Zij nemen hun hond mee naar werk: ‘Hij mag niet in de paskamers’

Even voorstellen

Bernadine (37)
Thuis: samen met Danny (38)
Baasje van: teckel Teddie (1)
Werk: eigenares van een kledingwinkel

Goed voorbereid

“Omdat ik een kledingwinkel run en in een appartement woonde, was een hondje nooit praktisch. Maar dát ik er op een dag één zou nemen, stond vast. Ik wist ook al wat voor één: een teckel, die ik Teddie zou gaan noemen. In mijn vriendengroep was het een soort gimmick. Toen mijn nieuwe auto het kenteken TDT had, riep iedereen: ‘Teddie de teckel!’ Zes jaar geleden maakte ik zelfs al een Insta-pagina aan voor mijn toekomstige hond, dan had ik het account maar vast geclaimd. Haha, erg hè?”

Snel gewend

“Mijn vriend en ik wonen inmiddels samen in een huis. Wel heb ik nog steeds mijn winkel, maar vorig jaar dacht ik: ik wil zó graag een hondje, ik zie wel hoe het loopt. Klanten wisten al heel lang van mijn wens en toevallig heeft iemand van een kledingwinkel verderop ook een hond, dus ik vertrouwde erop dat het goed zou komen. Afgelopen voorjaar sloten we Teddie in onze armen. Hij ging meteen met mij mee naar de zaak, want voor mijn vriend, die een renovatiebedrijf heeft, was dat geen optie. Teddie sprong speels in het rond en wanneer ik hem in zijn bench legde, begon hij soms te miepen. Maar gelukkig raakte hij snel gewend aan zijn nieuwe plek.”

Teckeldienst

“Mijn twee medewerkers houden ook van honden. In het begin grapten we: ‘Wie heeft vandaag teckeldienst?’ Als ik alleen sta, komt een vriendin langs om hem uit te laten of ik hang een bordje op dat ik zo terug ben. Als het regent, draagt Teddie een jasje, want met een natte hond ruikt de winkel niet fijn. Sowieso heb ik voor de zekerheid extra luchtverfrissers opgehangen tegen de hondengeur, maar gelukkig hebben we nog geen klachten gehad.”

Directeur

“Teddie weet dat hij niet in de paskamers en onder de kledingrekken door mag lopen. Ook heeft hij geleerd in zijn bench te blijven als er een klant binnenkomt die weinig met honden heeft. De meeste klanten zijn heel enthousiast. Wij noemen hem ‘de directeur’ en dat hebben zij overgenomen. Op zaterdag, de enige dag dat Teddie thuis is bij mijn vriend, vragen ze bij binnenkomst: ‘Is de directeur er niet?’ Laatst hield ik een winactie en liet ik Teddie de papiertjes trekken van de winnaars. Een filmpje dat ik daarvan op de socials van de winkel plaatste, leverde leuke reacties op. En ja, ook Teddies eigen Insta, waarop ik zijn leven thuis en in de winkel laat zien, wordt nu eindelijk gevuld!”    

Even voorstellen

Sophie (30)
Thuis: samen met Robin (31)
Baasje van: labradoodle Babs (1,5)
Werk: acquisition expert bij Nestlé

Aanwezig

“Babs gaat eens in de twee weken mee naar kantoor en dat vindt ze geweldig. Op de parkeerplaats loopt ze al kwispelend naar de ingang toe. In de hal hangt een ‘aanwezigheidsbord’ met foto’s van alle honden die die dag met hun baasje zijn meegekomen. Handig, want zo kan ik een appje sturen naar een collega op een andere afdeling: Ik zie dat jouw hond ook mee is vandaag, zullen we straks samen wandelen?”

Kantoorproof

“Toen ik ruim twee jaar geleden bij Nestlé ging solliciteren en in de vacature las dat je je hond mag meenemen naar je werk, vond ik dat bijzonder. Nooit eerder had ik dat van een bedrijf gehoord. Ik had toen nog geen hond, maar wilde er wel graag één. Mijn vriend en ik kochten Babs toen ik een jaar bij Nestlé werkte. In principe is elke hond er welkom, maar hij of zij moet wel eerst een ‘kantoordiploma’ halen. Babs onderging een keuring door een hondengedragsdeskundige: hoe reageert ze op gelach en gepraat? Luistert ze goed? Ze is een heel brave hond, dus ik ontving al snel een certificaat dat ze ‘kantoorproof’ was. Onze eerste werkdag samen was heel leuk: eindelijk kon ik haar aan mijn collega’s laten zien. Maar ik had ook een soort eerste-schooldaggevoel. Is ze oké? Blijft ze rustig liggen? Gelukkig ging het prima.”

Minder stress

“Uit onderzoek is gebleken dat werknemers gelukkiger zijn en minder stress ervaren als ze hun hond meenemen. Dat merk ik ook binnen ons team. Collega’s, die gelukkig allemaal hondenliefhebber zijn, komen haar vrolijk aaien en als ik Babs na een drukke meeting een knuffel geef, merk ik meteen dat dat mij ontspant. Op onze verdieping zijn een stuk of zes andere honden. Zij begroeten elkaar ’s ochtends en spelen in de pauze samen buiten, maar verder laten ze elkaar met rust. Het is niet de bedoeling dat ze overal rondlopen: ze moeten aangelijnd bij hun baasje blijven.”

Net als thuis

“Het pand van Nestlé is zeer hondvriendelijk. Zo is er in het restaurant een speciaal gedeelte voor honden en zijn er vergaderruimtes zonder tapijt waar je hond mee naar binnen mag. Babs gaat soms mee naar een meeting, maar meestal ligt ze rustig naast mijn bureau. In het begin schrok ze soms op van geluiden, zoals de schoonmaakkar of het koffiezetapparaat, maar inmiddels is ze helemaal gewend. Laatst ging ze op maandagochtend in de bomvolle koffiecorner zelfs languit op haar rug liggen. Pootjes omhoog, alsof ze wilde zeggen: zo, ik voel me hier heerlijk thuis.”   

Even voorstellen

Nathalie (56)
Thuis: single
Baasje van: barbethond Beau (bijna 1) en labradoodle Bailey, die helaas is overleden
Werk: eigenares van een personal training- en pilatesstudio

Kleine clown

“In mijn studio kruipt Beau soms boven op een pilatesbank. Dat mag hij niet omdat zijn nagels kunnen krassen, maar ik moet altijd lachen om zijn onschuldige koppie: o, was dat niet de bedoeling? Mijn vorige hond, labradoodle Bailey, was bescheiden en deed alles wat ik haar vroeg. Beau is totaal anders. Als ik hem iets vraag, gaat hij eerst bedenken of hij dat een goed idee vindt. Hij is speels en ondeugend, net een kleine clown.”

Noodzaak

“Bailey ging jarenlang mee naar mijn studio. Dat was geboren uit noodzaak: ze was van de ex van mijn toenmalige vriend en toen we haar te logeren hadden en mijn vriend voor werk naar het buitenland moest, kon ik haar moeilijk alleen thuis laten. Die eerste keer was spannend: wat zouden mijn klanten ervan vinden? Gelukkig vonden ze het fantastisch. Bailey ging vaker mee en werd uiteindelijk mijn hond, toen mijn relatie voorbijging en niemand voor haar wilde zorgen. In die tijd – zo’n tien jaar geleden – was het niet gebruikelijk om je hond mee te nemen naar je werk, maar ik deed het iedere dag. Het was gezellig en de klanten vonden het leuk. Er was zelfs een dame die dankzij Bailey haar angst voor honden overwon.”

Feest

“Beau kocht ik bijna een jaar geleden. Toen Bailey was ingeslapen – ze was met haar veertien jaar op – wist ik meteen dat ik graag weer een hond wilde. Ook Beau gaat iedere dag mee naar het werk. In de personaltrainingruimte mag hij vanwege alle apparatuur niet komen, maar hij mag wel in de pilatesstudio. Tijdens een training zit hij in een soort ren in de keuken. Bailey hoefde dat niet, maar Beau moet nog leren dat hij mensen op bepaalde momenten met rust laat. Ik heb mijn klanten daarom ook gevraagd om hem bij binnenkomst geen aandacht te geven. Lastig, want negeer zo’n schattige pup maar eens! Wel haal ik Beau er aan het einde van de training bij, zodat hij kan wennen. Dan is het feest voor hem én de klanten, want dan gaan ze samen lekker kroelen. Er is in al die jaren maar één klant geweest die is afgehaakt omdat hier een hond rondloopt. Iedereen, ook het personeel, vindt het heel gezellig. Beau hoort er echt bij, net als Bailey dat deed. Voor haar hebben we in de keuken nog steeds een altaartje waar klanten kaarten en steentjes hebben neergelegd. Dat laat wel zien dat ze mijn honden echt beschouwen als onderdeel van het team.”

Even voorstellen

Marjolein (35)
Thuis: samen met Jan (39) en moeder van een dochter (6)
‘Tante’ van: Berner sennenhond Lou (2)
Werk: mede-eigenaar van een café-restaurant

Hechte band

“Lou is de hond van mijn broer. Maar omdat we samen een café-restaurant runnen en Lou daar net als wij bijna de hele week is, heb ik een heel hechte band met haar. Marc kocht haar als pup. We hadden de zaak toen net een jaartje en eigenlijk was meteen duidelijk dat Lou daar ook zou gaan rondstruinen. De oude eigenaren van het pand hebben ook honden gehad en bovendien zijn Marc en ik met honden opgegroeid. We wisten dus hoe gezellig het is als Lou ook op het werk bij ons zou zijn.”

Extra gezellig

“Lou is snel gegroeid. Na een paar maanden was ze al even groot als de labrador van onze ouders en inmiddels is ze met 42 kilo echt een flinke hond. Daardoor kan ik heerlijk met haar knuffelen. Ze zorgt voor warmte en een extra fijne sfeer – als ze er niet is, vind ik het minder gezellig. Het vaste personeel is ook gek op haar en andersom. Zodra ze één van hen ziet, komt ze enthousiast aanrennen.”

Aangelijnd

“’s Ochtends loopt Lou rustig door het pand, maar tegen elf uur wordt het drukker. Dan leggen we haar aan de lijn, net als we dat van gasten vragen die hun hond meenemen. Een vol restaurant betekent minstens tachtig man, dus dan wil je niet dat er iemand struikelt. Lou ligt ook vaak buiten, in een hok met een afgezet stuk gras waar ze lekker kan graven. Meestal laat Marc haar uit. Het personeel en ik lopen ook graag met haar, net als een vaste gast die gek op Lou is. Hij neemt haar mee om te ravotten in het park verderop. Zodra hij zijn fiets neerzet en Lou zijn stem hoort, gaat ze al vrolijk blaffen.”

Zwanger

“Vrijwel alle gasten reageren goed op Lou en ze is superlief met kinderen. Ze snuffelt even voorzichtig en wacht dan braaf tot ze geaaid wordt. Sommige kinderen vinden dat eng omdat ze zo groot is, maar durven het met hulp van hun ouders. Het scheelt dat Lou een heel rustige hond is. Na de begroeting gaat ze op haar favoriete plekje in de gang liggen tussen het restaurant en de keuken. Ze weet dat ze de keuken niet in mag, maar de laatste tijd zit ze wel vaak bij de ingang met haar kop schuin, zo van: krijg ik nog wat? Waarschijnlijk heeft ze last van zwangerschapscravings, haha. Binnenkort krijgt ze tien pups. Eentje daarvan wil Marc zelf houden, dus over een paar weken krijgen we gezellig nóg meer gezelschap.”

Foto’s: privébezit

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.