Makelaar Mandy: ‘Haar ogen worden vochtig, maar ze houdt zich groot’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 2 september

Vandaag wordt Fien één.
Eén.
Mijn heerlijke mirakel. Vorig jaar was ze nog een warm pakketje in Judiths armen en stonden we allemaal om haar heen alsof niemand van ons ooit eerder een baby had gezien.
Nu is ze al een mensje met een eigen wil, dat sokken gijzelt en het cadeaupapier van mijn prentenboek waarschijnlijk interessanter vindt dan het cadeau.

Nog geen bericht van Judith

Ik zet het pakje op mijn bureau en voel door het ballonnenpapier heen de dikke bladzijden. Een schaap, een koe en dat varken met een gezicht alsof hij liever niet gestoord wil worden.
Ik heb nog steeds geen bericht van Judith.
Ook geen: Fien is vandaag jarig, kom je nog?
Niets.
Ik pak mijn werktelefoon, omdat mijn privételefoon vandaag een klein martelapparaat is geworden. Ik heb vanmorgen alvast een felicitatie verstuurd en blijf onophoudelijk luisteren of er al iets piept in mijn tas, maar het blijft angstaanjagend stil.

‘Ze bewegen’

Iets na tienen belt Paul Zonder Sokken over Appelgaard. Zijn verkopers willen iets zakken, maar niet genoeg. Natuurlijk niet. Mensen zakken in huizenland altijd veel te weinig.
Ik bel meneer Van Rijssen.
‘Ze bewegen,’ zeg ik.
‘De goede kant op?’
‘Niet hard genoeg, maar ze bewegen.’
Hij zucht. ‘Ik wil niet dom doen. En de tijd is niet aan mijn kant. Zij hebben het in overvloed en ik wil dat huis.’
‘Dat is een waarheid als een koe.’

Cijfers op tafel

Ik denk aan het prentenboek. Nog niets van Judith.
‘Maar weet je, Mandy, ik denk de hele tijd aan mijn boekenkast. Aan hoe leuk die daar staat in die achterkamer.’
‘Dat is geen reden om duizenden euro’s te veel te betalen.’
‘Nee.’
We rekenen. Nog een keer. Zijn stem wordt rustiger als de cijfers op tafel liggen. Cijfers kunnen koud zijn, maar ze geven wel duidelijkheid.
‘Denk er maar even over na.’ Ik voel dat ook hij beweegt.

Uit eten

Als ik ophang, wacht er een appje van mijn moeder.
Lieverd, zullen wij deze week een keer met z’n drieën uit eten? Vik en ik trakteren. Ik zou het leuk vinden weer eens iets met mijn dochter te doen. Gewoon gezellig. Geen zware gesprekken en er even op uit.
Ik lees het twee keer.
Met z’n drieën. Mijn moeder, Vik en ik.
Uit eten.
Ergens in mij gebeurt meteen iets dubbels. Warmte, omdat ze het vraagt. Omdat ze zin heeft. Omdat ze ‘gewoon gezellig’ schrijft en dat voor haar nog steeds niet vanzelfsprekend is.
En pijn, omdat mijn eerste gedachte niet is: leuk.
Mijn eerste gedachte is: wat kost dat?

Uitnodiging

Daarna voel ik me een slecht mens. Mijn moeder wil met me uit eten en ik denk aan mijn bankrekening. Aan vijfduizend euro. Aan benzine. Aan een kartonboekje van €8,95 dat ik gisteren al bijna als investering heb behandeld.
Ik typ:
Lijkt me fijn. Maar jij hoeft niet te trakteren hoor.
Haar antwoord komt snel.
Jawel. Dit is mijn uitnodiging. En maak je geen zorgen, ik heb de menukaart al bekeken en er staat genoeg op wat ik wil proberen!
Daar moet ik stiekem om lachen.

Zo ver gekomen

Orthorexia verdwijnt niet omdat iemand een paar keer goed eet. Dat weet ik. Mijn moeder weet dat nog beter. Maar ze werkt eraan. Elke dag. Aan eten. Aan minder controleren. Aan niet van elk bord een examen maken.
En ik wil er geen ding van maken nu ze zo ver is gekomen. Als zij denkt dat ze dit aankan, dan meld ik me vrijwillig aan.
Dus typ ik dat ik graag gebruik maak van de uitnodiging.
Ze stuurt een hartje.

Feestweek

Ik leg mijn telefoon neer en kijk naar Fiens cadeautje.
Familie. Geld. Eten. Vriendinnen die zwijgen. Mannen die geld lenen en daarna denken dat ze daarmee een sleutel van het pand en van je hart krijgen.
Wat een feestweek.

Judith

Aan het einde van de middag rijd ik naar Judith.
Ik heb expres niet gevraagd of ik welkom ben. Dat is laf en moedig tegelijk, dus waarschijnlijk precies mijn niveau.
Voor de deur hoor ik binnen lawaai. Robin roept iets. Fien kraait. Tom lacht. Mijn hart doet een stom sprongetje van opluchting bij Toms stem, omdat dat betekent dat Judith niet alleen is. En meteen daarna een kleiner sprongetje van ongemak, omdat ik straks misschien een ongemakkelijke situatie veroorzaak.

Boekje

Judith doet open.
Ze ziet er moe uit. Haar haar zit in een staart, haar trui heeft glitters op één mouw en volgens mij zie ik banaan op de andere.
We kijken elkaar aan.
‘Hoi,’ zegt ze.
‘Hoi. Ik kom alleen even dit brengen.’
Ik houd het boekje omhoog.
Uit de woonkamer roept Robin: ‘Is dat voor Fien?’
‘Nee,’ zeg ik. ‘Voor jou. Een stevig boekje over boerderijdieren. Precies jouw niveau.’
Hij komt de gang in rennen. ‘Ik kan al lezen, hoor.’
‘Dan mag jij haar voorlezen.’

Cake

Fien kruipt achter hem aan, scheef, snel en zeer tevreden over zichzelf. Op haar hoofd zit een platgedrukt kartonnen feestmutsje dat op een mislukte satellietschotel lijkt.
‘Hiep hiep hoera,’ zeg ik.
Fien slaat met haar hand op de grond.
Dat neem ik als dankwoord.
Judith pakt het cadeautje aan. Haar vingers raken de mijne heel even.
‘Lief,’ zegt ze.
Meer niet.
Maar ook niet minder.
Tom verschijnt in de deuropening met een bordje cake. ‘Mandy. Wil je een stukje?’
Ik kijk naar Judith.
Daar is het. De seconde waarin zij kan zeggen: nee, ze gaat net weg.
Ze doet het niet.
‘Als je tijd hebt,’ zegt ze.
‘Eén klein stukje, dan.’

Lelijk

In de woonkamer zit ik op de rand van de bank met cake op een servetje. Fien slaat op haar boekje. Robin leest met grote ernst: ‘De koe zegt boe.’
‘Sterk plot,’ zegt Tom.
Judith lacht. Heel kort.
Dan kijkt ze naar mij.
‘Ik deed die vrijdag lelijk,’ zegt ze zacht, terwijl Robin probeert uit te leggen dat varkens eigenlijk slimmer zijn dan honden.
Ik slik.
‘Ja.’
Ze knikt. Alsof ze dat verdiend vindt.

Fien is jarig

‘Vandaag niet,’ zeg ik.
Haar ogen worden vochtig, maar ze houdt zich groot.
‘Vandaag is Fien jarig.’
Judith kijkt naar haar dochter, die net probeert in het boekje te bijten.
‘Ja,’ zegt ze. ‘Vandaag is Fien jarig.’
Ik eet mijn cake op.
Hij smaakt droog.
Maar ik blijf zitten tot Robin het schaap ook nog heeft gedaan.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Dan trilt mijn mobiel in mijn tas. Tijn. ‘Wandelen?”

Makelaar Mandy: ‘Mijn mobiel licht op. Even hoop ik Judith. Natuurlijk niet. De BN’er’

Makelaar Mandy weekoverzicht: twijfels over Tijn en een keiharde confrontatie met de BN’er

Makelaar Mandy: ‘Het wordt stil. Daar is hij dan. De zin’

Makelaar Mandy: ‘‘Ik wil alleen dat je loskomt van hem’, zegt ze’