Zit jouw kind in de pre-puberteit? Zo herken je het

De pre-puberteit begint vaak ergens tussen de 8 en 11 jaar (soms iets eerder of later), en is vooral een periode van enorme ontwikkeling. Hormonen beginnen voorzichtig mee te doen, het brein verandert en ook sociaal gebeurt er van alles. Dat zie je terug in gedrag.

Emoties op standje turbo

Waar je kind eerst redelijk stabiel was, kan er nu ineens een storm opsteken om… tja, van alles. Geen sokken meer die goed zitten. Een verkeerde toon. Brood dat verkeerd is gesneden. Tranen, boosheid, of een dramatische zucht: alles kan net even intenser zijn dan je gewend was. Het ene moment zijn ze gezellig en knuffelig, het volgende moment sluiten ze zich op in hun kamer. En ja: dat hoort erbij.

Kritisch, onafhankelijk… en toch nog klein

In deze fase ontwikkelen kinderen een sterker eigen mening. Ze stellen vragen, gaan in discussie en willen graag zelf beslissen. Tegelijkertijd kunnen ze zich nog onzeker voelen en zoeken ze juist bevestiging. Dat zorgt voor een interessante mix van stoer doen en vervolgens toch even checken of jij in de buurt bent. Ze oefenen eigenlijk alvast voor zelfstandigheid.

Vriendschappen worden belangrijker

Waar spelen vroeger vooral draaide om gezellig samen zijn, worden vriendschappen nu serieuzer. Wie hoort erbij? Met wie wil je kind wél, en vooral niet, spelen? Soms ontstaan er groepjes, drama’s en gevoelens van buitengesloten zijn. Dat kan behoorlijk heftig voelen voor je kind, omdat hun sociale antenne gevoeliger wordt.

Veranderingen in lichaam en zelfbeeld

Hoewel de grote lichamelijke veranderingen meestal later komen, kunnen de eerste signalen nu al zichtbaar zijn. Denk aan groeispurten, beginnende lichaamsgeurtjes of wat vroegere ontwikkeling. Ook worden kinderen zich bewuster van hun uiterlijk. Dat kan onzekerheid met zich meebrengen, of juist nieuwe trots.

Minder knuffels

Je kind trekt zich misschien vaker terug en wil niet altijd meer alles delen. De slaapkamer wordt ineens een eigen domein en knuffels bij de voordeur? Liever niet. Maar vergis je niet: die behoefte aan geborgenheid is er nog steeds. Alleen in een andere vorm.

Wat kun je als ouder doen?

Blijf vooral beschikbaar. Je hoeft niet altijd oplossingen te hebben, luisteren is vaak al genoeg. Stel duidelijke grenzen, maar met humor en zachtheid. Neem emoties serieus, ook als ze overdreven lijken. En wees gerust: het hoort bij groeien.

Het belangrijkste om te onthouden?

Je kind is niet ‘lastig’, maar bezig met een grote sprong richting zelfstandigheid. Een fase vol botsingen, eye-rolls… maar ook prachtige gesprekken en momenten waarop je ineens glimpsen ziet van de persoon die ze aan het worden zijn.

En ja, de echte puberteit moet nog komen. Maar hé, je bent alvast warmgelopen.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Bron: J/M Ouders
Foto: Getty Images