Makelaar Mandy: ‘Voor ik mezelf kan tegenhouden, pak ik mijn telefoon en bel hem’
Mandy (33) is single en werkt als makelaar in een middelgrote stad. Haar liefdesleven is allesbehalve rustig: ze is verliefd op haar biseksuele, getrouwde buurman Tijn, heeft een crush op collega Maureen én onderhoudt in het geheim een seksuele relatie met een bekende Nederlander.
Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.
Donderdag 23 april
De ansichtkaart van mijn vader ligt op mijn aanrecht.
Een blauwe zee, witte huisjes, Bonita’s ronde handschrift onder dat van mijn vader. Liefs, Leo en Bonita. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Alsof hij al jaren kaarten stuurt en ik er desnoods een elastiekje omheen heb in een la met herinneringen.
Dat is dus niet zo.
Het is zijn eerste.
Vader
Ik pak hem vanochtend weer op terwijl mijn koffieapparaat staat te pruttelen alsof het zelf ook moeite heeft met op gang komen. Lees hem nog een keer. Niet omdat er ineens een geheime boodschap in verstopt zit, maar omdat ik er blijkbaar nog steeds niet klaar mee ben dat iemand iets kleins kan doen en je daar dan de hele week een beetje scheef van blijft staan.
Voor ik mezelf kan tegenhouden, pak ik mijn telefoon en bel hem.
Hij neemt op na drie keer overgaan.
‘Met Leo.’
Dat alleen al. Geen ‘ja?’ Geen ‘zeg het eens’. Gewoon zijn naam. Ik ben meteen weer twaalf en drieëndertig tegelijk.
‘Hoi pap.’
Heel even blijft het stil aan de andere kant. Dan verandert zijn stem.
‘Hé meisje.’
Kaart
Ik ga op de rand van het aanrecht zitten. Met mijn koffiemok in mijn hand, alsof ik anders niet weet wat ik met mezelf moet doen.
‘Ik wilde even zeggen dat ik je kaart heb gekregen.’
‘O,’ zegt hij. ‘Ja. Ja, dat dacht ik al. Bonita zei al dat jij misschien zou denken dat we een beroerte hadden gehad.’
Ik moet lachen. Meteen. Dat helpt.
‘Dat dacht ik niet. Ik vond het alleen… leuk.’
‘Mooi.’
Weer zo’n stilte. Niet vervelend. Eerder onwennig. Alsof we allebei een deur open hebben gezet en nu heel normaal proberen te doen over het feit dat dat gebeurt.
Groeten
‘Bonita was degene die pushte bij het kaartenrek,’ zegt hij dan. ‘Ik koos dat blauwe dorp. Omdat ik dacht dat jij het mooi zou vinden.’
Daar doet hij het weer. Zo’n klein zinnetje dat nergens om vraagt en juist daardoor iets doet.
‘Dat vond ik ook.’
‘Goed.’
Ik hoor gerommel aan zijn kant, een deur die opengaat, en dan Bonita op de achtergrond die iets roept in een mengsel van Spaans en Nederlands waar ik alleen mijn naam uit pik.
‘Ze vraagt of ik de groeten heb gedaan,’ zegt hij.
‘Doe ze maar terug.’
Bonita
‘Wacht.’
Ik hoor de telefoon schuiven en ineens is Bonita er zelf.
‘Mandy! Ola! Jij hebt de kaart gekregen?’
Ze zegt het alsof ik net een prijs heb gewonnen.
‘Ja.’
‘Mooi. Je vader stond heel lang te kijken. Naar die kaarten. Niet kiezen kunnen. Voor jou de mooiste.’
Ik schiet opnieuw in de lach en aan de andere kant hoor ik mijn vader mopperen dat ze moet ophouden onzin te verkopen.
Maar het is geen onzin.
Dat voel ik wel degelijk.
Wending
We praten niet lang. Juist dat maakt het fijn. Niets wordt kapotgeanalyseerd. Geen grote inhaalronde over vroeger. Gewoon een kaart. Een telefoontje. Een paar woorden. Bonita die warm klinkt. Mijn vader die minder ver weg klinkt dan anders. Het is nieuw voor me. Maar het voelt bizar goed. En toch kruipt er in me dat duiveltje. Hoe lang gaat deze wending duren?
Eva
Na het gesprek blijf ik nog even zitten met mijn telefoon in mijn hand en vertrek dan naar kantoor.
Eva is natuurlijk weer Eva. Te netjes, te glad, te veel Nick en ik. Maar vandaag raakt het me minder. Of anders. Misschien omdat ik vanochtend iets nieuws heb gevoeld. Iets wat kleiner was dan werk en succes, maar veel steviger.
Moeder
Aan het eind van de middag krijg ik een appje van mijn moeder.
Vik doet weer alsof hij het allemaal niet zo bedoelde. Mannen zijn soms net kleuters met gereedschap.
Ik lees het en moet glimlachen.
Daar is dus nog niets gladgetrokken.
Ik typ terug: Jullie twee zijn ook niet bepaald een meditatiepodcast samen.
Vrij snel komen er drie puntjes. Dan:
Nee. Maar soms is herrie alleen maar vastzittende energie die even los wil. Misschien moeten we er gewoon eens met een rozenkwarts en een kop brandnetelthee naast gaan zitten.
Die laat ik even op me inwerken.
Liefde
En terwijl ik later die avond de ansichtkaart van mijn vader recht tegen de fruitschaal zet zodat ik hem morgen opnieuw zie, denk ik dat liefde misschien niet altijd begint als vuurwerk, maar soms gewoon als iemand die in een vreemd land een kaartenrek ziet en denkt: die blauwe deurposten, die witte schattige huisjes… dat is iets voor haar.
Saskia
Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK
Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.
Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag
Uit andere media
