Glancy is mantelzorger voor haar moeder met Alzheimer: ‘Er ontstonden twijfels hoelang het nog alleen in huis goed zou blijven gaan’

Diagnose

“Twee jaar geleden verkocht ik mijn huis. Mijn dochter was net het huis uit en ik vertrok naar Spanje – aanvankelijk voor vier weken, maar ik bleef er ruim acht maanden. Weer in Nederland paste ik af en aan op huizen. Dat nomadenbestaan beviel me wel, ik was er heel relaxed onder dat ik geen eigen woning had. Ondertussen merkte ik aan mijn moeder dat sommige dingen niet meer zo goed lukten. Ze heeft de ziekte van Alzheimer, zo weten we sinds een jaar of vier. Het begon met vergeetachtigheid, iets wat je ook aan ouderdom zou kunnen wijten. Toen de geriater de diagnose stelde, kon ik dat goed loslaten. Ik wil haar blijven zien als mijn moeder, niet als de vrouw-met-die-ziekte.”

Hulp nodig

“Drie maanden geleden ben ik bij haar ingetrokken. Ze doet iedere keer weer een jasje uit en er ontstonden twijfels hoelang het nog alleen in huis goed zou blijven gaan. Zo deed ze nog wel boodschappen, maar eten zelf vergat ze vaak. Fysiek is ze nog hartstikke sterk. Ze tennist drie keer in de week en daar geniet ze enorm van. Maar geestelijk heeft ze steeds meer hulp nodig. Ik ben heel blij dat ik er op deze manier voor haar kan zijn.”

Verdrietig proces

“Ze heeft altijd voor mij gezorgd, nu is het mijn taak iets terug te doen. Zo voelt dat echt. Buiten het feit dat het een heel verdrietig proces is, vind ik het ook heel bijzonder om deze reis samen te maken. Ik wil er voor haar zijn en ben dankbaar dat het kan. Mijn broer woont al 20 jaar in Bonaire. Hij vindt het fijn dat ik dit doe. Het is ook goed zo. Er zijn geen irritaties over wie wat moet doen en ik hoef nergens toestemming voor te vragen. Het is heel duidelijk.Vanuit mijn omgeving krijg ik veel lieve reacties. ‘Ik zou het niet kunnen’, hoor ik vaak. Veel mensen hebben een partner, een gezin of een eigen huis, waardoor het ook veel ingewikkelder is.”

Lees ook Adele was mantelzorger voor haar vader en nu voor haar moeder: ‘Het voelt absoluut niet als een opgave’

Stukje rust

“Momenteel werk ik even niet. Ik ben zzp’er, maar nu bezig met het opzetten van een stichting Thuis voor Mantelzorgers, waarmee ik andere mantelzorgers een stukje rust kan bieden en ontzorgen. Voor nu wil ik dat doen op de Utrechtse Heuvelrug, waar ik woon. En wie weet rolt dit ooit landelijk uit. Mantelzorgers vergeten zichzelf vaak. Je kunt het best voor een ander zorgen, als je ook aan jezelf denkt. Iedereen weet dat je in een vliegtuig in een noodsituatie eerst zuurstof bij jezelf moet opzetten, dan pas bij een ander. Die bewustwording is voor mantelzorgers heel belangrijk.”

Eigen appartementje

“Zelf ontspan ik door de natuur in te gaan. We wonen hier vlakbij de bossen en daar wandel ik graag. Mijn moeder gaat drie dagen in de week naar een dagbesteding en op die dagen ben ik druk met de stichting of neem ik wat tijd voor mezelf door met een vriendin of mijn dochter naar de sauna te gaan. Als ik me thuis terug wil trekken, kan dat op zolder. Daar heb ik een eigen appartementje gemaakt.”

Humor

“Het verdrietige aan deze situatie, is dat mijn moeder weet wat er aan de hand is. Ze vindt dat moeilijk. ‘Ik vind het zo fijn dat je er bent. Vind jij het wel fijn?’ vraagt ze soms. Of ze vraagt me of ze niet lastig is. Ik los veel met humor op. ‘Je bent zó lastig. Ik heb nog nooit iemand meegemaakt die zó lastig is als jij. Als je nog lastiger wordt, breng ik je weg, hoor’, zeg ik dan. Dan moet ze lachen, want ze weet dat ik een grapje maak, want ze is niet lastig. Ik weet niet of ze zich schuldig voelt. Ze voelt zich weleens te veel, denk ik. Zo nu en dan druk ik haar bewust de moederrol in, dat doet haar goed. ‘Mam, ik ben een beetje moe. Wil jij een kopje thee voor me zetten?’ vraag ik dan. En dan zie je haar opleven. Mantelzorgen zit ’m ook in die heel kleine dingen.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.