Sandra overleefde een longembolie: ‘‘Je bent langs het randje gegaan’, zei de longarts’

Naam: Sandra (56)
Thuis: getrouwd en moeder van een dochter van 27 en een zoon van 24
Werk: ondersteunend personeelsplanner in de gehandicaptenzorg

Algehele malaise

Sandra: “Ruim drie jaar geleden werd ik geopereerd aan mijn voet in verband met artrose. Na een week of vier werd ik niet lekker. Algehele malaise – ik heb nog een coronatest gedaan. Ik was bang dat de wond was gaan ontsteken en heb gevraagd of het gips eraf mocht. Er bleek met de wond niks aan de hand. Enkele dagen later waren we voor mijn man in het ziekenhuis. Hij is duikinstructeur en moest de jaarlijkse test bij de cardioloog ondergaan. Ik was mee, in de rolstoel. Omdat het nog steeds niet goed ging, zijn we toch maar even langs de spoedeisende hulp gegaan. Daar werd ik weggestuurd, ik moest de huisarts maar bellen. Mijn hartslag was torenhoog, ik was doodmoe, moest alleen maar gapen en had verhoging. De huisarts kon mij de volgende dag ontvangen. Die avond hing ik na het douchen buiten adem over de rand van de wasbak heen. ‘Gaat het wel goed, mam?’, vroeg mijn zoon bezorgd. In bed schoot de gedachte door mijn hoofd dat als ik zou sterven, ik een prima leven had gehad.”

Bloedprop

“De volgende ochtend heb ik thuis nog wat gewerkt. ‘Ik ga zo even naar de dokter, ik voel me niet zo lekker’, appte ik een collega. De huisarts hoorde mijn verhaal aan. ‘Ik denk aan een longembolie’, zei hij. Er werd in het ziekenhuis een scan met contrastvloeistof gemaakt en toen was het meteen duidelijk. Een enorme bloedprop sloot mijn beide longen af. Ik mocht niet meer opstaan en kreeg direct bloedverdunners toegediend. Mijn lichaam moest het verder oplossen. Ik ben heel bang geweest. Twee jaar eerder had ik mijn beste vriendin Sigrid aan een longembolie verloren. Ook zij was al in het ziekenhuis en kreeg bloedverdunners. Het had haar niet gered. Ik mocht na een week naar huis. ‘Je bent langs het randje gegaan. Echt door het oog van de naald gekropen’, zei mijn longarts.”

Nasleep

“De nasleep is heftig. Ik ben nooit meer de oude geworden. Ik schuif niets meer op mijn planning vooruit, wat ik wil doen, doe ik nu. Naar Amerika gaan, bijvoorbeeld. Het pijnlijke is alleen wel dat ik niet meer aan alles kan meedoen. Tijdens onze reis naar Bali heb ik zitten janken toen mijn man wel de vulkaan op kon klimmen en ik niet meer. Ik geniet extra van de kleine dingen. Van de kat op schoot en de zon die schijnt. En ik heb een tattoo op mijn pols gezet ter herinnering aan die ene dag én Sigrid. Mijn huisarts heeft mijn leven gered. Ik kan niet meer alles wat ik zou willen, maar ik ben er nog!”

Foto: privébeeld

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.