Vianna (32) is al haar hele leven mantelzorger: ‘Ik heb de zorg de rest van mijn of hun leven’

Nul sociale interactie

“Mijn vader heeft na de kleuterschool geen onderwijs meer gehad. Hij kon niet lezen en schrijven en hij had een verstandelijke beperking. Sociaal-emotioneel was hij wel heel intelligent, waardoor hij er op dat vlak wel voor mij kon zijn. Maar de post lezen of beantwoorden, kon hij niet. Dat deed mijn moeder en ik hielp haar daarbij waar nodig. Mijn vader was ook chronisch ziek. Het mantelzorgen bestond in het begin voornamelijk uit ‘zorgen maken om’. Zo rond m’n twaalfde drong het voor het eerst tot me door dat het er bij ons thuis anders aan toeging dan bij andere kinderen. Als mijn moeder mij uit school ophaalde, stonden andere ouders gezellig met elkaar te kletsen. Zij stond afgezonderd. Er was nul sociale interactie.”

Nooit meer dezelfde

“Ik maakte mijn Cito-toets heel goed en zou havo-advies moeten krijgen. De school concludeerde dat ik óf had gespiekt, óf goed had gegokt. Ik kon niet slim zijn, met zulke ouders. De leerkrachten hadden een vooroordeel. Ze wilden mij naar vmbo-basis sturen, maar mijn vader drong aan op vmbo-kader. ‘Als dat niet gaat, kan ze terugstromen. Als ze zo slim is als wij denken, kan ze een niveau hoger doen’, zei hij. Dat laatste gebeurde. Ik ging binnen een jaar naar het vmbo. Op m’n achttiende overleed mijn vader aan een hartstilstand. Mijn moeder was in alle staten. Ze is mentaal nooit meer dezelfde geworden.”

Lees ook Christine is mantelzorger voor haar man: ‘Toch blijft ons huwelijk in balans’

Goedkope oplossing

“Ik kreeg mentorschap over mijn drie jaar jongere broertje en zorgde jarenlang voor hem én mijn moeder. Het was voor de gemeente een goedkope oplossing. Ze zagen mij het liefst een leven lang bij mijn moeder wonen, maar ik wilde zelf ook een toekomst opbouwen. Ik wilde een partner, kinderen en carrière maken. De mantelzorgmakelaar die ik uiteindelijk heb ingeschakeld, heeft mij geholpen met de opname van zowel mijn broertje als moeder. Zij was de eerste die mij echt zag. Ik ben haar voor eeuwig dankbaar. Na hun opnames moest ik zelf ook verhuizen, ik mocht niet in de woning van mijn ouders blijven. Nou was dat ook een heel groot huis dat ineens heel leeg aanvoelde, maar de verhuizing zorgde voor nog meer hectiek in een al zo hectische tijd. Het leven dat ik kende, was voorbij.”

Geen idee

“Mijn 24/7 mantelzorgen stopte, maar nog steeds draag ik veel zorg. Naast mijn fulltime baan en de afronding van mijn hbo-studie, voer ik gesprekken met de zorginstellingen en heb ik over zowel mijn moeder als broertje het mentorschap. Het is een helikopterfunctie. Ik zie mijn broertje en moeder niet zo vaak als ik zou willen, ik heb er de tijd gewoon niet voor. In de vakantie en met feestdagen neem ik mijn moeder bij me in huis. Mensen hebben geen idee, maar ik heb de zorg de rest van mijn of hun leven. Mede daardoor heb ik ook geen relatie. Ik ben een package-deal.”

Alle liefde

“Mijn ouders hebben mij altijd alle liefde gegeven, ze hebben me nooit verkeerd behandeld. Ik neem ze niets kwalijk, zij hebben hier ook niet om gevraagd. Als ik opnieuw geboren zou worden, zou ik volmondig weer ‘ja’ tegen dit gezin hebben gezegd. Ze betekenen alles voor me, ze zijn wie ze zijn. Als ik een rotdag op mijn werk heb gehad, kan mijn broertje het voor me relativeren. Door mijn ouders en broertje ben ik dankbaarder voor de kleine dingen, en daar ben ik hen dan weer dankbaar voor. Of ik me mantelzorger voel? Nu ik op mezelf woon voor mijn broer minder, ik ben eindelijk ook een zus. Voor mijn moeder ben ik mantelzorger en dochter. Het is alleen wel heel gecompliceerd.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.