Sanne: ‘Tijdens carnaval zijn mijn man en ik even single’

Sanne: “Hoe hij heette weet ik niet, ik weet alleen dat hij een Minion-pak droeg en heel goed kon zoenen. En dat ik genoeg had gedronken om me volledig vrij en happy te voelen, maar nog niet zoveel dat het vervelend werd – precies het leukste moment dus. We draaiden al de hele tijd om elkaar heen, dansten in elkaars buurt en dan nét even tegen elkaar aan. Ik was verkleed als Cleopatra en hij maakte allerlei complimenten over mijn outfit, mét blote buik. Als hij me ‘per ongeluk’ aanraakte vond ik dat niet erg en dat liet ik merken. Uiteindelijk kwam ik in een hoekje van de kroeg te staan en hij was zo breed dat ik zo ongeveer helemaal schuil ging achter hem. Ik denk dat hij vroeg of hij me mocht zoenen of misschien heb ik dat er achteraf bij bedacht. Het maakte ook niet uit, ik wilde niets liever dan dat hij mij zou zoenen. Dus dat deed hij en niet zo’n beetje ook. Zijn handen waren intussen overal, net als de mijne trouwens. Toen hij stopte, vroeg ik hem om door te gaan. Of eigenlijk eiste ik dat. Hij gehoorzaamde en zo stonden we minutenlang te zoenen. Achteraf stond ik te trillen op mijn benen en voelde ik me een intens verliefd meisje van zestien in plaats van een getrouwde vrouw van in de dertig, moeder van twee kinderen.
Als ik dit zo vertel, lijkt het wel alsof ik het niet over mezelf heb. En eigenlijk is dat ook niet zo. Want die getrouwde moeder, dat ben ik, 51 weken per jaar. Die Cleopatra die in de kroeg staat te zoenen met een volslagen onbekende, dat ben ik één week per jaar. En wel tijdens carnaval. Schaam ik me daarvoor? Nee. Doe ik dat stiekem? Nee. Want in een andere kroeg staat mijn man hoogstwaarschijnlijk precies hetzelfde te doen.”

Carnaval

“Iedereen kent carnaval, maar ik denk dat alleen mensen van beneden de rivieren begrijpen wat dat feest voor Brabanders, en Limburgers, echt betekent. Het zit in onze volksaard, ik kijk er lang naar uit. Maar ik ben dan ook een Brabantse in hart en nieren, geboren en getogen in Vlijmen. Ik zou er niet aan moeten denken om ooit ergens anders te wonen dan in ons dorp, op steenworp afstand van mijn ouders, zus en broer. En mijn schoonfamilie, want ook mijn man Joes komt bij mij uit het dorp. We leerden elkaar kennen op de middelbare school, hadden toen korte tijd verkering, maar gingen uit elkaar na ons eindexamen. Niet dat we de wijde wereld in trokken, want we bleven allebei in het dorp wonen, maar we waren te jong om ons te binden. Ik beleefde een periode van hard werken en hard genieten, met veel uitgaan. Altijd in Den Bosch, de stad die het dichtst bij Vlijmen in de buurt ligt. Aan een vaste relatie moest ik niet denken, ik genoot van de aandacht en het flirten en had de nodige vriendjes voor een nacht of een week. Heerlijk, maar na een jaar vond ik het welletjes. Net toen ik me openstelde om me te settelen, kwam Joes weer voorbij in mijn leven. Hij had net zijn opleiding afgerond en wilde het wat serieuzer gaan aanpakken in zijn leven. Dat betekende dat hij voor zichzelf ging beginnen als elektricien. Hij woonde nog bij zijn ouders en wilde een eigen huisje, een wat meer geregeld leven. Ikzelf ging juist een opleiding beginnen nadat ik wat jaren had gewerkt. We kwamen elkaar wel vaker tegen in het dorp en dan zeiden we elkaar gedag, maar alsof het zo moest zijn, raakten we nu weer langer en dieper aan de praat. We hadden dezelfde ideeën over het leven en bewogen ons in dezelfde richting en al snel werd ik opnieuw hartstikke verliefd op hem, en hij op mij. Van zijn inkomen konden we samen een huis huren en nadat ik mijn opleiding had afgerond, kochten we een rijtjeshuis in de straat achter mijn ouders. Op mijn zesentwintigste beviel ik van onze eerste dochter, anderhalf jaar later van de tweede. Ons jonge gezin slokte ons op en dat was ook precies hoe ik het wilde – Joes en ik leefden voor onze kinderen, elkaar, onze families en ons werk. Simpel en klein, misschien, maar perfect voor mij. Ik miste niks. Nog steeds niet trouwens, ik prijs me gelukkig met hoe Joes en ik leven.”

Brabants bloed

“Behalve dan als de carnavalskoorts oploopt en er een vuurtje in mij aangaat. Het klinkt misschien tegenstrijdig: gelukkig zijn met ons rustige leventje, maar wél onrust vanwege carnaval. En misschien is het dat ook wel. Als ik met vriendinnen ga stappen, kijk ik nooit naar andere mannen, ik heb meer dan genoeg aan Joes. Maar als de carnavalskrakers door de kroeg schallen en ik aandacht van anderen krijg, dan ligt het ineens anders. Misschien denk ik dan terug aan die twintigjarige die ik ooit was en die nooit over aandacht te klagen had, dat zou kunnen. Misschien is het mijn Brabantse bloed dat gewoon sneller gaat stromen, wie zal het zeggen. Maar in elk geval ben ik dan even een andere Sanne, eentje zonder gezin, man of geregeld leven. Dan wil ik helemaal losgaan.”

Extreem lastig

“Eén keer, nu vier jaar geleden, kwam ik tijdens carnaval in een verleiding die ik eigenlijk nooit had gehad sinds ik met Joes was. Een enorm leuke man had duidelijk interesse in mij en ik vond het extreem lastig om de verleiding te weerstaan. Niet omdat hij opdringerig was – hij was juist heel netjes – maar omdat ik het zelf wilde, ik wilde met hem dansen en zoenen en door hem bewonderd worden. Ik raakte ervan in de war, want ik was toch met Joes? Er gebeurde niets, maar Joes merkte de volgende dag wel dat er iets was. Eerlijk biechtte ik op wat er was gebeurd. Hij reageerde heel relaxed en zei dat hij ook weleens zoiets meemaakte en dat hij dat ook wel lastig vond. We hadden er een goed gesprek over en ik zei lacherig: ‘Tijdens carnaval zouden we gewoon even single moeten zijn.’ Ik zag meteen aan Joes’ gezicht dat ik een snaar had geraakt. ‘Dan doen we dat toch’, zei hij. Niet lacherig, zoals ik, maar serieus. Wat volgde was een mooi gesprek over monogamie versus vertrouwen en dat we absoluut de rest van ons leven samen willen doorbrengen, maar dat dat ook een heel lange tijd is. Waarom zouden we in die tijd niet een paar dagen per jaar helemaal losgaan, onszelf vol in ons vorige leven als vrijgezel storten om daarna weer bij elkaar terug te komen? Het idee sprak ons beiden aan en als echte Brabanders is daar natuurlijk maar één moment voor: carnaval. We sliepen er een nachtje over, stelden de volgende dag vast dat we ons hier allebei nog steeds goed bij voelden en gingen het de volgende dag dan maar meteen uitproberen. Zo simpel als ik het nu zeg, was het ook. We waren het erover eens: flirten, zoenen, dansen, wat stevig geknuffel, allemaal oké. Geen seks, dat bewaren we voor elkaar. En als het niet zou werken, zouden we het weer terugdraaien.
En toen ging het dus gebeuren. We gingen allebei in een andere kroeg want we hadden al besloten: we hoeven het niet te zien. Ik vertelde aan mijn vriendinnen wat Joes en ik hadden besloten en ze reageerden wisselend. Sommigen vonden het wel grappig, anderen waren afwijzend, zo van: dat dóé je toch niet? En wat als hij iemand tegenkomt en met haar verder wil? Maar daar ben ik helemaal nooit bang voor geweest. Joes en ik zijn gemaakt voor elkaar, hoe zoet dat ook klinkt.
Die eerste avond dat ik uitging met de nieuwe afspraak tussen Joes en mij, gebeurde er niets. Ik keek wel rond, maar was nog wat terughoudend. De avond erna kreeg ik een zoen van een leuke man. Joes had contact met een leuke dame en zoende ook. Onhandig vertelden we dat aan elkaar, maar dat voelde niet goed. Daarom besloten we: what happens in de kroeg, stays in de kroeg. Die regel hebben we nu, jaren later, nog steeds.  Ik hoef niet te weten wat hij heeft uitgespookt en andersom wil hij ook geen details over mijn avonturen. Niet omdat ik dan jaloers word, maar gewoon, omdat ik het echt niet hoef te weten. Vermaak jezelf, en kom dan terug, dat is echt mijn motto tijdens die dagen.”

Het dorp

“Je merkt trouwens wel dat het clichébeeld van ‘in een dorp weet iedereen alles van elkaar’ helemaal waar is. Meerdere vrienden zijn in het verleden naar mij en Joes toegekomen met een verhaal over de ander, vaak schoorvoetend en na enig twijfelen. Lachend stellen wij ze dan gerust dat dit wat ons betreft helemaal oké is en dat ze er niet mee hoeven te zitten. Er zijn vrienden die nu dezelfde afspraak hebben gemaakt omdat ze zien dat het bij ons werkt, dat vind ik wel grappig.
Nu het weer bijna carnaval is, begint mijn hart alweer sneller te slaan. Heerlijk, een paar dagen helemaal los, zonder verplichtingen. De meiden gaan naar mijn ouders, Joes en ik hebben de kroegen verdeeld zodat we elkaar niet tegenkomen en ik kijk vooral uit naar de gezelligheid met mijn vriendinnen. Want iets doen met een andere man, is wat mij betreft geen must, maar een leuke bijkomstigheid. De afgelopen jaren heb ik eigenlijk altijd wel gezoend en er heeft ook weleens een hand onder mijn shirt gezeten. Ik ben ook in de verleiding gekomen om met iemand mee naar huis te gaan, maar daar heb ik uiteindelijk nee op gezegd omdat ik onze afspraak niet wil verbreken. Maar het flirten, het om elkaar heen draaien, het verleiden, daar geniet ik heel erg van. Ik voel me dan jong, strak en begeerlijk, in plaats van een moeder van 34 en dat is voor even best heel fijn. Want hoe goed Joes en ik het ook hebben, de knetterende verliefdheid uit het begin, is er natuurlijk niet meer. We zoenen wel, maar niet alsof ons leven ervan afhangt, alsof we elkaar nú moeten hebben. Dat heb ik tijdens die carnavalsmomenten wel en dat geeft me bakken energie. Ook dit jaar ga ik daar weer optimaal van genieten om daarna terug te keren naar het allerbelangrijkste dat ik heb: mijn heerlijke saaie, simpele gezinsleven.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​
Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.