Hans van Ons campertje reist alleen verder na het verlies van zijn Wil

Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!

Meer informatie

Ons campertje

Het interview met Hans stond eigenlijk voor eind oktober 2025 gepland. Aanleiding was de ontroerende documentaire Ons campertje, waarin Hans en Wil worden gevolgd tijdens hun camperreizen door Europa. In de film is te zien hoe Hans zijn vrouw door de gevolgen van alzheimer steeds iets meer verliest en hoe hij liefdevol voor haar blijft zorgen. Je ziet ze samen genieten op een bankje, lopen over een Grieks strand, wandelen over uitdagende bospaden, een verjaardagstaartje kopen in Spanje en in de camper meezingen met Ritme van de regen van Rob de Nijs. Je ziet ook hoe Hans zijn vrouw onder de douche zet om haar haar te wassen en haar verschoont als ze een ongelukje krijgt tijdens het wandelen.

Alzheimer

Een gesprek voeren lukt niet meer. Wil weet niet hoe Hans heet en negeert hem soms, terwijl ze lacht en praat met haar denkbeeldige vriendin in de spiegel. Dat dat voor Hans enorm moeilijk is geweest, daar heeft Wil door haar alzheimer geen weet van. Ze leeft in haar eigen wereld en geniet in het moment. Onderweg heeft ze haar knuffelhond Flippie op schoot en vertelt ze aan hem wat ze allemaal ziet. Hans verdrijft zijn eenzame momenten door het delen van zijn verhalen, zorgen en vragen via een dagelijkse post op zijn Facebook-account Ons Campertje. Zijn berichten sluit hij steevast af met een bemoedigende tekst voor zijn volgers.

Ademhaling

Eind vorig jaar kwamen Hans en Wil even naar Nederland voor de première en promotie van de documentaire. Ze zijn bezig met de voorbereidingen op hun winterreis naar Portugal als vlak voor vertrek het leven een onverwachte wending neemt. Terwijl Hans bezig is om de route uit te stippelen, lijkt Wil te denken dat het wel mooi is geweest. Na een gezellig en druk weekend met hun drie zoons en kleinkinderen heeft Hans het idee dat Wil ergens pijn voelt. Een oorzaak is niet te vinden. Om de pijn te verlichten, krijgt Wil in de loop van de week wat morfine van de huisarts en valt in slaap. “Op maandagochtend 20 oktober sloot ik net een update op Facebook af met: ‘Een gezellige en fijne week allemaal’ toen ik Wils ademhaling hoorde veranderen. Ik ben bij haar op bed gaan zitten en tien minuten later is ze heel rustig en met een glimlach op haar gezicht ingeslapen.”

Knuffels

In de dagen na haar overlijden stroomt het huis vol met knuffels. “Wils laatste wens was om knuffels te krijgen in plaats van bloemen. Uit het hele land werden ze bezorgd, tweehonderd in totaal. Onze laatste reis maakten we op de dag van de uitvaart. Met de camper heb ik Wil door een erehaag van mensen naar het crematorium gereden. Het waren onze laatste mooie en intense momenten samen. Ik zat huilend achter het stuur.”

Lees ook Anita is jong en heeft dementie: ‘Ik ben een gelukkig mens mét een verschrikkelijke ziekte’

Vrede

Ondanks het grote gemis heeft Hans er vrede mee hoe Wil is heengegaan. “Door de alzheimer zat ik al jaren in een rouwproces. Dat begon op het moment waarop Wil niet meer wist wie ik was. Toen ben ik mijn maatje en mijn vrouw eigenlijk al verloren. Maar mijn liefde voor haar is gebleven. Dat maakte het ook mogelijk en dragelijk om elke dag voor haar te zorgen. Ik heb bij ons trouwen beloofd dat ik er voor haar zou zijn in goede en in slechte tijden en daarom wilde ik haar niet in een verpleeghuis laten opnemen.

Onvergetelijk

We hebben door het reizen met ons campertje vier mooie jaren aan ons huwelijk toegevoegd. We hebben gedaan waar we altijd al van genoten: landen bezoeken, wandelingen maken, dingen bezichtigen. De mooie plekken waar we geweest zijn, de mensen die we hebben ontmoet en de hartelijkheid waarmee we zijn ontvangen, zijn onvergetelijk. Wil – die altijd panisch was voor paarden – heeft een paard geaaid. Op haar 70ste zat ze voor het eerst in een trein en we hebben als niet-katholieken de Paus ontmoet. En zo kan ik nog veel meer mooie momenten opnoemen. Wil genoot van en in het moment. Dat ze een kwartier later niet meer wist wat ze gezien had, vond ik niet zo belangrijk.”

Weer op pad

Na Wils afscheid brengt Hans de tweehonderd knuffels naar mensen met dementie in verschillende verzorgingshuizen. Hij is ook aanwezig bij vertoningen van de film Ons campertje in verschillende plaatsen door het land en ontmoet de mensen die hem al jaren online volgen. “Dat was een grote steun. Maar thuis was de woonkamer leeg. Het was de plek waar Wil opgebaard had gelegen. Ons huis was niet meer het gezellige thuis dat we ooit hadden en voor mijn gevoel kon ik beter in de camper zitten. Onderweg verandert het uitzicht steeds en kom je mensen tegen om een praatje mee te maken. De reis naar Portugal had ik al uitgestippeld. Twee weken na het afscheid ben ik weer op pad gegaan.”

Hand in hand

Na 56 jaar samenzijn mist Hans de fysieke aanwezigheid van Wil, maar voor zijn gevoel reist ze nog altijd met hem mee. Op de bijrijdersstoel zitten Wils knufffelhond Flip en slaapknuffel Donald. De liedjes die ze samen luisterden, luistert Hans nu alleen. Iedere avond steekt hij een kaarsje aan bij de foto van Wil. “We hebben sinds onze tienerjaren lief en leed gedeeld en al die herinneringen draag ik bij me. Ik praat en schrijf nog vaak in de wij-vorm. Op een van de eerste dagen van de reis heb ik een ring laten maken waar as van Wil in zit. Zo draag ik haar bij me. Als ik een wandeling maak, vouw ik mijn handen op mijn rug in elkaar. Zo heb ik het idee dat ik nog steeds met Wil hand in hand loop. Daar voel ik me prettig bij. We zijn nog steeds samen, zij het in verschillende dimensies.

Lees ook Alicia is mantelzorger voor haar schoonmoeder: ‘Soms ben ik er klaar mee’

Goed leven

Eigenlijk gaat het behoorlijk goed met me. Ik voel me lekker en heb van dag tot dag een goed leven. Overdag ben ik op pad en ’s avonds geniet ik van mijn wijntje, een muziekje en de rust. Af en toe geeft de rouw om Wil me een knal voor mijn hoofd. Ik voel tijdens mijn wandelingen in de natuur niet alleen, want er zijn hertjes en vogels en de zon schijnt, maar ik voel me wel eens eenzaam. Vooral als ik door de stad loop. Tijdens de Portugal-reis ben ik nergens op een terras gaan zitten. Dat was te confronterend. Terwijl ik op een kerstmarkt foto’s maakte van de verlichting, zag ik overal om me heen mensen hand in hand lopen en elkaar knuffelen. De tranen schoten in mijn ogen. Inmiddels ga ik wel weer alleen aan een tafel in een restaurant zitten en ergens koffiedrinken, maar ik ben nog aan het leren om ook daar weer meer van te genieten.”

Volgers

Ook nu, tijdens zijn zomerreis door de Baltische Staten, deelt Hans iedere dag lief en leed met zijn Facebook-volgers. Ons Campertje begon als een pagina om hun drie zoons op de hoogte te houden tijdens de reizen. Inmiddels volgen meer dan 36.000 mensen zijn avonturen. Voor Hans voelen ze als online-familie. “De laatste jaren met Wil kon ik mijn emoties niet meer bij haar kwijt. Maar ik kon ze wel van me afschrijven. Met sommige volgers zijn vriendschappen ontstaan. Er bestaat veel eenzaamheid. Met mijn berichten wil ik mensen een hart onder de riem steken en ze iedere dag weer aanmoedigen om samen de dag te plukken. Ik doe dat ook als tegenwicht voor alle negatieve berichten op Facebook. De reacties die ik van volgers krijg helpen ook mij om de meest sombere dagen kleurrijk te maken.”

Nieuw ritme

Zonder Wil is het voor Hans zoeken naar een nieuw ritme. “Dat is lastig en neemt tijd in beslag, maar gaandeweg ontdek ik dat het steeds beter gaat. Ik heb jaren voor twee geleefd. Ik had 24 uur per dag de zorg over Wil en moest continu opletten. Dat hoeft nu niet meer. Ik was bijvoorbeeld heel lang iedere ochtend om vijf uur wakker. Ik stond altijd eerder op dan Wil, zodat ik wat tijd voor mezelf had voordat zij wakker werd. Na haar overlijden werd ik nog weken op hetzelfde tijdstip wakker. Langzamerhand lukt het me om steeds beter te blijven liggen tot zeven uur.”

Wereld zonder narigheid

Hans noemt de keuze om de camper te kopen en met Wil op reis te gaan de beste van zijn leven. “Ik zou het zo weer overdoen. Toen Wil de diagnose alzheimer kreeg, heb ik zitten huilen in de spreekkamer van de arts. Ik had geen idee hoe de toekomst eruit zou zien. Gaandeweg ben ik de angst voor het onbekende kwijtgeraakt. Ik heb geleerd om te leven bij de dag. Door alzheimer leefde ik niet alleen meer in mijn eigen wereld, maar ook in de wereld van Wil. Een wereld waarin zij praatte en lachte met haar denkbeeldige vriendinnen en onderweg aan knuffelhond Flippie vertelde wat ze zag. In die wereld bestond geen ellende of narigheid. Zij keek heel onbevangen naar de wereld, als een kind. Die manier van kijken heb ik me ook weer eigengemaakt.”

Wissel

Hans hoopt dat mensen die de documentaire zien beseffen dat dementie geen eindstation is, maar een wissel die je levenspad verandert. “Ook met dementie is nog een heleboel mogelijk. Je kunt nog veel ervaringen toevoegen aan de dagen. Wij hebben gekozen voor reizen met de camper, maar je kunt ook met je partner of moeder een weekendje weggaan of een dagje naar het strand. Je kunt samen in een restaurant gaan zitten, ondanks dat je weet dat hij of zij niet meer eet zoals het hoort. Dat zijn dingen die gewoon nog kunnen en waarvan ik hoop dat mensen dat inzien na het kijken van de documentaire of het lezen van mijn berichten.

Doorgaan

Onze drie zoons hebben zich weleens zorgen gemaakt over het reizen met hun moeder. Vooral omdat mij iets kon overkomen en hun moeder volledig van mij afhankelijk was. Dat ik nu alleen op reis ben en mijn leven leef zoals ik me er goed bij voel, vinden ze vele malen beter dan dat ik thuis achter de geraniums ga zitten wegkwijnen. De rest van de zomer reis ik door de Baltische staten en als ik genoeg tijd heb, ga ik via Finland en Zweden terug naar huis. En wie weet ga ik komende winter met de camper naar het noorden. Zolang ik er mentaal en fysiek toe in staat ben, blijf ik dit doen.”

Ons campertje

De documentaire Ons campertje is te zien op NPO Start. Dit najaar zullen er ook weer filmvertoningen zijn op verschillende locaties in Nederland, waarbij Hans in gesprek gaat met documentairemaker Diny van Hoften en het aanwezige publiek. Kijk voor data op de Facebook-pagina Ons campertje.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.