Eveline: ‘Mijn CIDP is op zich al vervelend, maar daarbij hoort ook dat ik levenslang onder controle sta’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Roelien
Zelf lees ik ook columns. Vooral degenen waarin écht iets wordt geschreven. Zo was ik altijd onder de indruk van Roelien, kennen jullie haar nog? Ik hou ervan om de psyche van mensen te ontdekken. Wat denken ze. Wat voelen ze. Misschien is dat journalist-eigen. Misschien is dat mens-eigen.
Ziek zijn
Af en toe sloeg ik een column over, vooral als het ging over ziek zijn. Ik was jonger, gezond, zat vol met plannen. Als ik in zin één las dat iemand haar spataderen had verwijderd of een afvalpil probeerde, dan wilde ik dóór. Ik had nog zoveel leuks te doen. Ik wilde niet sippen met anderen, maar appeltaart bakken of nog snel even die ansichtkaart schrijven.
Angst dat mijn. stukjes saai worden
Destijds sportte ik driemaal in de week bij Els, mijn instructrice in Duiven. Ze was lief en haar lessen waren fantastisch. Op de danspasjes na kon ik aardig meekomen. Ik vond die korte dansjes heerlijk, maar ik ben meer van de squats dan van de pirouettes.Nu ben ik niet meer gezond. En stiekem is daar die angst dat mijn stukjes saai worden. ‘Je kunt dit zeker delen,’ zei de hoofdredactrice van Vriendin. Maar dan slaan ze me over, dacht ik.
Levenslang onder controle
Al die gedachten wirwarden door mijn bovenkamer toen ik in Fordy naar het ziekenhuis in Limoges reed. De radio stond aan, maar ik hoorde niets. Ik snoof en zuchtte terwijl ik elke minuut op de klok wegkeek.
Mijn CIDP is op zich al vervelend, maar daarbij hoort ook dat ik levenslang onder controle sta. Elke zes maanden word ik gecontroleerd en gemeten. Er is een ‘ijkpunt’ vastgesteld, zodat mijn neuroloog kan zien wanneer de infuusbehandeling met immunoglobulinen moet gaan beginnen. Vanaf dan word ik vaste klant in Chenieux, de kliniek waar ik inmiddels kind aan huis ben.
Geen gevoel in mijn onderbenen
Mijn neuroloog, een leukerd van begin dertig, was terug van zwangerschapsverlof. De foto van haar eerste kindje, Nora, pronkte op haar bureau. We kletsten over doorwaakte nachten terwijl ze me met stemvorken, haar vuisten en andere medische apparatuur onderzocht. Ik heb nog steeds geen gevoel in mijn onderbenen. De trillingen waren pijnlijk voelbaar in mijn handen (dat is goed nieuws voor een schrijver!), maar helaas totaal afwezig in beide onderbenen tot de knie. Ik voelde niets.
Half jaar uitstel
Heel even wilde ik zielig doen, maar dat past niet bij mij. Ik kleedde me aan en maakte grapjes in het Frans. Het waren de zenuwen. Want wat zou het worden? Vijf dagen achter elkaar vijf uur aan het infuus en na vier weken weer alles opnieuw, of mijn medicatie blijven gebruiken tot de volgende prik- en plakronde?
Het werd het laatste. Ik heb weer een half jaar uitstel.
Vandaag even niet
Vrolijk reed ik terug in Fordy. Ik belde Emiel via het dashboard. Vertelde hem alles terwijl ik op mijn stoel wipte bij The Winner Takes It All van ABBA. En ja, ik heb CIDP. En ja, ik kan steeds minder. In januari komt er pas weer een dag vol tests. Maar vandaag even niet. Vandaag heb ik er weer een half jaar bijgekregen.
En als u dit leest, hebt u deze column blijkbaar tóch uitgelezen. Dus misschien valt het wel mee met met die saaie gezondheidscolumns…
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
