Deze vrouwen hebben een unieke naam: ‘Nu ik volwassen ben, ben ik de grapjes weleens zat’

‘Mijn naam stond zelfs verkeerd op het geboortekaartje van mijn broertje’

Marylse (54, adjunct-directeur onderwijs): “Mijn vier kinderen heten Kim, Job, Lotte en Daan. We hebben het bewust kort en helder gehouden; zij hoeven hun naam nooit te spellen en zij kunnen wél een sleutelhanger met hun naam erop kopen. Marylse wordt vrijwel altijd verkeerd gespeld. Ik heb als kind vijf jaar in Frankrijk gewoond en daar kregen ze helemaal een error van mijn naam. Maar ook hier in Nederland gaat het zelden goed. Toen mijn broertje geboren werd, heeft de drukker van de l en de s een k gemaakt. Marijke stond er. Mijn ouders hebben dat zo gelaten, want daardoor kregen ze korting – we hebben daar later heel hard om gelachen. Ik neem het ze niet kwalijk dat ik zo’n unieke naam heb. In mijn tijd heette iedereen Saskia of Jeroen. Maar heel gehecht ben ik er ook niet aan. Mijn tweede naam is Gwendolyn; dat vind ik wel mooi. Die hebben we dan ook als tweede naam voor Lotte doorgegeven.”

‘Nu ik volwassen ben, ben ik de grapjes weleens zat’

Sheena (42, coördinator informele zorg): “Ik had al op jonge leeftijd door dat mijn naam anders was dan andere namen: Sheena, in Nederland uitgesproken als China. ‘Haha, Japan’, hoorde ik vaak. Het is mijn redding geweest dat ik op een multiculturele school zat en er wel meer bijzondere namen klonken, maar bij mijn naam verwachtte dan weer niemand een blond meisje. Ik heb er nooit onder geleden, maar nu ik volwassen ben, ben ik de grapjes weleens zat. Als ik weer de Japan-opmerking in een groep hoor, reageer ik sarcastisch met: ‘Nou, wat grappig! Dat heb ik nou echt nog nóóit gehoord!’ Mensen worden dan vaak heel klein. De grap van mijn kinderen vind ik wel leuk. Zij zeiden wel eens dat ze ‘made in Sheena’ zijn. Ik ben trots op mijn naam. Mijn vader is Engels en mijn moeder is in Canada opgegroeid. Mijn naam betekent ‘to shine’ in het Schots. Ik heb mijn eigen kinderen ook aparte namen gegeven. Mijn zoon heet Joaquim en mijn dochter Riley.”

‘Op school word ik weleens Juf Agenda genoemd’

Gerenda (38, onderwijsassistent speciaal onderwijs): “Ik ben ooit een andere Gerenda tegengekomen op Facebook, maar verder heb ik mijn naam nog nooit gehoord. Op de school waar ik werk, word ik weleens Juf Agenda genoemd.
Mijn moeder verloor haar vader toen ze zes maanden was. Haar stiefvader was geen fijne man. Ze besloot dat haar echte vader en moeder bij elkaar hoorden en maakte van hun namen, Arend en Geertje, mijn naam. Als kind heb ik ook nooit een band met mijn opa gehad, dus ik voelde wel wat mijn moeder bedoelde. En als ik oude foto’s van mijn echte opa terugzie, zie ik dat ik zijn donkere ogen heb. Ik ben echt trots op mijn naam.”

‘Eén docent bleef mijn naam verkeerd uitspreken’

Gentry (36, contentmaker): “Mijn vader is, net als ik, opgegroeid met zomervakanties in Kroatië. Daar speelde hij als kind met een meisje dat Gentry heette – ik ben naar haar vernoemd. Mijn naam hoor je in Amerika wel en het is als familienaam ook wel bekend, maar voor zover ik weet, ben ik in Nederland de enige. Ik werd en word er gek van dat ik mijn naam altijd moet spellen. ‘Hoe heet jij? Dat heb ik nog nooit gehoord!’ heb ik zo vaak moeten horen. Op de middelbare school had ik één docent die het, ongeacht hoe vaak ze gecorrigeerd werd, verkeerd bleef uitspreken. Vreselijk vond ik dat. En toen ik in de ouderenzorg werkte, werd ik vaak Jeffrey genoemd.”

‘De ene keer corrigeer ik wel, de andere keer niet’

Andrée (35, digital designer): “Mijn moeder is francofiel, zij heeft ook Frans gestudeerd, dat is de reden dat ik Andrée heet. Zoals we hier wel de meisjesvariant van de jongensnaam Rene kennen, is Andrée in Frankrijk de meisjesvariant van Andre. Mijn naam wordt vaak verkeerd verstaan. Mensen denken dat ik Andrea zeg. De ene keer corrigeer ik wel, de andere keer niet – het hangt ervan af hoe vaak ik iemand daarna nog ga zien. Wat ik ook veel hoor, is dat mensen mij niet verwachten achter de naam. Ze denken dan toch aan een man. Onze dochter heet overigens Aimée, dat past goed bij mij naam, maar dat is volstrekt toevallig – mijn man en ik vonden dat gewoon een mooie naam.”

‘Internationaal is mijn naam verre van handig’

Muk (31, ondernemer): “Puck kent iedereen wel. Muk niet. Mijn ouders zijn fervent wintersporters en ze hebben mij vernoemd naar een skilerares die ze twaalf jaar voordat ik geboren werd, leerden kennen. Ze vonden haar een superleuke meid en haar naam vonden ze ook geweldig. We hebben in onze familie een geschiedenis van bijzondere namen. Mijn vader werd 21 jaar na zijn oudste broer geboren, die op dat moment in Frankrijk studeerde. Mijn oom belde mijn opa en oma op en zei: ‘Jullie moeten de nieuwe baby Rouget noemen.’ De schrijver van het Franse volkslied La Marseillaise heet Rouget de Lisle – onze achternaam is De Lil. En zo komt het dat mijn opa en oma drie kinderen hebben: Jan, Johanna en Rouget. Mijn vaders naam is dus ook uniek. Voor het gemak stelt hij zich vaak voor als Richard.
Ik ben megatrots op mijn naam. Muk past bij me. Ik ben absoluut geen verlegen meisje, echt een Muk – het is bijna een soort merk geworden; niemand vergeet mij. Maar natuurlijk ben ik er wel eens mee gepest. Dagobert Muk, Muk van de Petteflet: ik heb het allemaal gehoord. Internationaal is mijn naam alleen echt verre van handig – en dan reis ik ook nog eens veel en graag. Niemand kan het uitspreken. En in het Engels betekent het iets als viezigheid…”

‘Mijn naam past bij me, ik ben zelf ook anders dan gemiddeld’

Kirby (37, dichteres): “Ik ben vernoemd naar een karakter in de televisieserie Dynasty. Dat herkende natuurlijk geen van mijn klasgenootjes; zij legden eerder de link met Kirby’s Dreamland, een videogame met een roze balletje dat de vijand opzuigt. En dan is er ook nog een stofzuiger die Kirby heet; daar hebben we nog eens een complete demonstratie van thuis aangeboden gekregen – een grapje van een van de moeders van het schoolplein. Later werd de link tussen mijn naam en de Furby gelegd, dat rijmde zo lekker. Ik ben gelukkig niet onder de indruk van een beetje pesten. Mijn ‘rare naam’ heb ik omarmd. Kirby past bij me, ik ben zelf ook anders dan gemiddeld, kijk alleen al maar naar mijn beroep. ‘Heet je echt zo?’ willen mensen vaak weten. Ja, ik heet echt zo. Mijn kinderen heten Collin en Roxana, niet heel doorsnee, maar ook zeker niet zo apart als mijn naam. Overigens is mijn naam vrij uniek, maar wat ook bijzonder is, is dat er in Nederland nóg een Kirby is met precies mijn achternaam. Daar ben ik bij toeval via Facebook achter gekomen.”

‘Als ik me voorstel, gaat het de eerste minuten alleen over mijn naam’

Wicha (42, eigenaresse gastouderopvang): “Officieel heet ik Wichertje; dat is écht vreselijk. Ik ben vernoemd naar oma, waarschijnlijk is het Fries. Wicha spreek je uit als Wiesja. Dat doet zelden iemand goed. Ik ben onwijs gepest met mijn naam, maar ik werd sowieso gepest. De hekel die ik als kind aan mijn naam had, is in de loop der jaren wel minder geworden. Liever had ik Sarah, Anna of Isa geheten. Mijn eigen kinderen hebben Hollandse namen die je niet hoeft te spellen: Anne, Lars en Tom.  Als ik me voorstel gaat het vaak de eerste minuten alleen maar over mijn naam en dat wilde ik voor mijn kinderen niet. Toch hoor ik wel vaak dat mensen mijn naam mooi vinden. Zelf vind ik het vooral goed klinken bij de naam van mijn man, Martijn.”

‘Jos past bij me; ik ben 1,80 m en heb een grote mond’

Jos (37, zpp’er/bedrijfsadviseur): “Ik zet altijd onder aan mijn mails: ‘Mevrouw Jos Kasten’ – en dan nog gaat het fout. Jos is voor vrijwel iedereen een man. En vanuit mijn directeurs/bestuursfuncties al helemaal. Als ik ze erop wijs dat ik een vrouw ben, sta ik voor mijn gevoel al met 1-0 voor. Als een vrouw Jos heet, is dat een afkorting. Ik stond onlangs op de golfbaan met een oudere man die mijn hand bleef vasthouden terwijl ik hem verbeterde toen hij aannam dat het Jos van Josje moest zijn. Ik heb het wel zes keer moeten herhalen, hij bleef erbij dat hij gelijk had. Dat maakt me zo boos! Voluit heet ik Jos Lieselotte Sophie. Waar Jos vandaan komt, weet niemand. Jos past bij mij. Ik ben 1,80m, extravert en ik heb een grote mond. Ik zou niet weten hoe ik anders zou moeten heten. Mocht ik ooit zelf kinderen krijgen, kies ik voor korte, Hollandse namen.”

‘Voor zover ik weet, ben ik de enige in Nederland die zo heet’

Anne-Birth (21): “Ik zou naar mijn oma Birthe vernoemd worden, maar toen kreeg mijn nichtje een paar maanden voor mijn geboorte die naam. Daardoor is het idee ontstaan mij naar mijn beide oma’s te vernoemen; Annefré en Birthe. De e is komen te vervallen, omdat mijn moeder mijn naam anders te lang. Het werd Anne-Birth. Vrijwel altijd wordt aangenomen dat mijn naam Engels is. Ik ben er al zo aan gewend dat het anders wordt uitgesproken, dat ik daar ook op reageer. Anne-Birthday, hebben mijn vrienden weleens gegrapt op mijn verjaardag; daar kan ik alleen maar om lachen. Ik ben heel blij met mijn naam, ik ben trots op het vernoemen. En voor zover ik weet ben ik de enige in Nederland die zo heet. Overigens word ik door altijd A.B. genoemd…”

‘Mijn naam geeft korsluiting’

Rigoberta (32, leescoördinator op een basisschool): “Ik ben in Nederland geboren, maar kort daarna naar Guatemala verhuisd, waar mijn vader overleed toen ik vijf was. Met mijn moeder en zus verhuisde ik terug. Pas hier kreeg ik opmerkingen over mijn naam en kreeg ik het gevoel dat ik anders was. Veel mensen vinden mijn naam ‘lastig’ en dat heb ik wel als irritant ervaren. De naam Rigoberta geeft kortsluiting, het is te ingewikkeld en past niet meteen in een hokje. Maar het verhaal achter mijn naam is juist zo mooi. Ik ben vernoemd naar Rigoberta Menchú, zij won in 1992 de Nobelprijs voor de Vrede voor haar strijd voor de rechten van de inheemse Guatemalteekse groepen. Mijn vader wilde zijn eerstgeboren dochter per se haar naam geven. Ik heb een tweelingzus, Maria. Als wij op natuurlijke wijze geboren zouden worden, zou zij de oudste zijn geweest. Maar het werd een keizersnede en toen was ik er een minuut eerder. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik moet leven naar mijn naam, omdat ik ben vernoemd. Ik wil dat mensen er een positieve associatie mee hebben. Mijn naam is een directe link met mijn roots en met mijn vader. Waar ik er vroeger een haat-liefdeverhouding mee had, ben ik er nu alleen maar trots op. Omdat achter vrijwel iedere naam een bijzonder verhaal zit, heb ik een prentenboek geschreven: ‘Daarom heet ik zo.’ Je naam maakt een belangrijk onderdeel van je identiteit uit, daar staan maar weinig mensen bij stil. Ik hoop dat met mijn boek verandering in te brengen.

Foto: Getty Images