Susan Visser openhartig over moeilijke jeugd met verslaafde vader

Samen met haar moeder kijkt Susan in LINDA. terug op die bewogen periode uit hun leven.

Een nieuw begin

Toen Ellie haar man verliet, had ze geen baan, geld of eigen woning. Toch besloot ze samen met haar dochters te vertrekken. Uiteindelijk kreeg het drietal een flat in Vlaardingen, een plek die voor Ellie symbool stond voor een nieuw begin. “Ik weet nog hoe ik daar in mijn eentje met mijn rug tegen de voordeur stond en dacht: zó, hier komt niemand binnen die ik hier niet binnen wil. Dit is óns huis”, vertelt ze.

Voor Susan en haar zus kwam die beslissing op het juiste moment. “Het was iets waar mijn zus en ik al langer naar verlangden.” Tegelijkertijd begrijpt Susan dat haar moeder niet zomaar eerder kon vertrekken. “Je moet daar de moed voor vinden én ze heeft nog lang gedacht dat ze mijn vader kon helpen.”

Hoewel Susan haar thuissituatie van destijds als ‘onveilig’ omschrijft, vertelt ze ook dat haar ouders wel degelijk van elkaar hielden.

Op haar tenen lopen

Pas na de verhuizing ontstond er voor Susan ruimte om gevoelens te uiten die ze thuis lange tijd had ingehouden. Door de wisselende buien van haar vader had ze geleerd om zich ‘klein te maken’ en voortdurend op haar tenen te lopen. Toen ze zich in hun nieuwe huis eindelijk veilig voelde, kwam ook haar boosheid naar boven.

Verdriet én opluchting

Susan was 24 jaar toen haar vader overleed. De gevoelens die zijn overlijden bij haar losmaakte, kon ze met haar moeder delen. Naast verdriet voelde ze ook opluchting.

“Eigenlijk ging dat verdriet er vooral over dat zijn leven nooit is geworden wat het had kunnen zijn. Hij had zo veel talenten en een mooi gezin, maar het is hem nooit gelukt om daarvan te genieten en er iets van te maken.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Bron: LINDA.