Letty verloor haar zoontje na 22 weken zwangerschap: ‘Tijdens een dagje strand braken ineens mijn vliezen’

Jules

Met een steen in haar maag keek Letty, nu bijna twee jaar geleden, nog één keer achterom in het ziekenhuis. Daar lag haar stilgeboren zoontje Jules, in zijn koesternestje. “Ik dacht: hoe kunnen we hem nou achterlaten? Dit was niet hoe ik het voor me had gezien. Ik was ervan uitgegaan dat we een warme overdracht naar de begrafenisondernemer zouden doen. Niet dit.” Toch konden zij en haar man Jim niet anders. Jules mee naar huis nemen, wilden ze niet voor hun andere twee kinderen, Maes van nu zeven en Cato, nu vier. “Ik was bang dat het te confronterend zou zijn. Voor hen, maar eerlijk gezegd ook voor mij.” Daarbij gold het ziekenhuisprotocol dat Jules eerst naar het mortuarium moest, waar hij later door de begrafenisondernemer zou worden opgehaald. Huilend verlieten Letty en Jim de ziekenhuiskamer. “Er zou vast snel iemand voor hem komen, zei ik tegen mezelf.”

Een onverwacht cadeau

Eind 2023 ontdekte Letty dat ze zwanger was van haar derde kind, Jules. Een onverwacht cadeau, want ze wist dat ze verminderd vruchtbaar was. “Daar kwam ik op mijn 27ste achter. Als tiener had ik groeiremmers gekregen omdat ik te snel groeide. Mij was verteld dat die medicijnen geen invloed zouden hebben op mijn hormonen. Tja, dus wel.”Uit onderzoek bleek dat Letty minder eitjes en een verouderde baarmoeder had. Ook zou ze waarschijnlijk vervroegd in de overgang komen. “Jim en ik hadden het weleens over kinderen gehad, maar zagen dat meer als iets voor later. En ineens kregen we het advies om zo snel mogelijk met vruchtbaarheidsbehandelingen te beginnen, omdat de kans op een zwangerschap elk jaar afnam.”

Test positief

Uiteindelijk duurde het zes jaar voordat zoon Maes werd geboren en nog eens drie jaar voordat dochter Cato kwam. “Daarna besloten we: het is goed zo. Ik bereidde me zelfs al voor op de vervroegde overgang.” Toen Letty op haar 38ste niet meer ongesteld werd, dacht ze dat het zover was. Omdat ze een afspraak had met een nieuwe huisarts, deed ze voor de vorm een zwangerschapstest. “Dan konden we dat in ieder geval afstrepen. Maar opeens was de test positief. Ik kon het niet geloven.”

Bloedingen

Door eerdere miskramen hadden Letty en Jim weinig vertrouwen in een goede afloop. Toch bleek de dertienwekenecho goed te zijn, maar vijf dagen later kreeg Letty een bloeding. Met spoed gingen ze naar het ziekenhuis. “De bloeding werd waarschijnlijk veroorzaakt door een niet-functionerend bloedvat in de baarmoeder. Volgens de gynaecoloog hoefden we ons geen zorgen te maken, maar toen ik daarna nog drie bloedingen kreeg, deden we dat natuurlijk wel. Elke keer dacht ik: is dit het moment dat het misgaat?” Steeds leek er sprake van hetzelfde bloedvat, maar de groei van de baby ging goed. “Daar hielden we dus aan vast.”Ook de twintigwekenecho leek geruststellend, op één ding na. “De echoscopist zag dat Jules’ darmpjes wit waren. Daarom moesten we naar een academisch ziekenhuis voor aanvullend onderzoek. Gelukkig bleek alles in orde te zijn. Waarschijnlijk had Jules bij een bloeding van het niet-functionerende bloedvat wat bloed doorgeslikt. Het was niks ernstigs en de darmpjes zouden vanzelf weer bijkleuren. Dat voelde als een opluchting.”

Zeeland

Om hun gedachten te verzetten, besloten Letty en Jim, in overleg met de artsen, een paar weken later vier dagen naar Zeeland te gaan. De eerste dagen waren fijn, totdat Letty ’s nachts wat vocht verloor. “Ik dacht: vast urine. Dat gebeurt wel vaker in een zwangerschap.” Ook de volgende ochtend verloor Letty wat vocht. Maar ’s middags op het strand ging het pas echt mis. “Ineens kreeg ik hevige, lage buikpijn en voelde ik veel warm vocht tussen mijn benen. Dit kan geen urine zijn, dacht ik. Maar wat dan wel? In paniek zei ik tegen Jim dat er iets niet goed was en dat ik veel pijn had. Ondertussen probeerde ik met handdoeken het vocht op te vangen.”

Onwerkelijk

Een passerende strandwacht schoot te hulp en regelde een auto waarmee Letty van het strand kon worden afgevoerd. Jim pakte ondertussen snel alle spullen in. “Ik zag mensen kijken en voelde de paniek van de kinderen. Vooral Maes vroeg steeds wat er was, waarop ik antwoordde dat ik het niet wist, maar dat er iets met de baby was.”Omdat er in de auto alleen plek was voor Letty en de kinderen, liep Jim erachteraan. “Het was zo onwerkelijk allemaal. Maes keek zijn ogen uit in de strandwachtauto, en ondertussen praatte ik in gedachten tegen de baby. Blijf alsjeblieft zitten, dacht ik steeds. Houd vol.”

Gebroken vliezen

In het dichtstbijzijnde ziekenhuis deed een arts onderzoek, terwijl Maes en Cato in een andere ruimte werden beziggehouden door een verpleegkundige. “Met een bonzend hart wachtte ik op de uitslag. Ik hoopte dat het loos alarm was, maar uiteindelijk zei de arts: ‘Je vliezen zijn gebroken.’ Ik hoorde de woorden, maar ze drongen niet meteen tot me door.” Volgens de gynaecoloog was er niks wat Letty kon doen. Vanaf 24 weken wordt een baby als levensvatbaar beschouwd en Letty was nog maar 22 weken en 5 dagen zwanger.”

Opties bespreken

Ze adviseerden ons om naar ons eigen ziekenhuis te gaan en de opties te bespreken. Dat voelde heel tegenstrijdig. Ik had net gehoord dat mijn vliezen waren gebroken, dus kon ik niet beter plat gaan liggen? Maar volgens de arts was het veilig om te reizen, zolang ik maar goed in de gaten hield of de bevalling zou beginnen. Maar veilig voelde het absoluut niet. Bij elke beweging en steek in mijn buik was ik ontzettend bang dat de weeën zouden beginnen. Gelukkig zetten die onderweg naar ons eigen ziekenhuis niet door.”

Nog niet levensvatbaar

Ook Letty’s vaste gynaecoloog bevestigde dat haar vliezen waren gebroken. Ze legde Letty en Jim twee opties voor: afwachten of de bevalling opwekken. “Als we voor het laatste kozen, wisten we dat Jules het niet zou overleven. Maar afwachten was ook niet zonder gevaar, want zonder vruchtwater kon Jules zich niet ontwikkelen zoals een baby dat hoort te doen. En afwachten betekende ook risico op infecties. Ik wilde helemaal niet bevallen en hoopte tegen beter weten in dat Jules zou blijven zitten tot 24 weken. Daarom besloten we het af te wachten.”

Somber

Na 48 uur volgde een nieuw gesprek met de gynaecoloog. De vooruitzichten waren somber. “De kans was groot dat Jules het niet zou redden. En als hij het wel zou halen, dan waarschijnlijk met veel beperkingen en pijn. Dat was het moment waarop mijn hoop kantelde. Ik wilde niet dat mijn kind pijn zou hebben.”Om alle informatie te verwerken, besloten Letty en Jim in de duinen te gaan wandelen, terwijl Letty’s ouders thuis op Maes en Cato pasten. Uiteindelijk was het Letty die tijdens deze wandeling hardop uitsprak wat ze steeds hadden vermeden. “‘Wat als hij alleen maar pijn heeft?’ zei ik. ‘Dat wil ik niet voor hem.’ Jim voelde hetzelfde. Die avond besloten we, met pijn in ons hart, de bevalling te laten opwekken.”

Bevalling opwekken

De volgende dag nam Letty een pil ter voorbereiding van de bevalling. Nog een dag later meldden zij en Jim zich – op haar verjaardag – in het ziekenhuis. “Dat was echt bizar, maar ik besloot die dag niet als mijn verjaardag te zien. Cadeautjes hoefde ik ook niet, ik moest er niet aan denken.”Omdat Letty nog steeds geen weeën had, kreeg ze een infuus om ze op te wekken. Na een paar uur had ze genoeg ontsluiting om te persen. “Ik was erg gespannen. Vooral omdat ik had gelezen dat baby’s bij zo’n vroege zwangerschap nog een dunne en doorschijnende huid hebben. Ik was bang dat ik van mijn kindje zou schrikken.”Uit loyaliteit naar Jules wilde Letty eerst geen pijnstilling. Totdat ze zich op een gegeven moment bedacht. “Het was al zwaar genoeg, dus waarom eigenlijk niet? Uiteindelijk kreeg ik een morfinepomp en ik merkte dat ik daar rustiger in mijn hoofd van werd. Ineens besefte ik dat ik, ondanks alles, weer een kindje zou krijgen en ik keek er ook naar uit om hem te zien en vast te houden.”

Helemaal compleet

Na een paar uur werd Jules stilgeboren. Hij overleed tijdens de bevalling. “Jules woog vijfhonderd gram en was helemaal compleet. Hij had wimpers, nageltjes en lange vingers. En hij leek op Maes en Cato. Toen ik hem vasthield, voelde ik meteen: dit is mijn zoon. Dat gevoel was zo sterk en rustgevend tegelijk. Ik vond hem ook helemaal niet eng.”Letty en Jim maakten veel foto’s van Jules. Daarna legden ze hem in een waterbak, omdat zijn huid erg dun was. Deze watermethode wordt door veel ziekenhuizen gebruikt om stilgeboren baby’s mooi te houden, zodat ouders tijd krijgen om hun kindje te zien en te koesteren. “Ik voelde Jules letterlijk afkoelen en ik wilde zijn huidje niet beschadigen. Toch voelde het wel gek om hem in dat koude water te leggen. Het ging tegen al mijn moederinstincten in. Net als het latere moment waarop we Jules moesten achterlaten in de ziekenhuiskamer. Als ik daar nu aan terugdenk, breekt opnieuw mijn hart.”

Doorgaan

Eenmaal thuis deed Letty haar best om ondanks alles door te gaan. “Ik kon niet instorten, want Maes en Cato hadden me nodig. Ze hadden al genoeg meegemaakt, dus voor hen bleef ik functioneren. Al wilde ik het liefst de hele dag in bed blijven liggen.”Een dag later lieten Letty, Jim, Maes en Cato samen ballonnen op voor Jules op het strand. Daarna volgde zijn crematie. “We zeiden tegen de kinderen dat Jules een sterretje was geworden. Cato zei daar niet zoveel op en kroop vooral steeds dicht tegen ons aan. Maar Maes stelde veel vragen. Waar Jules dan precies was bijvoorbeeld en of hij ons kon zien. Ook kreeg hij veel last van nachtmerries en angsten. Zo was hij heel bang dat één van ons ook zou overlijden. Voor het verlies van Jules ging hij met veel plezier naar school, maar opeens was hij intens verdrietig als we hem naar zijn klas brachten. Dat was zo moeilijk om te zien.”

Trauma’s

Dankzij EMDR-therapie kon Maes zijn trauma’s verwerken. Ook Letty zocht professionele hulp. “Ik was zo ontregeld. Ik worstelde met het feit dat ik had gekozen voor het opwekken van de bevalling, omdat mijn lichaam Jules niet had kunnen vasthouden. Ook als ik even niet verdrietig was, voelde ik verwarrende emoties die ik nog nooit eerder had gevoeld. Zo wist ik niet goed hoe lang ik mocht rouwen. Een gemeen stemmetje in mijn hoofd zei steeds: stel je niet zo aan, het was maar 22 weken, pak je leven weer op. Maar ik had geen idee hoe.”

Schrijven

Door therapie leerde Letty dat rouw geen einddatum heeft en dat blijdschap en verdriet naast elkaar mogen bestaan. “Ik moest echt opnieuw leren leven, bijvoorbeeld door te lachen zonder me schuldig te voelen. Ook leerde ik luisteren naar wat mijn lijf en hoofd aankonden.” Tijd en ruimte voor haarzelf was hierbij heel belangrijk. Daarom nam Letty een sabbatical van vijf maanden, waar haar werkgever begrip voor toonde. “Die tijd had ik nodig om te kunnen te vertragen en stilstaan bij wat er was gebeurd. Ook begon ik in die periode met schrijven. Door alles op papier te zetten, kreeg de chaos in mijn hoofd langzaam woorden. Uiteindelijk resulteerde dit in mijn boek De zon kwam bijna (geschreven onder de pseudoniem Michelle Marjories, red.), waarin ik het verlies van Jules en het leven daarna beschrijf.”

Trots

Bijna twee jaar later is het verdriet om Jules er nog steeds. “Het overheerst niet meer alles, maar Jules blijft aanwezig in ons gezin. Zo noemen we zijn naam regelmatig en steken we een kaarsje voor hem aan op zijn geboortedag.”Opnieuw voor een kindje gaan, wil Letty niet meer. “Dat kan ook niet, want na Jules bleek ik onverwacht een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben. Dat was enorm schrikken, want ik moest met spoed geopereerd worden en één van mijn eileiders werd verwijderd. Hoe pijnlijk het ook was, ergens gaf het ook rust. Ik kon in ieder geval niet meer zwanger worden.”Het schuldgevoel waar Letty na het verlies van Jules mee kampte, heeft ze kunnen loslaten. “Ik weet dat ik handelde uit liefde. Ik moest Jules laten gaan, maar ik ben en blijf zijn moeder. En daar ben ik heel erg trots op!”

Jetty’s boek: De zon kwam bijna

In haar boek beschrijft Jetty het verlies van Jules en het leven daarna.

Shop hier

Foto: Yasmijn Tan
Visagie: Wilma Scholte

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.