Monique Westenberg voelde zich machteloos door verslaving bij dierbaren: ‘Je staat te schreeuwen in een woestijn’

Monique liet enkele maanden geleden zogenoemde NEI-therapie uitvoeren. Die afkorting staat voor neuro-emotionele integratie, een methode die zich richt op het opsporen en loslaten van onverwerkte emoties en oude patronen. Volgens Monique heeft die ervaring haar nieuwe inzichten gegeven in de manier waarop gebeurtenissen uit het verleden nog altijd kunnen doorwerken in het dagelijks leven.

Hoewel de therapie recent plaatsvond, gaan de emoties waar ze mee aan de slag ging veel verder terug. In de podcast vertelt ze hoe moeilijk het is om iemand van wie je houdt te zien worstelen met verslaving, terwijl je zelf machteloos aan de zijlijn staat. “Als je te maken hebt met verslavingen bij mensen van wie je ontzettend veel houdt en je voelt dat je niets kunt doen, sta je eigenlijk een beetje hulpeloos toe te kijken”, vertelt ze.

Lees ook

Monique Westenberg over Noa Braaf: ‘Ik kijk ernaar uit haar te ontmoeten’

Problemen

Volgens Monique draaide het daarbij niet alleen om haar ex-partner André Hazes. Ook andere mensen in haar directe omgeving hebben in het verleden met soortgelijke problemen geworsteld. Daardoor voelde ze zich lange tijd alsof ze de enige was die zag wat er werkelijk aan de hand was. “Ik heb vaak het gevoel gehad dat je staat te schreeuwen in een woestijn. Niemand hoort je. Alle mensen tegen wie je iets zegt of probeert te laten weten dat er iets speelt… Niemand luistert. Ik voelde me heel eenzaam.”

Die gevoelens van eenzaamheid gingen hand in hand met constante zorgen. Monique vertelt dat angst jarenlang een vaste plek in haar leven innam. Angst voor wat er kon gebeuren, voor verkeerde keuzes van anderen en voor wat de toekomst zou brengen. “Heel veel angst, dat die persoon iets zou overkomen. Of dat ze heel verkeerde beslissingen nemen. Echt angst voor de toekomst.”

Lees ook

Monique Westenberg geraakt door theatershow van André Hazes: ‘Tranen rollen over mijn wangen’

Diepe impact

Wie nooit met verslaving binnen de familie- of vriendenkring te maken heeft gehad, begrijpt volgens haar misschien niet altijd hoe diep de impact kan zijn. De gevolgen verdwijnen namelijk niet automatisch wanneer de situatie verbetert. Ook daarna blijft er vaak een periode van herstel over. “Een ander zal dat misschien niet snappen, maar als je erin hebt gezeten, doe je dat wel. Het is echt een proces. Als je continu in de overlevingsstand hebt gestaan, moet je daar lang van helen. Dat blijft.”

Toch overheerst niet alleen het verdriet. Monique kijkt ook met dankbaarheid naar waar ze nu staat. De mensen om wie ze zich jarenlang zorgen maakte, maken het volgens haar tegenwoordig goed. Regelmatig praat ze nog met naasten over die moeilijke periode, die hen allemaal heeft geraakt. “Wat een tijd was het. En wat een angst en pijn heeft het allemaal gebracht.” Juist daardoor voelt de huidige rust extra waardevol. Want hoewel sommige littekens blijven, is er volgens Monique ook ruimte ontstaan voor iets anders: opluchting, herstel en vooral dankbaarheid. Een proces dat misschien niet van vandaag op morgen klaar is, maar wel stap voor stap vooruitgaat.

Beeld: ANP

Bron: Lullen en Poetsen

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.