Saskia: ‘Ik denk aan hem. Aan Jonathan’
Saskia (37) is bewust single, maar geniet van haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach reist ze het hele land door om winkelteams te trainen. Maar of ze privé net zo goed weet wat ze doet?
Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Vrijdag 6 maart 2026
Het bos ruikt anders dan de stad. Er zit vocht in de lucht, maar ook de geur van hars. Van dennen. Van mos en stapeltjes bladeren en naalden waar vosjes en konijnen ’s nachts tussen wroeten. In maart geeft de winter zich nog niet helemaal gewonnen, maar maakt al wel ruimte voor iets nieuws.
Ik ben hier gestopt omdat ik na de lange autorit uit Dortmund even mijn benen wil strekken. Lucht snuiven. En nadenken. Bij de eerste paar honderd meter denk ik aan Mandy, aan haar Kamer-van-Koophandel-enthousiasme. Ik heb haar woensdag verteld dat ze gewoon eens hun website moet bekijken en zich moet inlezen. Daar heeft ze meer aan dan dat gedoe met die Tijn en die showbink. Daarna gingen mijn gedachten naar Cora, die zo lekker bezig is met haar internetwinkeltje. Ik ben zo trots op haar. Cora en ik lijken qua uiterlijk niets op elkaar. Cora is de stevige van ons twee. Degene met de bril. Degene die als laatste gekozen werd met gym. Ik was het tegenovergestelde.
Klein huisje in het bos
En hoewel Cora mijn beste vriendin was, en met Mandy nog steeds is, paste ik niet meer in dat oude patroon. Mijn klasgenootjes kozen veelal voor een leven met kinderen, parttime banen. Ze kijken met argwaan naar Bitcoin, metaverse-projecten, staking en NFT’s. Dat mijn zus nu zo populair is met haar geborduurde babyspulletjes, stemt me oprecht blij. Terwijl ik dit denk, strijk ik met mijn vingers in mijn tas langs het marsepeinen Glücksvarkentje dat ik kreeg in Dortmund, voel het zachte satijnen strikje, en ik besluit dat ik hem aan Cora geef.
En dan denk ik aan Woody. Aan mijn plannen voor het kleine huisje in het bos. En telkens kom ik uit bij mezelf. Aan hoe ik er zit, op een houten veranda, met een koffiemok in mijn hand, genietend. Met misschien in de verte een reetje dat niet weet dat ik daar stilletjes zit te genieten. En als de dauw over de velden in de verte trekt, sta ik op, ga naar binnen en steek de pelletkachel of gaskachel aan en bak een stokbroodje in het kleine oventje en eet dat met roomboter en zelfgemaakte tonijnrillettes op. Een goede fles wijn erbij. Daarna een boek onder een patchworkplaid die Cora maakte.
Ik weet nu dat de tijd gekomen is dat ik het kaartje uit mijn nachtkastje haal en de makelaar die het me gaf ga bellen. Boswachter Völler kijkt ook al uit voor me, maar die heeft natuurlijk minder input.
Verliefd
In de paarse T-Roc rijd ik naar de garage. Daar is Jonathan weer. Die had ik nog niet gehad vandaag.
Hij wil mij. Dat weet ik. Dat voel ik als we vrijen. Maar hij wil me binnen zijn wereld. Binnen zijn tijd. Binnen zijn ritme. Wanneer hij wil afspreken en wanneer mijn wensen hém uitkomen. Hij wil me niet binnen een toekomst.
Misschien ben ik degene die richting zoekt waar die nooit beloofd is. Misschien ben ik te gretig. Of ben ik stiekem toch verliefd? Nee toch?
Tegen het einde van de middag loop ik de garage binnen. De receptionist van de vorige keer is er niet, er zit nu een jongedame met een witte blouse, maar de monteur die ze voor me roept herken ik wel. Hij staat gebogen over een stapel paperassen wanneer ik binnenkom. ‘Daar is ze,’ zegt hij zonder op te kijken. Ik weet niet of hij het tegen mij of over de paarse leenwagen heeft.
‘Hoe ernstig was het?’ vraag ik.
Hij komt overeind, veegt zijn handen af aan een doek en legt uit wat hij heeft gedaan. Geen vaktaal maar lekker helder.
‘U kunt weer even vooruit,’ zegt hij.
Even vooruit.
Ik glimlach. ‘Dat klinkt als een levensadvies.’
Hij kijkt me aan, een fractie langer dan strikt nodig is. Er zit iets in zijn blik wat niet opdringerig is. Niet glad. Meer nieuwsgierig.
‘Dat doen we hier,’ zegt hij. ‘Mensen vooruit helpen.’
Ik betaal bij de receptioniste. Hij overhandigt me mijn sleutels. Onze vingers raken elkaar kort. Het is niets. Maar ook weer niet niets. ‘Woont u hier in de buurt?’ vraagt hij dan, terwijl hij met me meeloopt om een controlerondje om de T-Roc te lopen. Het is een gewone vraag. Toch voel ik hoe mijn lichaam reageert alsof er meer onder ligt. ‘Ja,’ zeg ik. Hij knikt. ‘Ik ook.’ Er valt een kleine stilte waarin van alles mogelijk is. Ik denk aan Jonathan. Aan zijn hand in mijn nek. Aan de heuvel waar ik bezoeker was.
Hartslag in mijn oren
De monteur speelt met de autosleutels in zijn hand. ‘Mag ik u iets vragen?’ zegt hij. ‘Iets persoonlijks?’
Ik hoor mijn hartslag in mijn oren. ‘Natuurlijk.’ Hij glimlacht. Zijn lach breekt open. Hij is leuk. ‘Mag ik uw nummer? Voor als uw auto nog eens een mening heeft.’ Er zit humor in zijn stem. Maar ook iets anders. Iets wat niet over riemen en olie gaat.
Ik voel hoe twee werelden even tegen elkaar aan schuiven. En ik denk aan hoe het zou zijn als de relatie tussen Jonathan en mij eindig zou zijn. Aan hoe het is om iemand in Nederland te ontmoeten. Iemand die ’s avonds gewoon eens een kopje thee komt drinken. Iemand met wie ik mijn Woody-droom kan delen. Die me op een mooie lentedag spontaan komt ophalen voor een wijntje op een terrasje in de zon. Jonathan zit in Edinburgh. Op zijn heuvel. Wat wil hij met mij? Hij is een vrijbuiter. Geen man die je met een touwtje kunt vastbinden.
Ik denk aan hem. Aan Jonathan. Aan het bos en hoe ik daar altijd thuiskom. Misschien wil dat geliefde bos me wel iets vertellen. Dat ik me net als de bomen in maart nog niet helemaal gewonnen moet geven maar al ruimte moet maken voor iets nieuws. Mijn telefoon ligt in mijn tas. Mijn vingers rusten al op de rits om de factuur op te ruimen en weg te rijden. Ik kijk hem aan. En ik weet nog niet wat ik ga doen.
LEES MEER
Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg elke dinsdag en vrijdag Saskia’s avonturen in Vriendin Club.
Uit andere media
