Maaike wandelde naar het zuidelijkste puntje van de wereld

31 januari 2026, 8.30 uur

‘Zesenhalve kilometer. Zo lang zou onze hike naar een afgelegen hut in het zuiden van Chili volgens de routebeschrijving zijn. Drie tot zeven uur hiken. Met onze wandelervaring moet dat geen probleem zijn, denken Mark en ik. Maar na een paar uur lopen door bergachtig gebied stuitten we op een groot bos. De grond, die plotseling behoorlijk steil naar beneden gaat, is glad. Het lijkt wel een modderig, subarctisch regenwoud. Overal liggen omgevallen bomen waar we onderdoor en overheen moeten klimmen. Ondertussen prikt het hoge struikgewas overal, ik voel de takken zelfs in mijn haren.

Routebeschrijving

Vier uur en acht kilometer later blijkt de routebeschrijving voor geen meter te kloppen. Ik voel frustratie opkomen en zodra er een rivier verschijnt die we alleen via kriskras gevallen boomstammen kunnen oversteken, zegt Mark: ‘Dit zie ik niet zitten.’ Ik kijk hem aan. Ik ben er ook klaar mee, maar teruggaan is geen optie. ‘We zijn zes uur bezig geweest om een heel bos door te komen,’ zeg ik, ‘we gaan nu niet opgeven.’ Ik denk aan de hut – die nog niet in zicht is, maar met iedere stap dichterbij komt. De hut die het meest zuidelijke punt van de wereld markeert: een plek die ik moet en zál bereiken.’

Ultieme vrijheid

Maaike: “Hiken is mijn passie. Het is iets wat je helemaal zelf moet doen. De enige die kan bepalen of je je einddoel bereikt, ben jij. Die wetenschap geeft je een ultiem gevoel van vrijheid. Daarnaast werkt wandelen heel rustgevend. Of je nou boos of verdrietig bent, je gedachten worden door het lopen en de stilte vanzelf geordend. Vaak bereik je plekken waar de massa niet komt. Je bevindt je midden in de échte natuur die niet is aangetast door menselijke invloeden en die beloning is voor mij heel groot.

Geen wandelaar

Grappig genoeg ben ik van huis uit helemaal geen wandelaar. Mijn ouders hadden een boot, dus we waren als gezin altijd op de Nederlandse wateren te vinden. Ik ben pas gaan wandelen tijdens mijn studie aan de pabo. Bij een stage in Belfast ontmoette ik meiden uit Noorwegen die meerdaagse wandeltochten organiseerden naar de kust van Noord-Ierland. De eerste keer dat ik meeging, was ik meteen verkocht. We wandelden vier dagen en sliepen in B&B’s en jeugdhostels. Ik genoot van de natuur en ervaarde een ultiem gevoel van vrijheid. Als twintigjarig meisje, dat vrij beschermd is opgevoed, ging er een wereld voor me open. Ondertussen had ik leuke gesprekken met medestudenten en ontmoette ik onderweg andere wandelaars met verschillende nationaliteiten. Met een aantal heb ik nu zelfs nog contact via Facebook.”

Gedeelde passie

“Twaalf jaar geleden leerde ik Mark kennen. Op zijn datingprofiel stond een foto van een stel wandelschoenen op een rotspunt: hij bleek ook een groot liefhebber van hiken en de bergen. Hij had veel gewandeld in Oost-Europese landen als Tsjechië en zelf had ik er inmiddels ook heel wat toffe wandelreizen op zitten, na dat eerste avontuur in Ierland. Ik was alleen of met vrienden naar Noorwegen en Finland gegaan en had gewandeld in Oostenrijk en Italië. En toen mijn vorige relatie rond mijn dertigste strandde, boekte ik een singlesreis naar het Mount Everest Basecamp in Nepal. Dat was andere koek – het basecamp ligt op zo’n 5300 meter hoogte – maar ik wilde weten hoe het is om écht de bergen in te gaan. De reis van ruim twee weken was overweldigend. De bergtoppen, de uitzichten… ik voelde me in dat immense landschap heel klein. Met Mark ben ik ook in Nepal geweest. Verder hebben we gehiket in India en zijn we, dichter bij huis, fan van het bergachtige Corsica.

Patagonië

Maar onze allereerste reis – we waren net een jaartje samen – was naar Patagonië. Een groepsreis waarbij we toeristische punten bezochten zoals de Perito Morenogletsjer. Fantastisch mooi, maar we kwamen er al gauw achter dat een georganiseerde reis niet bij ons past. We moesten te veel meelopen in de pas van de groep, terwijl we eigenlijk uitgebreid de tijd wilden nemen om van al dat natuurschoon te genieten en foto’s te maken. Want fotograferen, daar ben ik óók gek op. Al tijdens de reis zeiden we tegen elkaar: ‘Hier willen we ooit naar terug.’ Patagonië op eigen houtje. Vooral het eiland Isla Navarino stond hoog op ons lijstje.

Landschap

In Ushuaia, de meest zuidelijke stad ter wereld, vertelden locals ons verhalen over dat eiland en ze lieten er foto’s van zien op hun telefoon. Het landschap zag eruit als een mix van Lord of the Rings en het dinosaurustijdperk: een wild gebied met rivieren en bossen, waar bergpieken als scherpe tanden uit het landschap omhoogsteken. Waanzínnig. Toen we hoorden over een afgelegen hut die daar in 1960 is gebouwd door de Chileense marine, op het meest zuidelijke punt van de wereld, begon het bij ons allebei te kriebelen. Waar ’m dat precies in zit, geen idee. Maar we wisten: als we hier ooit terugkomen, moeten we dáárnaartoe.’

31 januari 2026, 17.38 uur

‘Zodra we eindelijk het woekerende bos door zijn, volgt een uitgestrekt veengebied. We wandelen langs gekleurde mossen en knaloranje poelen – wáúw. En dan, na een tocht van veertien kilometer, doemt de hut Refugio Charles op. Vervallen, tussen wat bomen en struiken, maar het voelt als een paradijs. Moe maar opgelucht gooien we onze spullen neer. We hebben het geflikt! Op een gasstelletje maken we een maaltijd en eten die op een omgevallen boomstam op. In het zonnetje, want die breekt net door. Terwijl ik naar de vallei voor me kijk die uitloopt in zee, ervaar ik een ultiem gevoel van blijdschap. We zijn gewoon op het meest zuidelijke punt van de hele wereld, hoe gaaf! Ik hou enorm van de leegte om me heen. Op dit soort stille plekken, waar de drukte van de maatschappij mijlenver weg is, kom ik tot rust. We zitten zonder iets te zeggen naast elkaar en genieten volop. Ik voel dat het heerlijk stil wordt in mij.

Logboek

Even later zie ik in de hut een logboek liggen. Zoals bij iedere berghut voel ik ook nu de drang om een stukje te schrijven. Ik vertel over onze wandeling, over hoe blij we zijn dat we de hut hebben gevonden en dat ik hoop dat deze plek nog jaren een toevluchtsoord kan zijn voor avontuurlijke reizigers. Ook schrijven Mark en ik onze naam – heel fout – in het hout van de hut. Ik vind zoiets als natuurliefhebber eigenlijk niet netjes, maar dit keer kunnen we het niet laten.

Matjes

In de hut liggen twee schuimstof matjes. Omdat mijn luchtbed kapot is gegaan, slaapt Mark op zijn eigen luchtbed en leg ik de matjes boven op elkaar. Ik slaap als een roos en word de volgende ochtend wakker van de zonnestralen die door de gaten in het dak naar binnenkomen. Na het ontbijt gooien we onze rugzakken van bijna twintig kilo op onze schouders. Dezelfde zware tocht gaat weer beginnen, maar nu terug. Voordat we het veengebied intrekken richting het bos, kijken we nog één keer om. Dag hut – en dan verdwijnt de meest zuidelijke punt van de wereld weer uit het zicht.’

Mooiste hike ooit

“Onze reis duurde bijna acht weken. Hij bracht ons niet alleen naar Chili, maar ook naar Argentinië, Paaseiland en Antarctica. We zagen pinguïnkolonies, walvissen, gletsjers… Schitterend natuurlijk, maar de hike naar Refugio Charles was toch wel een van de hoogtepunten. Hij staat van alle hikes in mijn leven ook met stip bovenaan. In Europa loop je door graslanden en bossen, die pas rond de tweeduizend meter overgaan in alpineterrein met stenen. In Zuid-Patagonië zijn de bergen met maar negenhonderd meter veel lager. Je wandelt door verschillende geologische zones: in de valleien waan je je in een soort moerasgebied met rivieren en beekjes, maar je doorkruist ook bossen die op vijfhonderd meter hoogte stoppen en in één keer overgaan in gesteente.

Acht dagen

De tocht naar de hut duurde heen en terug acht dagen. Iedere dag wandelden we tussen de vijf en acht uur en dat was op zich prima te doen, maar sommige stukken waren wel pittig. Bijvoorbeeld als ik op een steile traverse stond (een berghelling die je alleen schuin of horizontaal kunt oversteken, red.) of toen we op de tweede dag in dikke mist terechtkwamen. Het zicht was zo slecht, dat navigeren ontzettend lastig was.

‘Zeik-kwartiertje’

Voor dat soort moeilijke momenten hadden we een ‘zeik-kwartiertje’ afgesproken: de één mocht even helemaal leeggaan terwijl de ander luisterde. Dat luchtte zo op, dat het bijna niet meer nodig was om elkaar op te peppen. Al hielp het soms ook om te pauzeren en een warme choco te maken met de brander, hoor. En positief blijven denken: ook heel belangrijk. Met zoveel ervaring weet ik dat ik nooit zo leeg ben als dat het voelt. Als ik denk dat ik niet meer verder kan, heb ik zeker nog dertig procent in de tank zitten.”

Meer zelfvertrouwen

“Als ik iets van deze en al mijn andere hikes heb geleerd, is het wel dat dingen vanzelf op hun pootjes terechtkomen. Je kunt je druk maken om allerlei zaken, maar dat heeft geen zin. Tijdens een wandeltocht is het leven simpel: je zet je tent op, maakt avondeten en gaat slapen. De volgende dag begint die riedel na het lopen weer opnieuw. De weersomstandigheden, waar je water kunt vinden om die te filteren en een route die wordt gedwarsboomd, kun je niet plannen. Gaandeweg heb ik geleerd dat je in het hier en nu een oplossing moet bedenken, maar ook dat je niet altijd alles hóéft op te lossen. Soms zijn dingen zoals ze zijn en moet je roeien met de riemen die je hebt. Dat is voor mij een heel rustgevende gedachte.

Volgende reis

Waar onze volgende reis naartoe gaat? Onze bucketlist wordt alleen maar langer, haha. We hopen ooit naar Macchu Picchu te gaan in Peru, maar hiken in Mongolië en Centraal-Azië lijkt ons ook tof. Voorlopig blijven we thuis en genieten we na van onze laatste reis. Patagonië op eigen houtje was in meerdere opzichten bijzonder. We hebben geweldige avonturen beleefd, maar ik heb ook het vertrouwen in mijzelf teruggevonden.

Op eigen kracht

Drie jaar geleden heb ik een fietsongeluk gehad. Ik brak daarbij mijn schouder en liep hersenletsel op, waarna een jaar revalidatie volgde. De eerstvolgende vakantie stond ik als versteend op een kleine berg op het Italiaanse eiland Ischia, geen idee hoe ik naar beneden moest komen. De reis naar Patagonië voelt daarom als een soort overwinning. Ik heb mezelf met bepakking op mijn rug acht dagen in leven gehouden en het is me gelukt om op eigen kracht het zuidelijkste punt van de wereld te bereiken. Dat gevoel, ik kán het dus weer en ben fysiek en mentaal zo sterk, is machtig.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.