Vrouw (25)

Paula haalde haar dochter van school, omdat ze zo gepest werd

Hoewel Paula’s dochter Bella altijd het zonnetje in huis was, veranderde dit toen ze elf jaar oud was. Ze bleek al maanden gepest te worden.

Paula: “Ik zie onze dochter nog snikkend naast me op haar bed zitten. Al weken zat ze niet lekker in haar vel. Ze was kortaf naar ons en haar broertje en werd snel boos. Zo konden we Bella helemaal niet. Al elf jaar lang, vanaf haar geboorte, was zij juist ons zonnetje in huis. Bella was altijd vrolijk, maakte iedereen aan het lachen en zat vol energie. Eerst dacht ik dat ze gewoon even niet zo lekker in haar vel zat, maar na weken kwam eindelijk het hoge woord eruit.”

Zacht gesnik

“Ik had de maanden daarvoor ook al vaak aan haar gevraagd waarom ze zo anders was de laatste tijd. Ik vroeg of er problemen waren op school of dat ze misschien ergens anders mee zat. Ze ontkende altijd met klem en werd zelfs boos wanneer ik dit aan haar vroeg. Mijn man dacht dat ze misschien wat vroeg puberen was, maar maakte zich verder nog niet zo veel zorgen. Ik wel. Ik zag dat Bella totaal zichzelf niet was en dat ze duidelijk ergens mee zat.

Toen ik op een avond wilde douchen liep ik langs Bella haar kamer. Het was al laat dus ze zou al lang moeten slapen. Ik hoorde echter een zacht gesnik uit haar kamer komen. Ik appte mijn man die ook zo naar bed zou gaan dat hij maar even beneden moest blijven, zodat ik rustig naar Bella toe kon gaan. Ik ging op het randje van haar bed zitten en al snel begon ze harder te huilen. Ik wist nog niet wat er aan de hand was, maar mijn moederhart brak. Het duurde even voordat ze begon te praten, maar uiteindelijk kwam het hoge woord eruit. Bella werd al maanden gepest op school.”

Pesten

“Ze vertelde dat de meiden uit haar klas met gym haar kleding verstopten, in de pauzes mocht ze nooit meer meespelen en ook zeiden ze dat lelijk was en stonk. Iedere dag zongen de jongens uit haar klas het ‘tietenlied’ omdat haar borsten al een beetje begonnen te groeien. Dit deden ze allemaal wanneer de juffen niet keken of als ze uit school naar huis fietste. Ik werd woedend vanbinnen, maar probeerde me voor Bella rustig te houden. Ik vertelde haar wel honderd keer dat ze de allermooiste is, terwijl ik rustig door haar haren bleef wrijven. Ik beloofde haar dat we een oplossing zouden vinden en na bijna twee uur viel ze eindelijk tussen mijn man en mij in, in slaap.

Ik deed die nacht geen oog dicht. Wat voelde ik me schuldig naar Bella dat ze hier al zolang mee rondliep. De volgende dag ben ik uit school met de juf gaan praten, maar ik had totaal niet het gevoel dat ze het serieus nam. Het pesten zou volgens haar wel meevallen, ze had immers nog nooit iets doorgehad. Bovendien vond ze dat Bella wel wat vaker voor zichzelf op mocht komen. Als haar klasgenootjes iets gemeens zeiden, dan kon ze toch zeggen dat ze het niet leuk vond? Boos liep ik het lokaal uit. Hoe kon de juf hier zo makkelijk over doen terwijl ik zag dat mijn kind eraan onderdoor ging?”

Briefjes

“De maanden erna werd het pesten alleen maar erger. Ik zag Bella met de dag meer onzeker worden, maar wat we ook deden niets hielp. Ik ben me de ouders van de pestkoppen gaan praten, heb een gesprek aangevraagd met de directeur van de school en hoe eng ze het ook vond: Bella hield haar spreekbeurt over pesten. Toch ging het van kwaad tot erger. Ze werd op geen een klassenfeestje uitgenodigd, haar nieuwe fietst werd bekrast en ze werd zelfs opgewacht als ze uit school naar huis fietste. Dan riepen ze de meest afschuwelijke dingen naar haar.

Mijn man en ik maakten ons veel zorgen. We vonden Bella vaak verdrietig op haar kamer en ze was dan helemaal overstuur. Ze snapte niet waarom juist zij zo gepest werd, terwijl ze niets deed. Toen ze op een middag uit school kwam en vertelde dat de pestkoppen allemaal briefjes in haar jaszakken hadden gedaan waarop stond dat ze beter dood kon gaan, was de maat vol. Ik heb haar de rest van de week thuis gelaten en samen hebben we nagedacht over wat voor haar het beste was.”

Nieuwe school

“Bella wilde het liefst naar een andere school, maar vond dat tegelijkertijd ook eng. Ze was bang dat ze daar ook gepest zou worden. Toch was teruggaan naar haar ‘eigen’ klas helemaal geen optie. Toen we het daarover hadden, zag ik haar langzaam wit wegtrekken. Uiteindelijk zijn mijn man, Bella en ik diezelfde week nog langs gegaan bij de basisschool in een dorp verderop. We werden superfijn ontvangen en er werd echt naar ons geluisterd. Met afschuw reageerden ze op de verhalen die we vertelden. Natuurlijk konden ze niet beloven dat er op hun school nooit werd gepest, maar ze beloofden in ieder geval hard op te treden en ieder signaal serieus te nemen. Ook mocht Bella gelijk even kijken in wat haar nieuwe klas zou worden.

Er kwam gelijk een meisje naar haar toe die haar alles wilde laten zien. Ook riepen twee jongens uit de klas dat ze misschien al wel mee kon op schoolreisje volgende week. Heel even zagen mijn man en ik de twinkeling terugkomen in Bella haar ogen. Ik voelde in mijn ogen de tranen branden en ben even het lokaal uitgelopen. Het was zo fijn om een glimp van de oude Bella te zien. Terug in de auto was er voor haar geen twijfel meer: ze wilde naar deze nieuwe school.”

Schoolreisje

“Ik ben een dag later langs haar eigen basisschool gegaan en eiste weer een gesprek met de directeur. Ik werd ontzettend boos en al mijn emoties kwamen eruit. Ik zei hem dat Bella nooit meer terug zou komen en dat deze school veel kapot heeft gemaakt. De directeur schrok duidelijk toen hij de tranen over mijn wangen zag lopen. Hij gaf toe dat hij niet wist dat het probleem zo diep zat en de school er te licht mee om was gegaan. Die middag kwam hij samen met de juf van Bella bij ons thuis om afscheid van haar te nemen en te zeggen dat ze veel hadden geleerd van deze situatie. Ik moet toegeven dat ik dat heel netjes van ze vond, maar het lukte me niet om heel leuk tegen ze te doen.

Bella is die week erop inderdaad mee geweest op schoolreisje met haar nieuwe klas. Ze had de nacht ervoor amper geslapen en kreeg die ochtend geen hap door haar keel. Toch stapte ze de bus in en wat was ik trots op haar. De hele dag heb ik aan haar gedacht en toen de bus aan het einde van de middag terugkwam, stapte er een dolblije Bella uit. Ze had een geweldige dag gehad en bleef maar herhalen hoe lief iedereen voor haar was.”

Taart

“Volgende week begint Bella echt op haar nieuwe school. Ze telt de dagen af en voor het eerst sinds maanden heeft ze weer zin om naar school te gaan. In de vakantie heeft ze al een paar keer met een aantal kinderen uit haar klas gespeeld. Bijna is de oude, vrolijke en enthousiaste Bella weer terug. Ik ben ontzettend trots op haar, want wat heeft ze het lastig gehad. Volgende week mag ze trakteren op haar nieuwe school en ook heb ik beloofd dat we dit weekend taart gaan bakken. Een nieuwe start, dat moet natuurlijk gevierd worden!

Tekst: Lisa Schoenmaker

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Marina de bruin
    Ik wil even reageren op de reactie van het verhaal van bella. Ik ben zelf ook jaren lang gepest en ze heeft geluk gehad mijn heeft het helemaal finaal gebroken helaas. Ik loop nu bij de ggz om mijn pest verleden een goede plaats te geven. Bij mijn was het meer met woorden en eindelijk minimaal op de spullen dat is alleen op de middelbare school gebeurt. Ik had nog steun van twee meiden die me allebei zijn blijven steunen het was een tweeling en door hun heb ik ook weten door te zetten. Ik heb op de middelbare gelukkig me vbo b/c/d diploma kunnen halen. Op de eerste jaar dat ik naar het beroepsonderwijs ging in Rotterdam heeft een lerares me iets heel hard laten voelen een volwassen persoon die daar nota benen onderwijs geeft. Ik had in de jaren door het pesten ook bij baantjes op de kermis en ik leefde er voor maar zorgde ook dat me werk wat ik moest doen voor school altijd af had. Ik had het niet over jongens want ik had net een relatie achter de rug met een jongen die toch losse handjes bleek te hebben. Hij had me nog nooit geslagen en het is nooit zo ver gekomen omdat ik toen hij me wilde slaan de relatie had verbroken dat deed pijn opdat moment maar was wel het best wat ik toen had gedaan voor me gevoel. Nog even dus terug op de lerares die heeft me omdat ik op de kermis dus me bij baantjes had dus letterlijk gezegd “ kermis en welzijn gaan niet samen”. Dat is me altijd bij gebleven en zou dat ook nooit vergeten denk helaas. Het kwam er eigenlijk op neer jij komt uit een woonwagen en dan ben je anders dan andere blijkbaar. Ik ben helaas niet in een woonwagen geboren maar ben er naar gaan leven en dat is iets heel anders. Ik ben nadat jaar nog de zelfde opleiding op een ander roc gaan doen maar toen zat het me gewoon tegen. Geen goede begeleiding op me stage van wie ik het moest krijgen en die niks van me wist gaf allemaal slechte dingen wat ik zou doen op de plekken en zo. Nadat tweede debacle jaar ben ik een andere opleiding gaan doen en die lag ook mijn wel goed heb deze opleiding verkoopmedewerker in 1,5 jaar afgerond en dan was ik al begonnen in dat jaar met de doelen van verkoopchef die ik dus een jaar later had afgerond dus ik was super blij. Ik had daar wel wat contact met de de klasgenoten alleen durfde ik door alles wat ik had mee gemaakt nooit met ze opstap te gaan in Rotterdam omdat ik bang was dat het fout zou gaan en dat ik niet thuis kon komen. Na deze opleiding ben ik ook nog een opleiding ict gaan doen niveau 3 deze heb ik afgerond maar niet met slag of stoot. Ik had me via de andere opleiding laten testen op dislexsie en dat bleek ik toch in een zware vorm te hebben. Alleen door dat ik een lieve moeder heb die uren met me bezig was met huiswerk al van de basisschool af zien de mensen het niet aan mijn maar is er wel degelijk alleen niet heel zichtbaar. Alleen door al het pesten wat dus geestelijke gebeurd is ben ik nu gebroken ik heb nu een vriend die van me houd hoe ik ben en probeert me te begrijpen maar voor hem is dat ook best moeilijk maar hij doet erg zijn best. Bij de GGZ zijn de wachtlijsten erg lang helaas en ik was aan een behandeling begonnen in Apeldoorn alleen omdat ik was gestopt met me werk op de kermis omdat ik bij me vriend ben gaan wonen. Alleen van het ene GGZ naar de andere kom ik helaas weer op een een wachtlijst van een jaar. Ik was zo blij dat ik in Apeldoorn kon beginnen na 3 jaar wachten. Dus nu ben ik weer aan het wachten tot april volgend jaar tot ik nu eindelijk de hulp kan krijgen die ik nodig heb. Nu probeert me oude GGZ me nog te helpen dat ik toch eerder kan beginnen. Het liefste voor dat ik ga bevallen van me kindje maar denk dat het niet gehaald gaat worden. Dus me kind van mijn en me vriend is waar ik nu voor ben gaan leven en wat me hoop gaat geven ben van regio Rotterdam verhuisd naar zijn streek in zuid Limburg en we hebben wel eens woorden maar zijn gelukkig. Hij is 14,5 jaar jonger maar we zijn nu super gelukkig met de kleine opkomst. Nog een week of 10 dan mag ik de kleine eindelijk vast houden. Aan pesten word ondanks de protocollen die ze nu op scholen hebben soms nog te licht genomen maar voor de gene die gepest wordt die worden er heel onzeker van helaas waar ik er een van ben geworden maar toen ik naar de basis school ging was pesten nog niet echt bekend nu wel wat meer maar de signalen zien is soms nog steeds heel moeilijk. Nu weet ik eigenlijk dat de kinderen die pesten zelf eigen ook onzeker zijn maar stoppen het weg en gaan een ander persoon die ook onzeker is voor paal zetten en zorgen dat andere mee gaan doen. Maar ik hoop dat pesten ooit stopt maar denk dat het alleen maar lastiger wordt om te zien nu met internet. Ik ga veel liefde aan me kleine geven en daar me leven aangeven en dat ik een super mama ga worden.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    jiska
    Beste Paula, Je bent een hele goede moeder!!!
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen