Carola: ‘Onze ruzies hebben bijna altijd een spannend staartje…’
Vriendin-lezeressen delen de spannendste, bijzonderste of meest liefdevolle ervaring uit hun slaapkamer. Deze week Carola, die bijna een goede reden heeft om ruzie te maken met haar man…
Even voorstellen:
Carola (49)
Kinderen: 2 + 3 bonuskinderen
Status: woont samen
Aantal sekspartners: 15
Frequentie: 1x per week
Spannendste plek ooit: in ons eigen tuinhuisje
Raakt opgewonden van: langharige mannen
Knapt af op: schurende stoppels
Zegt geen nee tegen: Fetja van Huêt
Geeft haar seksleven een 8
Samengestelde gezin
Carola: “Ik zou niet alleen Jeroen, maar ook zijn kinderen niet meer kunnen missen. Toch is ons samengestelde gezin niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Jeroen heeft drie kinderen, ik twee, allemaal in de puberleeftijd. Eigenlijk is ons huis wat te klein voor ons zevenen. Dan kijkt er vast niemand van op dat, naast dat het gelukkig ook vaak heel gezellig is, het geregeld knalt. Dat de deuren nog steeds in hun sponningen hangen, is eigenlijk een wonder. Het zijn niet alleen de kinderen die botsen. Ook Jeroen en ik staan weleens tegenover elkaar. Ik kan het niet uitstaan wanneer hij kritiek heeft op mijn dochters. En ook de troep die hij maakt… ‘Mijn zesde kind’ noem ik hem soms – waarna hij geheid ontploft.
Positieve
Het leuke is wel dat onze botsingen ook een positieve kant hebben. Ze hebben namelijk standaard een intiem en opwindend staartje. Vorige week vrijdag nog. Ik had uitgebreid gekookt voor ons allemaal, maar om tien over zes was Jeroens tweeling er nóg niet. We moesten ze zelf bellen om te horen dat ze bij vrienden bleven eten. Op dat moment hield ik mijn mond, maar toen Jeroen en ik afruimden, snauwde ik hem toe dat hij zijn kinderen echt strenger moest aanpakken. Reden voor hem om een paar oude koeien uit de sloot te halen over mijn dochters. We begonnen te bekvechten en dat werd al snel zo fel dat Jeroen me aan mijn mouw mee naar buiten trok, zodat onze kinderen ons niet zouden horen.
Sorry
In de tuin ruzieden we verder, zinloze verwijten over en weer. Ik wilde net woest weglopen om met mijn koptelefoon in bad te gaan zitten, de enige plek waar ik echt alleen kan zijn, toen Jeroen inbond. ‘Sorry,’ zei hij opeens, ‘je hebt gelijk over de tweeling. Ik spreek ze erop aan.’ Hij keek er zo verontschuldigend bij dat ik meteen ontdooide en toestond dat hij zijn armen om me heen sloeg. Terwijl ook ik sorry zei, begon Jeroen zacht mijn hals te kussen. En hij blies even plagerig in mijn oor, iets waar ik verrukkelijke rillingen van over mijn rug krijg.
Passie
En toen gebeurde wat er meestal gebeurt: het vuur tussen ons, waardoor we als kemphanen tegenover elkaar hadden gestaan, sloeg om in passie. Het gekke is namelijk dat ruziemaken óók een soort van aandacht geven aan elkaar is; iets wat er in ons drukke gezin weleens bij inschiet. Als je het zo bekijkt, is het zelfs een soort van voorspel. Niet dat dat de opzet is hoor, maar toch pakt het vaak zo uit. Meestal wachten we tot iedereen slaapt voordat we op elkaar duiken. Nu trok Jeroen mij mee naar ons kleine tuinhuisje, waar alle fietsen staan.
Erg lekker
Binnen begonnen we te tongzoenen en elkaar te betasten. Ik knoopte zijn broek los, hij die van mij. We deden het staand, tegen de houten wand, die we tussen ons eigen gekreun door luid hoorden kraken. Het was erg lekker, maar voelde ook zo puberaal ‘fout’ dat we daarna de slappe lach kregen. En het ging maar net goed: we hadden onze kleding nog maar een minuut weer goed getrokken, of de tweeling stond voor ons neus om de fietsen binnen te zetten. ‘Ik moet jullie spreken,’ zei Jeroen, met zijn strengste vadergezicht. En ik? Ik ging er giebelend vandoor!”
Om privacyredenen zijn alle namen veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK
Uit andere media
