Marianne gaat de strijd aan met haar koopdrang: ‘Ik zie iets waar ik als een magneet naartoe word getrokken’

Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!

Meer informatie

Junglehuisje

Mijn junglehuisje in Bali zit echt in de eh ja, jungle dus. Ik ben al een aantal keer op pad geweest voor een wandeling, een waterval, een lekkere Balinese massage en ik heb nog geen toerist gezien. Geen toeristen betekent ook geen winkeltjes. Op zich is dat natuurlijk beter voor mijn portemonnee en latent aanwezige shopverslaving, maar ik moet bekennen dat ik ook wel zin heb om de stad in te gaan. Wat rondstruinen en misschien wat moois voor mezelf kopen. Daarvoor heb ik speciaal verjaardagsgeld gevraagd.

Verjaardagsgeld

Normaal gesproken vraag ik nooit geld, maar nu in mijn bespaarjaar wel, om tóch iets te kunnen kopen. De stad ingaan voelt als een cadeautje. Thuis ga ik natuurlijk weleens de stad in, maar ik wandel geen winkels meer in. Dat is de kat op het spek binden. Een vriend van de host waar ik verblijf wil me wel naar de stad rijden. In het midden van het drukke stadscentrum zet hij me af. Ik besluit om eerst even op een terrasje te gaan zitten om wat te drinken en mijn route uit te stippelen. Ik wil ook nog graag een bepaalde tempel en een koffieplantage bezoeken. En natuurlijk… winkelen!

Week in de benen

Dan is het eindelijk zo ver, de winkeltjes zijn in zicht. In de verte zie ik de kleurrijke jurken en sarongs al hangen. Ik word meteen week in de benen, wat hou ik hier toch van. Ik voel me net een klein kind als ik mijn handen over de kleurrijke stoffen laat gaan. Voor ik het weet staat er een verkoopster voor me die me zo’n beetje de hele winkel wil laten opkopen.

Als een magneet naar toegetrokken

Nu heb ik één gouden regel en dat is hoe meer je aan me trekt om iets te kopen, des te sneller ik wegvlucht naar een andere winkel. Dat doe ik dus ook. Maar o, daar zie ik iets in de verte waar ik als een magneet naar toegetrokken wordt. Een azuurblauwe, zijden kimono met een prachtige bloemenprint. Ik voel het direct, deze moet mee naar huis.

Ster in onderhandelen

Uiteraard laat ik dat niet blijken. Ik ben namelijk een ster in onderhandelen. Of het nu gaat over spulletjes op een buitenlandse markt of een keuken, badkamer of auto in Nederland, mij kun je erbij hebben. De verkoopster van het kraampje staat op en wandelt op me af. Ze groet me vriendelijk zonder verkooppraatjes, precies wat ik fijn vind. Al gauw zijn we het eens over de prijs. De zijden kimono verdwijnt in een tasje.

Deze wil ik óók hebben

Net als ik weg wil lopen valt mijn oog op een ándere, minstens zo mooie kimono. Mijn hart slaat op hol, deze wil ik óók hebben. Dan begint de innerlijke dialoog: wat moet je met twee kimono’s? Dit is niet bewust shoppen, dit is gewoon hebben, hebben, hebben, oftewel, mijn shopverslaving. Maarja… ik heb nog verjaardagsgeld over… NEE MARIANNE! Ik spreek mezelf hardop toe. DIT GAAN WE NIET DOEN! Ik weet dat ik de kimono moet laten. Het past niet bij hoe ik wil omgaan met kleding kopen. Straks na mijn bespaarjaar niet, maar nu hier ook niet. Er zit maar een ding op en dat is weglopen. Weglopen van alle verleidingen (lees kimono’s) hier. Anders breek ik de afspraak met mezelf.

Disclaimer: zowel Vriendin als Marianne zijn geen financieel adviseurs. Geen van deze columns zijn te lezen als financieel advies. Overleg serieuze financiële beslissingen altijd met een adviseur.

Waar blijft dat geld toch? Journalist Marianne (43) verdient prima, maar heeft altijd tekort. Als het besef indaalt dat ze een koopverslaving heeft, weet ze: het roer moet drastisch om. Mariannes challenge voor 2026: lukt het haar dit jaar een groot bedrag te spáren in plaats van alles meteen uit te geven?

Lees meer van Martine

Marianne verdiende prima, maar had nóóit geld over: nu gaat het roer om