een appje van hem kreeg, terwijl hij bij mij op de bank zat.”

Zwanger

“We gingen al snel samenwonen, Bas trok bij mij in, en het voelde alsof ik eindelijk mijn thuis gevonden had. Binnen een jaar raakte ik zwanger van onze eerste zoon. Twee jaar daarna volgde de tweede. Twee jongens, even druk als prachtig. Bas was dol op ze, of speelde het in elk geval overtuigend. Hij was niet alleen lief voor hen, hij leek oprecht gelukkig in ons leven. Hij maakte de flessen klaar, stond ’s nachts op als ik te moe was. Hij was zorgzaam, betrokken, zacht. En tegelijk was hij er soms ineens niet. ‘Dienst’, zei hij dan. Soms onverwacht. Soms gepland. Twee weken weg, drie weken thuis. Dat was de realiteit van een boorplatform.
Ik vond het zwaar, zeker met jonge kinderen, maar hij was altijd duidelijk: ‘Dit is mijn werk. We bouwen iets op. Dit doen we samen.’

Ander gezin

Wat ik toen natuurlijk niet wist, was dat hij in die weken dat hij ‘op het boorplatform’ was, in werkelijkheid gewoon in een dorp aan de andere kant van het land zat. Bij Nadia. Bij zijn andere gezin.
Zijn werkverhaal was slim opgebouwd. Hij sprak in technische termen die ik niet kon controleren. Had foto’s op zijn telefoon van grijze kamers en betonnen vloeren. Hij had geen sociale media. Soms bracht hij een dag of twee ‘op kantoor’ door. Dat bleek later gewoon een plek in de bibliotheek van een dorp verderop, waar hij aan opdrachten werkte voor kleine bedrijven.

Administratief medewerker

Want eigenlijk was Bas freelance administratief medewerker. Flexibel, mobiel, bijna onzichtbaar. Dat gaf hem alle ruimte om zijn tijd tussen twee levens te verdelen, zonder dat iemand hem ergens miste. Hij had geen collega’s die vragen stelden, geen baas die hem controleerde. Hij werkte in stilte, zat in koffiezaken of bibliotheken, stuurde facturen uit naam van een klein eenmanszaakje. En niemand keek verder. Ook ik niet.”

Misverstand

“Ik, die dacht dat hij op zee zat, waste op die dagen zijn overhemden, regelde het gezinsleven en maakte foto’s van de kinderen om hem te sturen zodra hij weer bereik zou hebben. Maar er kwamen steeds meer kleine scheurtjes in onze relatie. Zo was trouwen, iets dat ik heel graag wilde, voor hem onbespreekbaar. En als hij vertrok, had hij soms een blik in zijn ogen die ik niet kon plaatsen. Verdrietig, maar ook… ver weg. Onbereikbaar. Ik vroeg hem weleens of er iets was. Of hij te veel hooi op zijn vork nam. Hij zei dat het gewoon druk was op zijn werk. En ik geloofde hem. Omdat ik moest. Omdat ik wilde. Omdat het alternatief niet eens in me opkwam.

Tweede telefoon

De tweede telefoon brandde als een fakkel in mijn hoofd, nog dagen na die ochtend dat ik hem vond. Ik had Bas die avond niets gezegd. Niet meteen. In plaats daarvan liep ik met een steen in mijn maag rond. Ik moest zeker weten wat ik zag, wat ik dacht, wat dit was. Misschien was het wel een misverstand. Misschien was Nadia een ex. Misschien waren die kinderen van zijn broer. Misschien, misschien, misschien.

Confrontatie

Maar diep vanbinnen wist ik het. Alles klopte te goed. De data, de toon van hun berichten, de foto’s… Het was niet iets van vroeger. Het was nu. Het liep al jaren. En ik was erin gestapt zonder het te weten. Liefdevol, naïef, met open armen. Ik kon Bas niet meteen confronteren. Mijn hoofd draaide. Mijn hart bonkte. Ik moest nadenken. Plannen. Begrijpen. Pas drie dagen later, op een regenachtige dinsdagavond, confronteerde ik Bas.

Met bevende stem fluisterde ik: ‘Wie is Nadia?’ Bas sloot zijn ogen en dat gebaar maakte dat ik brak. ‘Ik wilde je dit nooit aandoen’, begon hij. ‘Het was nooit de bedoeling… Jij was nooit de bedoeling.’ En toen rolde het verhaal eruit. Geen spel, geen verontschuldiging. Gewoon de waarheid, op een bijna klinische manier, alsof hij eindelijk zijn last kon afleggen.

Daten

Hij vertelde dat hij Nadia jaren eerder had leren kennen, dat ze samen kinderen hadden gekregen. Dat ze in een rustige buurt in het oosten van het land woonden, een keurig rijtjeshuis, de schijn van een gewoon leven. En dat hij – uit nieuwsgierigheid, uit verveling, uit eenzaamheid, hij wist het zelf niet precies – weer was gaan daten. Anoniem. Voorzichtig. Zonder iets te verwachten. Tot hij mij ontmoette.

Twee levens

Hij vertelde nooit verwacht te hebben dat hij verliefd zou worden. Maar ik was anders. Hij wilde het me vertellen, heel vaak. Maar hoe langer hij wachtte, hoe moeilijker dit werd. En voor hij het wist, had hij twee levens. Twee huizen. Twee werelden.

Hij vertelde hoe hij zijn tijd verdeelde. Dat hij mijn structuren kende, mijn werkdagen, zijn ‘platform-diensten’ afstemde op verjaardagen aan beide kanten. Hoe hij soms direct van mijn bed in dat van haar rolde. Dat zijn ouders gewoon leefden, dat zijn zussen en hij wel close waren. Ze wisten allemaal niet van ons bestaan.

Opgelucht

‘Ik zit vast, Anke’, zei hij. ‘En ergens… ergens ben ik opgelucht dat je nu de waarheid kent. Want ik hou het niet meer vol.’ Mijn hoofd tolde. Mijn hart was leeg. Ik weet niet eens meer wat ik zei. Of ik schreeuwde. Huilde. Stil was. Maar ik weet nog wel dat ik Bas de deur wees en die nacht niet sliep. En dat ik een paar dagen later iets deed wat ik weken eerder nooit had durven denken. Ik zocht Nadia op.

Andere vrouw

“Ik wist niet zeker of ik het kon. Een andere vrouw opbellen – háár bellen – en vertellen wat ik wist. Wat ik had gezien. Wat ik inmiddels begreep. Ik heb nachtenlang getwijfeld. Me afgevraagd of ik het recht had. Of ik haar nog meer verdriet zou aandoen. Of ik het deed uit wraak of uit noodzaak. Maar uiteindelijk dacht ik aan mijn kinderen. Zij hadden recht op de waarheid. Op duidelijkheid. Op rust. En zij – Nadia – had dat ook.

Kort

Ons telefoongesprek was kort. Zakelijk bijna. Ik kon haar niet veel vertellen, alleen vragen of ze tijd had om me te spreken. Ze wist nog niets. Helemaal niets. Toen we elkaar ontmoetten, in een cafeetje halverwege onze woonplaatsen, keek ze me aan met een soort verwarring die ik nooit zal vergeten. Een vrouw die zó zeker was van haar leven, haar relatie, haar toekomst, zag in één middag haar fundament verkruimelen. Ik vertelde haar alles. Niet uit wrok, maar omdat ik wist hoe het voelde om in het duister te tasten. Ze luisterde. Ze stelde vragen. Stil. Zacht.

Voorbij

Daarna ging alles snel. Net als mijn relatie met Bas klapte haar huwelijk uit elkaar. Hij probeerde nog grip te houden, maar het was voorbij. Zijn zorgvuldig gebouwde kaartenhuis lag op de grond, en niemand hielp hem het weer rechtop zetten. Maar zijn rol in mijn leven bleef. Want hoe gebroken, hoe verraderlijk ook, hij was de vader van mijn kinderen. En dat maakte alles ingewikkelder dan ik had gewild. We maakten afspraken. Praktisch. Kil soms. Er was geen ruimte meer voor warmte. Toch kwam hij nog elke week. Voor de kinderen. Soms keek hij me aan met een blik die smeekte om vergeving. Maar ik had niets meer om te geven.

Blind

Ik vraag me nog steeds vaak af hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Waarom ik zo blind was. Maar die gedachte laat ik gaan. Want ik wil verder. En als ik naar mijn kinderen kijk, weet ik dat
ik het juiste heb gedaan. Niet alleen door de waarheid te achterhalen, maar door hem te laten gaan. Bas had twee levens. Maar ik heb er nu één. Met ruimte om te helen.”

Tekst: Linda van de Wiel. Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd
Foto: Getty Images

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!