Esther is mantelzorger voor haar ernstig zieke vader: ‘Ik doe het met alle liefde hoor, begrijp me goed, maar soms is het veel’

Geen vakman

“Vier jaar geleden verhuisden wij. Mijn vader was altijd een handige man, dus hij kwam ons helpen. Hij legde het laminaat slordig, wat niks voor hem was – hij was altijd zo secuur. ‘Ik ben geen vakman, hè’, lachte hij het weg. Ik merkte ook een verandering in zijn fysieke houding en hij begon te trillen. Er ging wel een belletje rinkelen, maar ik wilde geen slapende honden wakker maken. Ik zou het wel aankijken. Aan dementie dacht ik niet.”

Extra paar oren

“Mijn ouders waren altijd heel reislustig. Twee jaar geleden overwinterden ze in Portugal en daar werden ze allebei ziek. Mijn vader reageerde niet op de zware medicijnen die hij kreeg. Ze hebben hun tijd in Portugal uitgezeten en vlogen terug naar Nederland. Weer thuis ging mijn vader de medische molen in. Hij bleek longkanker te hebben, maar de arts zag dat er meer speelde, dus hij werd doorgestuurd naar een specialist ouderengeneeskunde. Vanaf dat moment werd ik ook meegevraagd naar afspraken. Mijn moeder is doof, ik was aanvankelijk ‘het extra paar oren’. De diagnose was Lewy Body Dementie – een vorm van dementie met een grillig verloop dat vaak samengaat met Parkinson.”

Slachtofferrol

“De longkanker bleek uitgezaaid. Mijn vader kreeg immuuntherapie en vervolgens een allergische reactie op de contrastvloeistof. Het ging ontzettend slecht met hem en we namen al afscheid van hem. Maar verrassend genoeg kwam hij er weer bovenop. De therapie slaat aan, maar de dementie haalt hem in. Mijn vader wil continu over zijn ziekte praten, er is geen ruimte meer voor anderen. Iedereen moet horen hoe erg het wel niet is. Hij laat zich door mijn moeder koffie en ontbijt op bed brengen en maakt haar ’s nachts wakker voor gesprekken over hoe slecht het wel niet met hem gaat. Mijn vader is ziek, maar mijn moeder heeft het écht zwaar. Daarom besteed ik vooral aandacht aan haar. Het is mijn zorg dat zij op de been blijft.”

Lees ook Adele was mantelzorger voor haar vader en nu voor haar moeder: ‘Het voelt absoluut niet als een opgave’

Nergens zo veilig

“Elke woensdag ga ik koffie met haar drinken en dan even samen naar de stad voor een lunch. Ik heb een broer, maar mijn ouders belasten hem niet met de zorg, omdat hij verder weg woont en een heel drukke baan heeft, zo zeggen ze. Maar ik heb ook een drukke baan! Ik doe het met alle liefde hoor, begrijp me goed, maar soms is het veel. Ik ga mee naar medische afspraken, ik help plannen en ik ben er voor de praktische zaken. Daarnaast ben ik intens verdrietig, omdat mijn vader zo ziek ik. Ik heb me nergens zo veilig gevoeld als bij mijn ouders en moet er niet aan denken dat ze wegvallen.”

Vrijwilligerswerk

“Ik durf niet te veel aan de toekomst te denken. Mijn moeder wil naar een appartement, mijn vader vindt dat onzin. Sinds een tijdje gaat hij op de woensdag naar de dagbesteding. Of, vrijwilligerswerk, zoals hij dat zelf noemt. Elke woensdag moeten we praten als Brugman om hem erheen te krijgen, alsof je een kind huilend op de opvang achterlaat. Als hij er is, heeft hij het er wel altijd leuk.”

Offer brengen

“Samen met de casemanager houd ik vinger aan de pols. Als het niet meer gaat, moet hij het huis uit. Het gesprek over het medische beleid hebben we al met hem gehad, daarin zijn we heel open. Hij wil niet gereanimeerd worden. Ik probeer in mijn rol als dochter te blijven, maar dat is door mijn werk lastig, ik weet te veel. Mijn moeder ziet echt in hoeverre hij achteruitgaat, maar zij pakt hem ook met fluwelen handschoentjes aan. Ik probeer haar zoveel mogelijk te ontlasten. Ik heb al op mijn werk uitgezocht of ik in de toekomst een dag minder kan gaan werken en dat is mogelijk. Dat offer wil ik brengen.”

Geen dramaqueen

“Ik ben 50 en een wandelende hormoonbom. Drie jaar geleden heb ik borstkanker gehad, dus ik mag geen hormonen nemen. Ik kan onredelijk zijn, maar als het hierbij blijft qua overgangsklachten, teken ik ervoor. Je hebt er mee te dealen… Mijn voordeel is dat ik geen dramaqueen ben. Ik ben hard voor mezelf en wars van zelfmedelijden. Ik kan mijn verhaal goed kwijt bij mijn moeder, vriendinnen en vriend. Het mantelzorgen is nu nog te behappen, het is meer een nog niet zo heel drukke bijbaan. Ik hou alleen mijn hart vast voor de toekomst.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.