Ruya slaapt vaak maar drie uur per nacht: ‘Ik heb eens midden in de nacht een reis geboekt’

Even voorstellen

Naam: Ruya (34)
Thuis: samenwonend en moeder van Deniz (10) en Bedir (8)
Werk: contentcreator / model

Puberteit

Ruya: “Het slechte slapen begon in mijn puberteit, toen ik voor het eerst ongesteld werd. Het lukte me gewoon niet meer om volle nachten te maken. Soms spijbelde ik van school om bij te slapen. Ik heb daarnaast chronisch ijzertekort en endometriose. Ik ben altijd heel moe en moet eens in de zoveel tijd aan een infuus om het ijzertekort aan te vullen.”

Meer klachten

“Toen ik kinderen kreeg, namen mijn klachten toe. Tegenwoordig slaap ik zelden een nacht echt goed. Ik val pas laat in slaap, vaak rond 2.00 uur. Normaal gesproken begint mijn dag om 5.00 uur, dan ben ik klaarwakker. Als ik dan geluk heb, slaap ik tot 6.00 uur – een nacht van vier uurtjes dus. Mijn jongste heeft net als ik slaapproblemen. Hij begint in zijn eigen bed, maar komt ’s nachts altijd bij mij liggen. Daar word ik dan ook weer wakker van. Ik heb met hem al een slaapcoach bezocht, maar niets werkt. Hij blijft elke nacht naar ons toe komen en wordt altijd heel vroeg weer wakker. We krijgen het onderbroken en korte slapen niet uit zijn systeem, ik heb me er maar bij neergelegd. Als ik wakker ben, lig ik te piekeren. In mijn hoofd heb ik een waslijst met dingen die nog moeten gebeuren en vaak pak ik mijn telefoon om mijn zaken te regelen. Ik heb al eens midden in de nacht een reis geboekt, bijvoorbeeld. Je moet toch iets.”

Onbegrip

“Mijn partner snapt niks van mijn slaapproblemen. Hij gaat liggen en is binnen een minuut vertrokken. Hij slaapt ook nog eens heel diep. Waar ik van ieder geluid wakker word, hoort hij het echt niet als de kinderen huilen. In het begin, toen de kinderen nog klein waren, kon ik daar echt jaloers op zijn. Dat we een huilbaby hadden, maakte het er niet beter op. Mijn chronisch slaaptekort maakt me prikkelbaar. Ik ben snel boos en geïrriteerd. Als mijn zoontje iets vergeten is, kan ik daar heftig op reageren. Ik sta altijd in de vluchtmodus, lijkt wel. Ontspannen lukt me niet. Ik doe pilates en yoga voor meer rust, maar ik merk dat ik daar ook moeilijk kan loslaten. ‘Neem een slaappil’, zeggen mensen al snel als je vertelt dat je niet kunt slapen. Maar ik vermijd een paracetamol al, als het even kan. Ik wil niet verslaafd raken.”

Onzichtbaar

“Er is niet aan mij te zien dat ik maar een paar uur per nacht slaap. Ik zorg altijd dat ik er goed uitzie. Maar het heeft zeker invloed op mijn functioneren. In de praktijk kom ik vrijwel nergens aan toe. Ik ben zo moe dat ik vaak uitstelgedrag vertoon. Ik probeer mijn slaap in te halen met een powernap, maar dat lukt zelden. ‘Je moet nog boodschappen doen, je moet koken’, zegt een stemmetje in mijn hoofd dan. Er is altijd onrust. Lange afstanden rijden in de auto durf ik niet meer. Ik ben bang dat ik wegdommel. Zwaartedekens, mediteren, ademhalingsoefeningen; ik heb álles al geprobeerd. Ik heb me erbij neergelegd dat dit bij me hoort, maar ik hoop nog steeds dat er ooit verandering in komt.”

Foto: Robert Elsing
Visagie: Astrid Timmer