Vrouw (1)

Marlène: ‘Ik viel ruim twintig kilo af, nu de rest van mijn gezin nog’

Marlène (38) viel vorig jaar ruim twintig kilo af. Haar vriend Willem (44) en kinderen Macy (15) en Davy (11) zijn trots, maar weigeren de knop zelf ook om te zetten. “Ik kan mijn gezin in mijn eentje niet veranderen. Het enige wat ik kan doen is het goede voorbeeld geven.”

Marlène: “Ik weet als geen ander hoe het moet, maar ook hoe verrekte lastig het is: afvallen. Mijn hele leven heb ik gekampt met overgewicht en was eten een verslaving. Maar vorig jaar heb ik een knop omgezet en ben ik gaan lijnen. Ik ben ruim twintig kilo afgevallen en sindsdien drie kledingmaten smaller. Dat wil ik zo houden, al blijft het elke dag weer een struggle om me niet over te geven aan alle verleidingen.

Dus als iemand weet hoeveel moeite het kost om lekkere dingen te weerstaan, en dat elk pondje door het mondje gaat, ben ik het. Toch worden mijn adviezen thuis weggewuifd. Het lijkt wel alsof niemand het écht wil horen. Mijn vriend en kinderen eten braaf de gezonde, caloriearme maaltijden die ik hen voorschotel, maar ik heb totaal geen controle over dat wat ze in hun mond stoppen als ze op school, werk of bij vrienden zijn. Of in het geval van mijn kinderen: wat Macy en Davy snacken bij Mark, hun vader. Want hoe gezond ik ook kook en hoe vaak ik hen ook aanspoor actiever te zijn, er gaat geen gram af. Bij het hele gezin niet.”

Hollands welvaren

“Ons gezin kun je omschrijven als ‘Hollands welvaren’. We zijn allemaal aan de stevige kant. Davy en Macy wogen bij hun geboorte allebei bijna negen pond en zaten op het consultatiebureau altijd aan de bovenkant van de gemiddelde lijn. Ik kreeg toen al regelmatig te horen dat ik moest minderen met flessen pap en later met snoep en snacks. Maar ook nu zijn ze zwaarder dan veel van hun leeftijdsgenootjes. Ze hebben allebei ‘zorgelijk overgewicht’, zoals onze huisarts het uitdrukt. En daar maak ik me zorgen om, maar helaas sta ik daar alleen in. Hun vader, van wie ik in 2011 scheidde en met wie ik nog steeds goed contact heb, ziet het allemaal minder somber in. Die roept steeds dat ze in de groei zijn en dat het ‘vanzelf’ goed komt. Terwijl ook hij nooit de slankste is geweest en nu ronduit dik is. En zelfs Willem, mijn huidige vriend, is eerder type Bourgondiër dan bodybuilder. Ik schat dat ze allebei ruim boven de 120 kilo wegen. Gevalletje obesitas, zegt hun BMI. Al met al is iedereen bij ons dus tonnetjerond.

Zelf deed ik lang niet onder voor mijn uitdijende familie. Ik ben 1.70 meter en woog tot vorig jaar 99 kilo. Dan heb je ook extreem overgewicht. Ik wist wel dat ik dik was, maar verkeerde lang in de ontkenningsfase. Ik verhulde mijn lichaam in grote truien en vesten en droeg standaard zwart. Een kerstfoto zorgde ervoor dat de knop omging. Ik zag niet één, maar twee onderkinnen bij mezelf. Dat was het moment waarop ik dacht: nee, dit kan zo niet meer. Hoe zwart mijn jurk ook was, je zag aan alle kanten hobbels en bobbels. Ineens was ik er klaar mee en melde me aan bij het afvalprogramma van de Weight Watchers, inclusief app en wekelijkse weegmomenten.

Ik hoopte dat mijn vriend Willem mij zou steunen en misschien zelfs meedoen, omdat hij ook wel wat kilootjes kwijt mocht. Nou, Willem heeft het voedingsschema precies een week volgehouden. Daarna schepte hij ’s avonds toch meer aardappelen en rijst op dan was voorgeschreven en dook hij na het eten snel weer in de snaai-la.

Ondertussen bleef ik me netjes aan het programma houden . De kilo’s vlogen er niet af, maar elke week verloor ik wel een paar ons. Het stimuleerde mij mijn best te blijven doen. Ik pakte vaker de fiets en ging elke lunchpauze wandelen. Na acht maanden dook ik eindelijk onder de tachtig kilo. En enorme prestatie. Ik schommel nu al een jaar rond de 78 kilo. Heb ik veel festiviteiten, dan weeg ik wat meer, maar ik probeer me dan snel weer vast te houden aan mijn eetpatroon van veel groenten en fruit en drie maaltijden. Natuurlijk smokkel ik ook weleens met een oliebol of friet, maar ik laat het nooit meer te ver komen. De wens om slank te blijven is groter dan de drang naar een stuk Franse kaas of een gebakje.”

Snoeptomaatjes én cola

“Door gezonder te koken, hoopte ik dat mijn gezin vanzelf zou afvallen. Willem met zijn bier- en chocolaverslaving had ik al opgegeven. Want haal ik dat soort dingen niet in huis, dan stopt hij gewoon bij een tankstation. Maar mijn kinderen kon ik sturen, dacht ik. Ik haalde verantwoorde tussendoortjes in huis en ze mochten alleen in het weekend chips. Ook als ik hun broodtrommels vulde, zorgde ik dat het met gezonde dingen was. Achterham of 20+ smeerkaas in plaats van volvette kazen. Toch zag ik niks gebeuren. Niet zo vreemd. Bij mijn dochter vond ik regelmatig wikkels van repen in haar rugzak en vaak kreeg ik ook een nog volle broodtrommel terug. Dan was Macy met vriendinnen in de pauze naar een fastfoodrestaurant geweest of had ze geluncht met een gevulde koek uit de kantine. Net als haar vriendinnen. Alleen, die meiden zijn allemaal superslank. Bij hen maakt een keer zondigen niet uit. Macy wordt al dik als ze alleen maar naar een Big Mac kijkt.

Bij Davy ging het in mijn week wel goed, maar eenmaal bij zijn vader, met wie ik co-ouderschap heb, werd dat effect teniet gedaan. Zat hij bij mij keurig aan de zalm, broccoli en bloemkoolrijst, bij Mark kwam er voornamelijk iets uit de ‘P-serie’ op tafel: pizza, pasta, patat, pannenkoeken of poffertjes. Ik heb mijn ex regelmatig gesmeekt gezonder te koken. Niet alleen voor de kinderen, ook voor zichzelf. Maar Mark zegt dat hij daar geen tijd voor heeft. Hij werkt fulltime en als hij dan ‘s avonds thuiskomt, wil hij voor de kinderen niet nog een uur in de keuken staan. Iets makkelijks uit zak, pak of oven heeft dan zijn voorkeur. Hij doet heus wel zijn best, zegt hij. Hij haalt snoepworteltjes en -tomaatjes voor de kinderen voor bij Netflix. Alleen een beetje jammer dat ze dat dan wegspoelen met cola.”

Veel wandelen

“Zowel mijn ex als mijn huidige partner en kinderen waren supertrots toen ik begin dit jaar mijn streefgewicht behaalde. Om het te vieren zijn we zelfs met z’n allen uit eten gegaan bij de wereldkeuken. Ik had sushi verdiend, vonden ze.

Vlak daarna kwam corona. Toen we hoorden dat er voornamelijk mensen met overgewicht op de intensive care liggen, was ik extra blij dat ik niet meer tot de risicogroep behoorde. Ik drukte Willem en Mark op het hart hoe belangrijk het is om een gezond gewicht te hebben. Maar die boodschap kwam niet aan. Ze dronken er geen biertje minder om. Blijkbaar heb ik een voorkeur voor koppige mannen. Zowel mijn ex als huidige partner beweren dat ze superfit zijn. Toevallig voetballen ze in hetzelfde voetbalteam en ze hebben naar eigen zeggen ‘een uitstekende conditie’. Corona zou hen niet klein krijgen, riepen ze. Tegen zoveel eigenwijsheid kan ik niet op.

Maar de kinderen vind ik een ander verhaal. Diep in haar hart zou mijn dochter veel slanker willen zijn. Ik zie dat Macy zich verbergt als ze Tiktokfilmpjes opneemt met haar vriendinnen en ze doet uren over een goede selfie. Haar lichaamsbeeld is heel negatief. Ik wil haar niet te veel pushen om af te vallen uit angst dat ik een eetstoornis bij haar aanwakker. Alles wat ik tegen haar zeg, doe ik daarom zo voorzichtig mogelijk. Op een speelse manier laat ik haar veel water drinken en ik zet automatisch een bak fruit voor haar neer als ze uit school komt, om zo de lekkere trek weg te nemen. En tijdens de lockdown vroeg ik haar elke avond een stuk met mij te gaan wandelen. Onze ‘coronawalk’ noemden we het. Op die manier kwam ze wel aan haar beweging en verbrandde ze calorieën. Maar ja, ze moet het zelf ook inzien.

Bij Davy heb ik nog een medestander in de vorm van zijn voetbaltrainer. Die zit hem op zijn hielen. Davy heeft volgens hem best talent, maar is letterlijk en figuurlijk ‘uit vorm’. Hij is de zwaarste van het team en kan niet goed meer rennen. Toen er nog wedstrijden werden gespeeld, werd hij vaak in het doel geposteerd of als linksachter. Niet omdat hij geen scoringsvermogen had, maar omdat hij simpelweg niet genoeg vermogen had om mee te komen. Zijn trainer heeft hem in augustus gezegd dat voor het einde van het seizoen ‘zijn buikje verdwenen moet zijn’, anders zet hij hem volgend jaar een team lager. Die woorden maakten indruk. Davy’s grote droom is profvoetballer worden. Zeker in het begin motiveerden de woorden van zijn coach Davy meer te gaan bewegen en ook een beetje op te letten met eten. Helaas niet goed genoeg, want zodra hij bij een vriendje speelt, waar de moeder een gezellige bak chips neerzet als zij uit school komen of een schaal koekjes, is hij dat allemaal weer vergeten. Dan wint zijn lekkere trek het van zijn voornemen.”

Gezonde keuzes negeren

“Eten heeft een sociale functie. Het is gezellig en zeker in de decembermaand zijn de verleidingen met banketletters, gevuld speculaas, oliebollen en hapjes groot. Dat snap ik als geen ander. Maar soms mag het wel wat minder. Afgelopen kerst zaten we met z’n allen om tafel te gourmetten. Ook Mark is er altijd op feest- en verjaardagen bij. Maar op zulke momenten voel ik me best eenzaam. Zit ik daar keurig met mijn kipfilet, stukje biefstuk en komkommerplakjes, terwijl iedereen om me heen stokbroden en sauzen eet en vette shoarma en hamburgers bakt. En dan heb ik het vooral over de volwassenen, die beter zouden moeten weten. Maar zij negeren de gezonde keuzes, gaan slechts voor lekker veel.

Ik snap dat het lekker is, maar wil gewoon niets liever dan dat iedereen gezond oud wordt. Als we iets hebben geleerd van corona, is het wel dat het belangrijk is om een goede gezondheid te hebben. Als mensen met overgewicht tien procent afvallen schijnt het al genoeg te zijn om een verschil te maken. Hoe moeilijk kan dat zijn, vraag ik me dan af. Maar ja, ik kan mijn gezin in mijn eentje ook niet veranderen. Het enige wat ik kan doen is het goede voorbeeld geven en benadrukken hoeveel gelukkiger en blijer ik nu in mijn vel zit.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Cisky
    Lastig wanneer volwassenen even vergeten welke gevolgen hun acties voor de kinderen hebben. Te dik is gewoon minder gezond en met minimale aanpassingen zouden zowel de vader al de vriend een beter voorbeeld geven. Blijkbaar valt mevrouw echter op een bepaald type mens...en zij is dan weliswaar veranderd, maar vermoedelijk veranderen beide heren nooit...en dus zijn er nu een paar te dikke kinderen die slechte voorbeelden hebben...zonde
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen