Eveline: ‘Rond vieren ging de bel. Voor de deur stonden twee vijftigers’

In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.

Afscheid

‘Tot snel!’ Zwaaiend namen ze afscheid: vier Nederlanders en twee Fransen die zo’n klik hadden dat ze in Villa Verte besloten hun laatste dag samen door te brengen. Laat ik het zo zeggen: de glasbak rinkelde van plezier toen hij de volgende ochtend onze lege flessen opvrat.

Niets meer

‘Vandaag doe ik niets meer,’ zei Emiel toen we de deur sloten. We verheugden ons op een avondje Netflix met een pot thee.
We haalden de bedden af, stofzuigden, draaiden nog een was handdoeken, ruimden de ontbijtspullen op en rommelden tevreden door het huis.

De bel

Na de middagthee, we kletsten net over de films die we die avond konden kijken, ging rond vieren de bel.
Voor de deur stonden twee vijftigers. Ze spraken geen Engels, en enkel een petit peu Frans. Ze kwamen uit Brazilië voor een keramiekbeurs vlakbij Saint-Mathieu. En nee, ze hadden in Brazilië niet gedacht aan het reserveren van een kamer. Ons adres kregen ze van iemand uit het dorp. Konden ze vier dagen bij ons logeren?
‘Het Hert,’ fluisterde Emiel achter me, want van de vier kamers was dit de enige die alweer schoon en klaar was. Ik toonde hun beleefd de kamer en legde het tarief uit.

Magnetron

De kamer was prima. Maar Antonio, zo zei Gabriëla, was een traditionele man. Hij wilde geen Frans eten. Kon ze misschien tijdens hun verblijf onze magnetron gebruiken? Ze had alvast wat eten gekookt in hun vakantiehuisje naast het vliegveld.
Ik knikte hartelijk. Geen probleem.
‘Kan uw man misschien helpen met onze bagage?’ vroeg Gabriëla. ‘Het is nogal veel.’
En dus sleepte Emiel met een grote glimlach zeven enorme koffers naar boven. We hoorden gerommel. Gestommel.

Aardappelen en kippenpoot

Daarna kwam Gabriëla naar de keuken met twee aardappelen, een stronk broccoli en een gebraden kippenpoot.
Ik legde haar de magnetron uit. De aardappelen draaiden vrolijk rond. Gabriëla vroeg een bord. Bestek. Een servet. Een dienblad. De broccoli draaide rond. Gabriëla pakte de kip uit en smeet de verpakking op het aanrecht. Daarna was de kippenpoot aan de beurt.
Met een bord eten ging ze naar boven.

Rustige dagje

‘Ze had beter kunnen zeggen dat ze écht wilde koken en ons halve servies wilde lenen,’ zei ik. ‘Dan hadden we haar in de Vos gezet. Daar is een keuken.’
‘Daar gaat ons rustige dagje,’ Emiel keek naar de vaat op het aanrecht.

Volgende ochtend

De volgende ochtend, we maakten net het ontbijt, kwam Gabriëla de keuken binnen. In haar armen een doos eieren, koffie, een percolator, halloumi-kaas en een pot honing.
‘Hoe werkt het fornuis?’ vroeg ze. ‘En heb je een steelpan voor me?’
Voor ik het wist stonden er zes eitjes te koken (‘Antonio houdt van eitjes in de ochtend’). Gabrielle zette koffie in de percolator (‘Antonio drinkt alleen Libanese koffie’). In de magnetron draaide hallumi rond, die daarna (‘voor Antonio’) met honing werden besmeerd. Daarna keek Antonio in bed luidruchtige Braziliaanse soaps tot twaalf uur, terwijl Gabriëla zijn lunch — wortelschijfjes, aardappeltjes en alweer een kippenpoot — stond te ‘magnetronnen’. Rond twee uur konden ze eindelijk naar de beurs. Gabriëla keek blij. En wij ruimden de afwas weer op en dachten er het onze van.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.

Volg Eveline haar verhalen

Lees meer van Eveline

Eveline: ‘In Nederland krijg ik nog niet eens een carpaccio voor dat geld’

Eveline: ‘‘Hij wil een dokter zien.’ Ik zit recht overeind. ‘Wat?’’

Eveline: ‘Voor me staat een piepkleine dame. Al schreeuwend geeft ze me een hand’

Eveline: ‘Om die hartverwarmende vraag verwonder ik me vaak’

Eveline: ‘Koningsdag is de dag die ik het meest mis in Frankrijk’