Rianne: ‘Mijn vriend wil dat ik mijn dure paard wegdoe’

Rianne: “Op Instagram las ik vorige maand ‘do more of what makes you happy’. Supercliché natuurlijk en iets waar ik normaal gesproken voorbij zou scrollen zonder het op te merken, maar deze keer raakte die tekst me. Er is geen vezeltje in mij dat op dat moment denkt aan werk, hobby’s, vrienden of zelfs maar mijn vriend Pascal. ‘What makes me happy’, is dat er maar één: mijn paard Flynth. Als ik bij hem ben, ben ik gelukkig, dan heb ik niets meer nodig. Dat geluk voel ik al als ik naar de manege rijd waar hij staat, als ik naar zijn stal loop en hij me begroet, als ik hem aai en poets. Als ik op zijn rug zit, kan de rest van de wereld wat mij betreft net zo goed niet bestaan.

Flynth en ik zijn één, al sinds ik hem zeven jaar geleden kocht. Hij is mijn beste vriend en voelt als een stukje van mezelf. Natuurlijk hou ik ook van mijn familie en van mijn vriend Pascal, met wie ik vijf jaar samen ben. Maar Flynth… Ik kan het niet uitleggen aan iemand die niet diezelfde diepe liefde voor paarden heeft als ik. Als ik bij Flynth ben, voel ik me compleet.

Paardenmeisje

Ik ben het cliché van een paardenmeisje: ik hou al sinds ik me kan herinneren van paarden, had mijn hele kamer volgehangen met posters uit de Penny, las alleen maar boeken over paarden en bracht al mijn vrije tijd op de manege door. Mijn ouders hebben niets met paarden en een eigen pony – mijn allergrootste wens – kon ik dan ook wel op mijn buik schrijven, ook omdat we het niet breed hadden. Dat ik op rijles mocht, was al heel wat. Eens per week mocht ik dat magische uur op een paardenrug doorbrengen plus af en toe nog eens vijf minuten als ik voor iemand anders mocht uitstappen. Vanaf de eerste keer dat ik in een zadel zat, voelde dat zo speciaal. Het paard en ik werden één, ik voelde zijn kracht en zijn zachtheid en liefde. En ik voelde me op mijn beurt helemaal geaccepteerd en begrepen door hem en door ieder ander paard dat ik daarna bereed. Op alle momenten in mijn leven, speelden paarden voor mij een rol. Toen ik rond mijn twintigste depressief werd, sleepten de paarden van de manege me erdoorheen. Toen mijn vader jong overleed, verwerkte ik dat verdriet tussen de paarden. Toen bleek dat mijn vorige vriend me heel erg had bedrogen, had ik Flynth net. Zonder hem zou ik het veel zwaarder hebben gehad. Ik kan me geen leven zonder paarden voorstellen, dan zou er echt een stukje van mezelf ontbreken. En ik had ook nooit gedacht dat ik me een leven zonder paarden hoefde voor te stellen. Tot Pascal een excel-bestand onder mijn neus duwde.”

Niets te klagen

“Een paard is duur, dat weet ik als geen ander. Maar al sinds ik werk, kan ik het betalen. Ik maak best veel uren en ik laat er dingen voor. Ik hoef geen dure kleren en geef niet om snelle auto’s. Ik werk in de jeugdhulpverlening en verdien oké. Geen tonnen per jaar, maar Pascal en ik hebben een koophuis, een auto en we kunnen elk jaar op vakantie, dus volgens mij hebben we niets te klagen. Nee, we kunnen niet uit de band springen, maar daar heb ik ook geen behoefte aan en Pascal ook niet. Hij houdt van gamen, padellen en met zijn vrienden naar voetbal gaan en ook dat kan allemaal. Hij werkt voor zichzelf en is gelukkig niet werkschuw, dus ook bij hem komt er genoeg binnen. Ik vind dan ook dat we financieel niet zoveel hoeven te veranderen, maar daar denkt Pascal anders over. Om te beginnen wil hij groter wonen, ook met het oog op eventuele kinderen – al zijn we er nog niet over uit of we die wel willen. Maar hij ergert zich eraan dat hij zijn auto niet voor de deur kwijt kan als hij na zessen thuiskomt en wil een oprit waarop hij kan parkeren. Ook zou hij een grotere tuin willen en een zolder met een werkkamer. In onze omgeving kost een twee-onder-een-kap woning waarbij dat allemaal mogelijk zou zijn ongeveer zeven ton. En dat is niet het enige. Sinds ongeveer een jaar is Pascal bezig met investeren. Of beter gezegd: met waarin hij zou wíllen investeren. Hij heeft zijn zinnen gezet op aandelen, crypto en misschien op de langere termijn vastgoed. Maar daarvoor moet je natuurlijk wel geld opzijzetten en in zijn berekening hoe we dat geld kunnen vrijspelen, heeft hij onze kosten eens onder de loep genomen.”

Oneerlijk

“Een paard is geen investering, dat weet ik ook wel. Althans, Flynth is dat niet. Er valt genoeg geld te verdienen met paarden als je een veulen met een gouden stamboom koopt en het opleidt tot sportpaard. Flynth kost alleen maar geld en als hij over, laten we hopen, heel lange tijd doodgaat, is al het geld dat ik erin heb gestopt verloren. Ik zie de kosten als een nadeel en al het andere aan Flynth als een voordeel, waaronder mijn levensgeluk. Voor Pascal zijn de kosten echter ineens een doorn in het oog, en mijn levensgeluk ondergeschikt. Ongeveer een maand geleden was hij ’s avonds op zijn laptop bezig en ineens vroeg hij me erbij te komen zitten. Hij had een excel-bestand geopend met daarin onze inkomsten en uitgaven. Toen ik ernaar keek, voelde ik me eigenlijk heel volwassen: de uitkomst was dat we elke maand meer dan tweehonderd euro overhouden om te sparen of voor leuke dingen. Maar Pascal zag het minder positief in. De kosten voor Flynth stonden zelfs geel gearceerd: zevenhonderd euro per maand. En dat is de basis, want als hij naar de dierenarts moet, kunnen daar hoge kosten bij komen. Dus, zei Pascal, wat zou ik ervan zeggen als ik Flynth zou wegdoen en elke week een lesje zou volgen op de manege? Dat zou veel goedkoper zijn.
Ik wist echt niet wat ik hoorde. Hij zei het alsof hij voorstelde om de bank eens te vervangen of de auto. Ik reageerde niet eens, zo verbijsterd was ik. ‘Denk maar even na’, zei Pascal. ‘Stalling, spullen, hoefsmid, lessen, als je het optelt, kom je op duizenden euro’s per jaar. Met dat geld kunnen we beter onze financiële toekomst veiligstellen.’

Flynth blijft

Ik vroeg me oprecht af of de man die naast me zat, wel wist wie ik was. Kende hij mij? Want iedereen die mij kent, weet hoe belangrijk Flynth voor mij is. Toen ik uiteindelijk weer kon praten, heb ik gevraagd of hij gek was geworden en meegedeeld dat Flynth nooit maar dan ook nooit weg zou gaan, dat we geld genoeg hebben en dat als hij wil investeren, een investering in mijn geluk altijd de betere optie zou zijn. Maar hij hield voet bij stuk: Flynth is duur. In zijn ogen: te duur. Laat ik zeggen dat we die avond niet heel gezellig zijn gaan slapen. De volgende dag heb ik hem opnieuw gezegd dat Flynth blijft. We hebben er sindsdien nog een paar keer ruzie over gehad. Inmiddels beperkt Pascal zich tot steken onder water wat betreft dit onderwerp, maar ik weet dat hij het niet zal laten rusten. Hij is helemaal geobsedeerd door die investeringen. Als ik voorstel dat hij dan maar meer uren moet maken zodat hij zijn eigen investeringen bij elkaar kan verdienen, zegt hij dat hij niet inziet waar hij meer moet gaan werken voor míjn paard. Dat vind ik heel oneerlijk. Zo lang ik paarden heb, werk ik daar zelf heel hard voor. Hij heeft nog nooit een euro voor Flynth hoeven te betalen. Dat hij doet alsof dat anders is, doet mij veel pijn.”

Twijfel

“Niet één tel, niet eens een halve, heb ik gedacht dat Pascal misschien gelijk had. Het stond voor mij meteen als een paal boven water dat ik Flynth zou houden. Pascal verwijt me dat ik nergens voor opensta en niet eens met hem over de mogelijkheden wil praten. Dat is niet helemaal waar. Ik wil best kijken naar goedkoper boodschappen doen, minder energie gebruiken of een goedkopere auto, ook allemaal besparingen. Maar over Flynth valt inderdaad niet te praten. Ik vind het heel moeilijk dat Pascal zelfs maar dénkt dat ik afscheid zal nemen van mijn paard. We zijn al een hele tijd samen en ik dacht dat hij me goed kende én het beste met me voor had, maar nu hij dit heeft gezegd, twijfel ik daaraan. Als je me echt geluk gunt, begin je niet over mijn paard. Maakt het hem dan niet uit dat ik zoveel geluk haal uit Flynth? Dat mijn vrije tijd om hem draait en mijn sociale leven zich op de manege afspeelt? Wil je dat echt allemaal afpakken voor dat geld? Ik vind de manier waarop hij het brengt ook heel naar. Niet ‘schat, ik begrijp dat dit heel lastig voor je is, maar…’, maar gewoon: hier heb je een excel, dat paard is duur. Hij gaat helemaal voorbij aan hoe gelukkig mijn paard me maakt. Toen ik dat een keer zei, antwoordde hij dat hij dat wel begrijpt, maar dat we ook gewoon even feitelijk moeten kijken. Maar dat wil ik dus niet, feitelijk kijken. Want die aandelen of cryptomunten of wat hij ook wil kopen, daar heb ik niets aan. Die gaan me niet gelukkig maken. Financiële zekerheid is fijn, maar is ook iets anders dan geluk. Het is niet dat we aan de grond zitten en ons huis uit moeten als ik Flynth niet wegdoe. We redden het allemaal prima. Dan maar geen auto op de oprit. Maar, zegt Pascal dan, daarmee ga ik voorbij aan wat voor hém belangrijk is. Toen ik daarop voorstelde naar het oosten van het land te verhuizen en daar een boerderijtje te kopen zodat we en op ons eigen terrein kunnen parkeren en een paard kunnen hebben, vond hij dat niet erg grappig.

Onlangs zei ik tegen een vriendin: ‘Als Pascal zo doorgaat, is híj straks degene die hier het veld ruimt.’ Het was half een grapje, maar toen ik het uitsprak, merkte ik dat ik het eigenlijk meen. Deels omdat ik Flynth wil houden, maar ook deels omdat ik door deze hele situatie twijfel aan hoe diep zijn liefde eigenlijk gaat. Als je je leven met elkaar deelt, deel je ook in wat belangrijk is voor de ander. Dát zou moeten gaan boven crypto of excelbestanden. Als dat voor Pascal niet geldt, kijken we dan wel hetzelfde naar relaties? Het is misschien heel groot om mijn hele relatie hiervoor in de waagschaal te stellen, maar aan de andere kant: paarden hebben mij altijd op het juiste spoor gezet, altijd antwoorden gebracht op grote vragen. En als de vraag zich nu voordoet of ik wel met Pascal verder wil, weet ik het antwoord dankzij Flynth.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​
Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.