Makelaar Mandy: ‘Mijn hoofd wordt warm. ‘O mijn god,’ zegt ze’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 16 september

Om kwart over negen staar ik naar Saskia’s naam op mijn telefoon.
Sinds bijna twee weken hebben we elkaar niet gesproken. Niet na haar gezicht dat dichtging. Niet na haar zin bij de deur.
Doe alsjeblieft niet alsof mijn hulp viezer is dan zijn macht.
Die zin ligt nog steeds ergens onder mijn ribben. Niet omdat hij oneerlijk was. Juist niet. Maar het voelt allemaal megarot.

Op kantoor probeer ik eerst nuttig te zijn. Ik mail iemand over ontbrekende stukken. Ik geef iemand anders een update. En ik open de factuur van Hoeksteen en doe hem meteen weer dicht omdat mijn bloeddruk omhoogschiet.

Een eikel

Daarna pak ik mijn privételefoon.
Ik typ:
Wil je koffie?
Ik kijk naar de zin.
Te gewoon.
Alsof er niets gebeurd is.
Ik wis hem.
Dan typ ik:
Ik was een eikel die donderdag.
Dat staat daar ook maar te staan. Bloot. Lelijk. Waar.
Ik stuur het voordat ik mezelf kan redden.

Dramatische diva

Drie minuten niets.
Zeven minuten niets.
Negen minuten en mijn ziel begint alvast een koffer te pakken.
Dan verschijnen er drie puntjes.
Klopt.
Ik lach. Niet omdat het leuk is, maar omdat het zo Saskiaans is. Ik ben nooit bang om haar te verliezen, zoals nu met Judith. Maar deze ruzie duurt nu al veel te lang.
Dat vindt Saskia blijkbaar ook want ze stuurt:
Maar ik was ook een dramatische diva.
Ik typ:
Wil je koffie?
Mijn borst wordt ineens warm.
Ja.

Vrede

Een half uur later komt ze binnen met twee bekers koffie en een zakje koekjes.
‘Ik heb vrede meegenomen,’ zegt ze.
‘Dat ruikt naar kaneel.’
Ze zet alles op mijn bureau en gaat zitten alsof ze nooit weg is geweest. Dat is haar talent. Binnenkomen alsof haar jas nog in de kamer ligt en ze alleen maar koffie is gaan halen.
Ik weet niet of ik haar moet knuffelen.
Saskia kijkt naar me.
‘Niet zo kijken. Ik heb geen vaas omgegooid.’
‘Nog niet.’
Ik pak mijn koffie vast. ‘Sorry.’
Ze blaast in haar beker. ‘Waarvoor precies? Ik wil een specificatie. Anders keur ik jouw vredesboodschap niet goed.’
Mijn maag maakt een klein sprongetje, maar zij merkt het niet. Of doet alsof.

Lelijk

‘Omdat ik deed alsof jij gek was dat je me wilde helpen,’ zeg ik. ‘En omdat ik dat zei van normale mensen.’
‘Dat was lelijk.’
‘Ja.’
‘En dom.’
‘Ook ja.’
Ik knik. ‘Vijfduizend euro is voor mij geen bedrag dat je even uit je mouw schudt.’
Saskia kijkt naar haar koffie.
‘Voor mij ook niet,’ zegt ze.
Het is net iets te snel.
Maar ik ben zo opgelucht dat ze hier zit, dat ik besluit het niet te horen.
Of misschien hoor ik het wel, maar leg ik er een kussen overheen.

Geld tussen ons in

‘Ik wil niet dat geld tussen ons in komt,’ zeg ik.
Ze kijkt op. ‘Dat is het al een beetje.’
Die komt aan.
‘Ik weet het.’
‘Ik bedoelde het goed.’
‘Dat weet ik ook.’
‘Maar jij trok meteen een hek op.’
‘Ik ben nogal goed in hekken.’
‘Ja,’ zegt Saskia. ‘Jij maakt er vaak zelfs een toegangspoort van.’
Ik glimlach.
Zij ook.
Voorzichtig.

Judith en Tijn

‘Hoe is het met Judith?’ vraagt ze.
Ik vertel over dinsdagavond. Over het stille huis. Over Fien bij Tom. Over Robin die Toms jongens cultureel ging opvoeden met boerderijdieren en dino’s. Over Judith die zei dat ze zich schaamde. Over haar hand op tafel.
Saskia luistert zonder grap.
Dat doet ze soms, ineens. Dan zie je dat onder al haar lawaai een heel rustige vrouw woont.
‘Goed,’ zegt ze als ik klaar ben.
‘Ja?’
‘Ja.’
Ik knik.

‘En Tijn?’ vraagt ze daarna.
‘Wat is daarmee?’
Ze trekt één wenkbrauw op.
Mijn hoofd wordt warm.
‘O mijn god,’ zegt ze.
‘Wat?’
‘Je hebt Tijn gedaan.’
‘Ik heb Tijn niet gedaan. Ik ben geen werkwoord met lipgloss.’
‘Maar je hebt hem wel grammaticaal vervoegd.’
‘Saskia.’
Ze begint te lachen. Ik ook.
Te hard misschien. Te opgelucht.

Factuur

Even is het weer gewoon. Twee vrouwen, koffie, vieze grappen en een kantoorplant die getuige is van alles.
Dan ziet Saskia de Hoeksteenfactuur op mijn bureau liggen.
‘Is dat hem?’
‘Ja.’
‘Mag ik?’
‘Nee.’
Ze trekt haar hand terug. Meteen.
Dat raakt me.
‘Sorry,’ zeg ik. ‘Het was niet zo fel bedoeld.’
‘Geeft niet. Ik heb er ook niets mee te maken.’
Maar het geeft wel.
Ik schuif de factuur dicht onder mijn agenda.
‘Ik wil het eerst zelf proberen,’ zeg ik.
Saskia knikt. ‘Oké.’

Minder alleen

Als ze later weggaat, geeft ze me bij de deur een knuffel. Gewoon weer mijn Saskia, met haar kin even op mijn schouder.
‘Geen hek,’ mompelt ze.
‘Geen vaas,’ mompel ik terug.
Ze lacht in mijn haar.
Als de deur dichtvalt, voel ik me lichter.
Niet rijker.
Maar wel minder alleen.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Zijn hand zit in mijn haar, zijn mond op de mijne’

Makelaar Mandy: ‘Ik lees het bedrag drie keer. Mijn handen worden koud en mijn keel trekt zich dicht’

Makelaar Mandy weekoverzicht: in bed met Tijn en de BN’er slaat keihard terug

Makelaar Mandy: ‘Een nieuw bericht. De BN’er. Mijn lach verdwijnt net zo snel dat het bijna knapt’

Makelaar Mandy: ‘Zijn hand glijdt naar mijn dij. Ik bijt zacht op zijn onderlip’