Makelaar Mandy: ‘‘Het is ingewikkeld, hè,’ fluistert hij’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 6 januari

Eva doet een intake en blijft netjes en adequaat. Maureen schuift een terugbelbriefje naar me toe zonder te praten. Ze heeft er een droedel bij getekend van een olifant, maar nu ik het plaatje op z’n kop zie, lijkt het meer op een stofzuiger met oogjes en dat zeg ik haar ook. Ik wijs, zij kijkt, en precies op hetzelfde moment schieten we in de lach. Geen giebel, maar een enorme uitbarsting van een droge slappe schoolmeisjeslach. We brullen het uit, praten over een stofzuigerslang met ribbels en zuigende slurven en begrijpen Eva meer dan prima omdat zij de humor er niet van inziet. Het gaat ook helemaal nergens over. We vegen onze ogen droog, Maureen legt het briefje op mijn bureau en we werken door.

Orthorexia

Tussen de afspraken door pingt mijn telefoon.
Liefje, ik ging lekker vandaag. Ontbijt: een mandarijn met yoghurt. Lunch was een tomatenbouillonnetje en vanavond eet ik rode bietensalade. Eerst dacht ik met een appel, maar fruit gaat zo gisten in je maag, dus ik denk aan walnoten en kikkererwten. Ik voel me licht. Heerlijk! — mam
Mijn nek wordt warm. Dit is niet licht, dit is té licht. Straks waait ze nog weg.
Ineens ben ik er helemaal klaar mee. Ik zoek de naam op van een diëtist die ik vertrouw en typ een korte uitlegmail: Ik maak me zorgen om mijn moeder. Haar eetpatroon is te mager, veel “licht” taal, snel gewichtsverlies. Ik wil sparren over een zachte interventie. Kan ik u bellen? Ik druk op verzenden. Volgens google is het een echte ziekte: orthorexia. Maar ik ben klaar met dit gedoe. Een mens heet brandstof nodig. Je kunt geen middag teren op een ‘tomatenbouilonnetje’. Nu wil ik iemand spreken die er verstand van heeft en die ik vertrouw.

Tijn

Aan het eind van de middag zie ik Tijn lopen met een propvolle boodschappentas tegen zijn heup. Erwin loopt twee passen voor hem met twee potten oploskoffie onder zijn arm.
‘Hé,’ zegt Tijn.
‘Hé,’ zeg ik.
We blijven bij de deur staan. Hij tilt de tas even op en kijkt waar Erwin blijft. Die is nog een meter of tien achter hem. ‘Het is ingewikkeld, hè,’ fluistert hij.
‘Ja,’ zeg ik. Meer weet ik niet te zeggen. Tijn is degene die niet weet wat hij wil. Ik heb de BN’er nu. En af en toe zoen ik met Maureen. Dat is meer dan genoeg. Ik kan niet eeuwig wachten.
Hij slikt. ‘Ik mis je het meest bij de gewone dingen.’
Ik voel een steek en staar naar hem als Erwin zich bij ons voegt. We gaan ieder onze kant op.

Judith

’s Avonds schuif ik aan bij Judith. Vissticks voor Robin, voor ons een stukje kabeljauw. Robin laat trots een rekensom zien en tikt tegen mijn arm wanneer ik niet snel genoeg ‘wow’ zeg. We klinken met limonade.
‘Op een jaar met iets meer slaap,’ lacht Judith. Ze kijkt me aan vol verwachting. Ik voel haar hoop voor 2026. Fien en Robin die gezond blijven. Haar relatie met Tom die wat stabiliseert. Haar werk in de bloemenzaak dat blijft lukken. En misschien ooit weer een fijne man, ook al kan dat ook doorschuiven naar 2027, als ik Judith soms hoor.
‘Ik ben trots op je. En hoe je het allemaal doet.’ Ik glimlach, steek nog een hap wortelpuree in mijn mond en als ik de dankbaarheid aflees in haar ogen, voel mijn schouders zakken.

Thuis leg ik mijn telefoon op het nachtkastje. Maureen stuurt nog één appje.
Je was fijn vandaag. En grappig. Teamgevoel. Slaap lekker, M.
Ik typ: Jij ook. Morgen weer olifanten temmen. 😉 en zet mijn telefoon uit. In de keuken leg ik een appel klaar voor morgenvroeg en check mijn mail. Er is nog geen antwoord van de diëtist, logisch. Morgen bel ik desnoods de huisarts van mijn moeder voor een luisterend oor en een route.
Ik val in slaap en droom over een olifant die tomatenbouillon drinkt.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.